Η σημερινή ανάρτηση του Χάρη Δούκα στα social media επιχειρεί να εμφανιστεί ως μια δήθεν ισορροπημένη πολιτική τοποθέτηση υπέρ της «αυτόνομης πορείας» του ΠΑΣΟΚ.
Στην πραγματικότητα, όμως, αποκαλύπτει το βαθύ στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Χαριλάου Τρικούπη και την αδυναμία της να διατυπώσει καθαρό πολιτικό στίγμα απέναντι στις εξελίξεις.
Ο δήμαρχος Αθηναίων μιλά για «σεβασμό στην αυτόνομη πορεία του ΠΑΣΟΚ», την ίδια στιγμή που ανοίγει ευθέως παράθυρο συνεννόησης και συγκλίσεων με τις λεγόμενες «προοδευτικές δυνάμεις». Πρόκειται για μία εμφανή πολιτική αντίφαση. Διότι δεν μπορείς από τη μία να επικαλείσαι αυτονομία και από την άλλη να επαναφέρεις, έστω με διαφορετική ορολογία, τα ίδια σενάρια συνεργασιών και συγκολλήσεων που εδώ και χρόνια έχουν οδηγήσει τον χώρο σε εκλογική στασιμότητα και ιδεολογική σύγχυση.
Επιπλέον, η επίκληση των αποφάσεων του Συνεδρίου μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια εσωκομματικής νομιμοποίησης προσωπικών πολιτικών επιδιώξεων, παρά με ουσιαστική πολιτική πρόταση. Διότι το πραγματικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: ποιο ακριβώς είναι το πολιτικό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ; Να γίνει συμπλήρωμα ενός ευρύτερου αντιδεξιού μετώπου; Να λειτουργήσει ως γέφυρα με δυνάμεις που μέχρι χθες κατήγγελλε; Ή να διαμορφώσει αυτόνομο προγραμματικό λόγο με καθαρές θέσεις και προτάσεις;
Η αναφορά σε «προγραμματικές συγκλίσεις» ακούγεται ωραία επικοινωνιακά, αλλά πολιτικά παραμένει θολή. Με ποιους; Με τον κατακερματισμένο χώρο της Κεντροαριστεράς; Με πολιτικά σχήματα που βρίσκονται σε διαρκή εσωτερική κρίση; Με πρόσωπα που επενδύουν στην τοξικότητα και τον λαϊκισμό; Η κοινωνία δεν ζητά άλλες αόριστες συζητήσεις κορυφής. Ζητά καθαρές κουβέντες, σοβαρότητα και συγκεκριμένες λύσεις.
Την ίδια ώρα, η ανάρτηση Δούκα εκπέμπει και ένα δεύτερο μήνυμα: ότι στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ συνεχίζεται η συζήτηση περί «μετεκλογικών ισορροπιών», την ώρα που το κόμμα δυσκολεύεται να πείσει ακόμη και τη δική του εκλογική βάση ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Αντί δηλαδή η ηγεσία και τα στελέχη να ασχολούνται με το πώς θα ανακτήσουν κοινωνική δυναμική, αναλώνονται ξανά σε θεωρητικές ασκήσεις περί συνεργασιών.
Τελικά, η συγκεκριμένη ανάρτηση δεν λύνει το πολιτικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως, το φωτίζει ακόμη περισσότερο. Δείχνει ένα κόμμα που εξακολουθεί να ταλαντεύεται ανάμεσα στην επίκληση της αυτονομίας και στη μόνιμη αναζήτηση πολιτικών δεκανικιών. Και αυτή η ασάφεια είναι που οδηγεί ολοένα και περισσότερους ψηφοφόρους στην απογοήτευση και την αποστασιοποίηση.
