Η νέα κρίση που ανέκυψε από τη σύρραξη στη Μέση Ανατολή έρχεται να αναδείξει τα κρίσιμα ερωτήματα αναφορικά με τις επόμενες εθνικές εκλογές.
Κρίσιμα ερωτήματα που θα απαντηθούν στις επόμενες εθνικές εκλογές εγείρει η σύρραξη στη Μέση Ανατολή και οι επιπτώσεις διεθνώς και φυσικά και στην Ελλάδα. Ερωτήματα που συνδέονται με το ποιος και πώς θα κυβερνήσει τη χώρα και την επόμενη τετραετία στον δρόμο μάλιστα προς το 2030.
Από τη μια πλευρά μια αλλοπρόσαλλη αντιπολίτευση που αδυνατεί να καθορίσει ένα σχέδιο και ένα πρόγραμμα για το παρόν και το μέλλον της χώρας και η οποία βρίσκεται σε διαδικασία διαγωνισμού μεταξύ των κομμάτων που την απαρτίζουν και κάποιων εκκολαπτόμενων, για το ποιος θα πει την πιο καταστροφολογική ατάκα και ποιος θα τάξει τα περισσότερα.
Ο λόγος για τα κόμματα τόσο στ’ αριστερά όσα και στα δεξιά της ΝΔ που αναλώνονται σε μια μάχη για το ποιος θα λαϊκίσει περισσότερο υποσχόμενος τα πάντα στους πάντες. Έχοντας ο καθένας από ένα λεφτόδεντρο, αδιαφορώντας για το τι θα συμβεί στο άμεσο μέλλον, λειτουργούν με τη λογική των… διακοποδανείων που λάμβαναν σωρηδόν πριν από την κρίση οι Έλληνες με το σκεπτικό ότι θα το εξοφλήσουν στο μέλλον ενδεχομένως πιάνοντας το τζόκερ.
Την ίδια λογική που έφερε την υπερδεκαετή κρίση για την οποία μετά έφταιγαν οι… κακοί ξένοι και οι κακές κυβερνήσεις –που βέβαια, για να μην κρυβόμαστε, φέρουν επίσης μεγάλες ευθύνες– και για την οποία όλοι οι υπόλοιποι ήταν απλά αμέτοχοι.
Έτσι και τώρα σύσσωμη η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση που δεν παίρνει άμεσα εμπροσθοβαρή μέτρα, μιλά για κατάργηση φόρων, άντε χατιρικά για μείωση, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που ήδη ξεκίνησαν να εμφανίζονται στη λογική του «δώσ’ τα όλα» και άμεσα.
Τι θα γίνει μετά; Έχει ο… Θεός, άλλωστε άλλος καλείται να διαχειριστεί την καυτή πατάτα μιας πολεμικής σύρραξης με άγνωστες ακόμη διαστάσεις και επιπτώσεις.
Από την άλλη, μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που βλέπουν τις πιέσεις, ανθίστανται όμως, στη λογική τού ότι όταν ηγείσαι γνωρίζεις πως οφείλεις να λαμβάνεις και αντιδημοφιλείς αποφάσεις αφού το θέμα δεν είναι η δημοτικότητα, αλλά η διαχείριση μιας κρίσης που δείχνει να έχει μεγάλη ουρά, όπως αυτή ενώπιον της οποίας βρισκόμαστε σήμερα.
Οι διαδοχικές αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων αλλά και σε σειρά άλλων προϊόντων, όπως για παράδειγμα τα λιπάσματα, δείχνουν ότι πρέπει να υπάρξει ορθολογική διαχείριση. Όπως έγινε και στις προηγούμενες κρίσεις, προκειμένου να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή και να στηριχθούν οι διάφορες ομάδες του πληθυσμοί και οι παραγωγικοί κλάδοι ανάλογα με τις ανάγκες που προκύπτουν.
Ένα δύσκολο παζλ που όμως δεν λύνεται με κραυγές και επαναστατική γυμναστική, αλλά με σχέδιο που κοιτάζει στο μέλλον. Δείτε για παράδειγμα την πρόθεση της κυβέρνησης για πρόωρη αποπληρωμή χρέους 7 δισ. ευρώ. Η εύκολη κριτική λέει ότι δίνονται χρήματα που μπορούν να δοθούν σήμερα στους πολίτες για την κρίση. Η ορθολογική διαχείριση όμως κοιτάζει τα δεδομένα και αντιδρά ανάλογα.
Τα επιτόκια των ομολόγων καταγράφουν ανοδική πορεία και μάλιστα σε χώρες που αποτελούν ατμομηχανή της οικονομίας της Ευρώπης, αλλά και στις ΗΠΑ. Το μήνυμα που στέλνει η χώρα μας με την αποπληρωμή δανείων πρόωρα είναι αυτό της σταθερότητας και της ισχυρής οικονομίας που παράλληλα με την κοινωνική συνοχή στοχεύει και στη μείωση του χρέους.
Ναι, σίγουρα θα βρεθούν αυτοί που θα πουν ότι το θέμα είναι τι μπαίνει και τι μένει στην τσέπη σήμερα. Να σκεφτούμε όμως ότι με αυτήν τη λογική σήμερα πολλοί αναρωτιούνται για τις συντάξεις τους στο μέλλον καθώς και ότι οδηγηθήκαμε στο σημείο να φεσώσουμε τα παιδιά μας τα προηγούμενα χρόνια.
Δύσκολο να γίνει αντιληπτό όταν υπάρχουν προβλήματα. Όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ότι κανείς δεν θα μείνει πίσω. Υποσχέσεις; Θα μπορούσε να ειπωθεί και αυτό αν και μέχρι σήμερα όσες φορές το είπε –μέσα σε επίσης μεγάλες κρίσεις– το έκανε και πράξη…
