Τι καινούργιο μακελειό θα γινόταν άραγε σήμερα στο Πλατύ, εάν δεν υπήρχαν πλέον τα απαιτούμενα συστήματα;
Με τι καινούργια Τέμπη θα είχε ξημερώσει η Ελλάδα; Πόσους νεκρούς θα μετρούσαμε ξανά πάνω σε σιδηροδρομικές ράγες; Τι θα γινόταν αν αυτοί οι οποίοι έσπασαν τα τσιμέντα και έκοψαν τις γραμμές τηλεδιοίκησης που φυλάσσονται μέσα στο τσιμέντο είχαν πετύχει τους σκοπούς τους;
Και ποιος τελικά ήταν ο σκοπός τους; Γιατί για να πάρουν κάτι και να πεις ότι το πήραν για οικονομικούς λόγους, προφανώς δεν πήραν. Τα άφησαν όλα εκεί, χαλασμένα, να μη λειτουργούν, έτοιμα για εκατόμβες νεκρών.
Δύο μόλις μέρες πριν από την επέτειο των Τεμπών – πριν από την επέτειο ενός από τα μεγαλύτερα συλλογικά τραύματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Η σκέψη και μόνο ότι η τραγωδία θα μπορούσε να επαναληφθεί παγώνει το αίμα.
Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν αποσταθεροποίηση; Ποιοι είναι αυτοί που παίζουν με ζωές; Γιατί μέσα στα τρένα είμαστε όλοι εμείς – απλοί άνθρωποι, φοιτητές, γονείς, εργαζόμενοι, είμαι εγώ, είσαι εσύ, η μάνα, ο αδερφός.
Όσοι παρακολουθούμε στενά το έργο του Κυρανάκη στο υπουργείο Μεταφορών, ξέρουμε ότι αυτός ο άνθρωπος κοιμάται και ξυπνάει με μία έννοια: να μην ξαναζήσουμε Τέμπη ποτέ στο μέλλον.
Γι’ αυτό και τους τελευταίους μήνες έχουν γίνει άλματα, που δεν είχαν γίνει αντίστοιχά τους δεκαετίες: νέες τεχνολογίες, νέα τρένα, νέο δίκτυο, ενισχυμένοι έλεγχοι. Επιμονή να μη ζήσουμε ξανά μια νύχτα σαν εκείνη, να μην υπάρχει καμία πιθανότητα να επαναληφθεί η τραγωδία, να επιστρέψει με πράξεις η εμπιστοσύνη του κόσμου στον σιδηρόδρομο, να φύγει ο φόβος.
Για αυτό και αυτήν τη φορά τα συστήματα λειτούργησαν. Οι εναλλακτικές δικλίδες ασφαλείας ενεργοποιήθηκαν. Η τεχνολογία και οι παρεμβάσεις των τελευταίων μηνών απέτρεψαν το μοιραίο.
Κάποιοι προφανώς θα βολεύονταν με το χάος. Η κοινωνία όμως λέει όχι. Εμπιστοσύνη στην Ελληνική Αστυνομία για να βρεθούν οι ένοχοι.
Να βρεθούν και να τιμωρηθούν από τη Δικαιοσύνη. Γιατί όταν σπας το τσιμέντο που προστατεύει τα καλώδια από τα οποία κρέμονται ανθρώπινες ζωές, δεν καταστρέφεις απλώς υποδομές· επιτίθεσαι στην ίδια τη ζωή. Και αυτό δεν είναι απλώς παραβατικότητα. Είναι έγκλημα απέναντι σε όλους μας.
