Για την επιστροφή του στη Βρετανία, τη ρήξη με τη βασιλική οικογένεια και το τραύμα από τον θάνατο της Νταϊάνας μίλησε ο πρίγκιπας Χάρι.
Σε εκτενή συνέντευξή του στο GQ, ο 42χρονος δούκας του Σάσεξ αναφέρθηκε στην απόφασή του να εγκατασταθεί ξανά στη Βρετανία με τη Μέγκαν Μαρκλ και τα δύο παιδιά τους, στις σχέσεις του με τον βασιλιά Κάρολο και τον πρίγκιπα Ουίλιαμ, αλλά και στις ενοχές που τον συνόδευαν για χρόνια μετά το τελευταίο τηλεφώνημα με τη μητέρα του.
Γιατί επέστρεψε στη Βρετανία
Ύστερα από έξι χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Χάρι εξήγησε ότι καθοριστικό ρόλο στην επιστροφή έπαιξε η επιθυμία του τα παιδιά του να γνωρίσουν από κοντά και τη βρετανική κουλτούρα.
Prince Harry and the Duchess of Sussex have a “different attitude” about living in England than they once did. Watch the full episode of One More Question, where Prince Harry gets candid with GQ’s @ZachBaron: https://t.co/VEZgbvZU8e https://t.co/MHB1RIXM13
— GQ Magazine (@GQMagazine) October 20, 2026
Ο 7χρονος Άρτσι και η 5χρονη Λίλιμπετ έχουν ήδη αρχίσει να φοιτούν σε βρετανικό σχολείο και, σύμφωνα με τον πατέρα τους, έχουν προσαρμοστεί στη νέα καθημερινότητά τους. «Το να μπορούμε να στείλουμε τα παιδιά σε βρετανικό σχολείο σημαίνει πολλά για μένα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο σημαντικό ήταν», είπε.
Διευκρίνισε ότι η επιλογή αυτή δεν αποτελεί κριτική στο αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά αντανακλά την επιθυμία του τα παιδιά να αποκτήσουν εμπειρίες και από τις δύο χώρες στις οποίες έχουν δεσμούς.
«Ήθελα να δείξω στα παιδιά μου πού μεγάλωσα και να τους δώσω τη δυνατότητα να ζήσουν κάποιες από τις εμπειρίες που είχα κι εγώ, τις καλές και όχι απαραίτητα τις κακές», ανέφερε, παραδεχόμενος ότι η απόφαση για τη μετακόμιση ελήφθη σχετικά γρήγορα και δεν ήταν προϊόν μακροχρόνιου σχεδιασμού.
Ελπίζω να βάλουμε μια τελεία
Αναφερόμενος στις συνθήκες που είχαν οδηγήσει τον ίδιο και τη Μέγκαν να εγκαταλείψουν αρχικά τη Βρετανία, ο Χάρι είπε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα ως προς τη στάση ορισμένων βρετανικών μέσων ενημέρωσης, θεωρεί όμως ότι οι συγκρούσεις του παρελθόντος μπορούν πλέον να αποκλιμακωθούν.
«Έχουν δοθεί ορισμένες μάχες και ήταν αναγκαίο να δοθούν. Ελπίζω, όμως, ότι μπορούμε πλέον να βάλουμε μια τελεία», είπε.
Ο ίδιος δήλωσε αισιόδοξος για το μέλλον, χωρίς να υποστηρίζει ότι οι δυσκολίες έχουν εξαφανιστεί. «Δεν είμαι αφελής. Υπήρξα αφελής στο παρελθόν. Αλλά πιστεύω ότι είναι σημαντικό να παραμένουμε αισιόδοξοι», σημείωσε, θέτοντας τον αμοιβαίο σεβασμό ως βασική προϋπόθεση για την εξομάλυνση των σχέσεων.
Prince Harry opens up about his relationship with his father and brother: “With everything else that’s going on in the world, the most important thing is to reconcile.” Watch the full episode of GQ’s One More Question: https://t.co/uGQKl7vu4F https://t.co/GQlIb3tqdP
— GQ Magazine (@GQMagazine) October 20, 2026
Η Νταϊάνα και τα 20 χρόνια χωρίς δάκρυα
Μεγάλο μέρος της συνέντευξης αφιερώθηκε στην πριγκίπισσα Νταϊάνα, η οποία σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στο Παρίσι στις 31 Αυγούστου 1997, σε ηλικία 36 ετών. Ο Χάρι ήταν τότε μόλις 12 ετών.
Όπως εξήγησε, χρειάστηκε πολλά χρόνια για να κατανοήσει το μέγεθος της επίδρασης που είχε πάνω του η απώλεια. Για μεγάλο διάστημα αισθανόταν ότι, εάν σταματούσε να πενθεί, θα ήταν σαν να εγκατέλειπε τη μνήμη της μητέρας του, ενώ αναρωτιόταν ακόμη και αν η προσωπική του ευτυχία θα μπορούσε να θεωρηθεί «προδοσία» απέναντί της.
Η αδυναμία του να εκφράσει τα συναισθήματά του επηρέασε, όπως είπε, σημαντικά και την προσωπική του ζωή. Για περίπου δύο δεκαετίες συνήθιζε να απαντά ότι ήταν καλά, ακόμη και όταν δεν αισθανόταν έτσι, ενώ παραδέχθηκε ότι επί σχεδόν 20 χρόνια μετά τον θάνατο της Νταϊάνας δεν μπορούσε να κλάψει.
Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η ψυχοθεραπεία. «Ήταν εκείνη που μου επέτρεψε πραγματικά να πενθήσω και να αποδεχθώ ότι έχασα τη μητέρα μου και ότι έχω δικαίωμα να κλάψω γι' αυτό», ανέφερε.
Οι ενοχές για το τελευταίο τηλεφώνημα
Ο δούκας του Σάσεξ στάθηκε ιδιαίτερα στο τελευταίο τηλεφώνημα με τη μητέρα του, λίγο πριν από τον θάνατό της, το οποίο χαρακτήρισε μία από τις μεγαλύτερες προσωπικές του τύψεις.
Όπως εξήγησε, εκείνη την ημέρα ήταν παιδί και βιαζόταν να επιστρέψει στο παιχνίδι με τα ξαδέλφια του. «Αν ήξερα ότι ήταν η τελευταία φορά που της μιλούσα, η συζήτησή μας θα ήταν εντελώς διαφορετική», είπε.
Η συγκεκριμένη ανάμνηση τον βάραινε για χρόνια, όμως η πατρότητα τον βοήθησε να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη κατανόηση τη συμπεριφορά του 12χρονου εαυτού του.
Ο Χάρι δήλωσε ότι εξακολουθεί να σκέφτεται τη Νταϊάνα σχεδόν καθημερινά, αναρωτώμενος πώς θα ήταν σήμερα η δική του ζωή και η οικογένειά του εάν εκείνη ζούσε. «Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μου που πραγματικά αισθάνομαι την ενέργειά της», ανέφερε.
Θέλω να συμφιλιωθούμε
Εκτενής ήταν και η αναφορά στις δύσκολες σχέσεις του με τον βασιλιά Κάρολο και τον μεγαλύτερο αδελφό του, πρίγκιπα Ουίλιαμ.
Όταν ρωτήθηκε εάν βιώνει ένα είδος πένθους για τις οικογενειακές σχέσεις που έχουν διαταραχθεί, απάντησε καταφατικά, επισημαίνοντας ότι οι συγκρούσεις ανάμεσα σε γονείς και παιδιά ή μεταξύ αδελφών είναι μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν πολλές οικογένειες.
Ξεκαθάρισε πάντως ότι ο ίδιος επιθυμεί συμφιλίωση. «Κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να διορθώσουν τις σχέσεις τους. Εγώ θέλω», τόνισε.
Για το κατά πόσο μπορούν να επουλωθούν οι οικογενειακές πληγές, απάντησε ότι «οι ουλές παραμένουν για πάντα», μπορεί όμως να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο κάποιος αντιλαμβάνεται όσα έχουν συμβεί. Πρόσθεσε ότι, με τόσα προβλήματα στον κόσμο και στη ζωή των ανθρώπων, δεν βλέπει λόγο να διαιωνίζονται οι οικογενειακές συγκρούσεις.
Τι είπε για την υγεία του Καρόλου
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στην υγεία του βασιλιά Καρόλου, ο οποίος έχει αντιμετωπίσει καρκίνο.
Ο Χάρι αναγνώρισε ότι η ασθένεια ενός γονέα μπορεί να επαναφέρει τον φόβο της απώλειας, ιδιαίτερα σε κάποιον που έχει ήδη χάσει αιφνίδια τη μητέρα του. Ερωτηθείς ειδικά για την κατάσταση του Καρόλου, απάντησε: «Ναι, αλλά αναρρώνει».
Στάθηκε επίσης στη διαφορά μεταξύ ενός ξαφνικού θανάτου και μιας μακροχρόνιας ασθένειας, κατά την οποία υπάρχει χρόνος για αποχαιρετισμό. Όπως είπε, έχοντας βιώσει ο ίδιος την αιφνίδια απώλεια της Νταϊάνας, έχει αναρωτηθεί επανειλημμένα ποια από τις δύο εμπειρίες είναι δυσκολότερη, χωρίς να θεωρεί ότι υπάρχει μία ξεκάθαρη απάντηση.
Πώς άλλαξε η πατρότητα τη στάση του
Ο Χάρι αναφέρθηκε επίσης στον τρόπο με τον οποίο η πατρότητα μεταμόρφωσε τη σχέση του με τα συναισθήματα. Όπως είπε, μεγαλώνοντας μέσα στη βασιλική οικογένεια είχε μάθει να τα συγκρατεί, ενώ σήμερα προσπαθεί να εφαρμόσει διαφορετικές αρχές με τον Άρτσι και τη Λίλιμπετ.
«Όταν είσαι 42 ετών και έχεις δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, αρχίζεις να κοιτάζεις πίσω, να σκέφτεσαι τι πήρες από τους γονείς σου, τι θέλεις να κρατήσεις και τι όχι», ανέφερε.
Υποστήριξε ότι η ευαλωτότητα αποτελεί δύναμη και όχι αδυναμία, ιδιαίτερα για έναν γονέα. Θυμήθηκε μάλιστα ότι, όταν είχε μόλις γεννηθεί ο Άρτσι, επέστρεφε ορισμένες ημέρες στο σπίτι έπειτα από έντονη πίεση στο Λονδίνο και αντιλαμβανόταν ότι το άγχος του μεταφερόταν αμέσως στο βρέφος όταν το κρατούσε.
Για τον λόγο αυτό προσπάθησε να χρησιμοποιεί τη διαδρομή της επιστροφής του ως χρόνο αποφόρτισης, ώστε να φτάνει στο σπίτι πιο ήρεμος και να μην μεταφέρει την ένταση στην οικογένειά του.
Δεν θέλω καμία συμπόνια
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο δούκας του Σάσεξ περιέγραψε περιόδους ιδιαίτερα έντονης ψυχολογικής πίεσης, αποκαλύπτοντας ότι υπήρξαν στιγμές κατά τις οποίες βρέθηκε κουλουριασμένος στο πάτωμα της κουζίνας του.
Τόνισε πάντως ότι δεν θέλει να αντιμετωπίζεται με οίκτο. «Δεν θέλω καμία συμπόνια. Έχουμε ξεπεράσει προ πολλού αυτό το στάδιο», δήλωσε.
Όταν ρωτήθηκε γιατί, απάντησε αρχικά «Επειδή είμαι πρίγκιπας», εξηγώντας στη συνέχεια ότι αναγνωρίζει το προνόμιο που είχε να διαθέτει υποστηρικτικό περιβάλλον και πρόσβαση σε θεραπευτικές υπηρεσίες, κάτι που δεν είναι δεδομένο για όλους.
Ο Χάρι υποστήριξε ότι σήμερα βρίσκεται σε πολύ καλύτερη ψυχολογική κατάσταση σε σχέση με πριν από μία δεκαετία, αποδίδοντας τη μεταβολή στην προσωπική δουλειά που έχει κάνει, στην οικογένειά του και στην κοινωνική του δραστηριότητα.
Κλείνοντας, αναφέρθηκε στη σημασία που έχει αποκτήσει για τον ίδιο η προσφορά προς τους άλλους, ιδιαίτερα μέσα από την κοινότητα Invictus, η οποία συνδέεται με τραυματίες και ασθενείς στρατιωτικούς και βετεράνους.
