Φαίνεται πως το «πράσινο» στρατόπεδο, στην προσπάθειά του να πείσει τον εαυτό του ότι επέστρεψε στις ένδοξες μέρες του παρελθόντος, έχει αποφασίσει να κηρύξει τον «πόλεμο» στην επαφή με την πραγματικότητα.
Πρωταγωνιστής αυτή τη φορά ο Πέτρος Παππάς, ο οποίος με μια γενναία δόση πολιτικής... «μεταφυσικής», μας ανακοίνωσε από τη συχνότητα των Παραπολιτικών ότι το ΠΑΣΟΚ στοχεύει στην πρωτιά και ότι το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι... έκπληξη.
Κ. Παππά, φοβόμαστε ότι η λέξη «θαύμα» θα ήταν πιο ακριβής. Όταν όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία να προηγείται με διψήφιες διαφορές της τάξεως των 15 και 17 μονάδων, το να ονειρεύεσαι την κορυφή απαιτεί είτε μια σπάνια ικανότητα να αγνοείς τους αριθμούς είτε μια πολύ δημιουργική σχέση με τα μαθηματικά.
Ο κ. Παππάς βέβαια έχει έτοιμη την απάντηση: φταίνε τα «μαθηματικά μοντέλα» και το γεγονός ότι ο κόσμος δεν απαντά στα τηλέφωνα. Προφανώς, όλοι εκείνοι που μένουν σιωπηλοί στις μετρήσεις, το κάνουν γιατί περιμένουν με κομμένη την ανάσα να ψηφίσουν τη Χαριλάου Τρικούπη, κρατώντας το ως επτασφράγιστο μυστικό.
Ενώ ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ επιδίδεται σε ασκήσεις πολιτικής αισιοδοξίας, η πραγματικότητα της χώρας κινείται σε άλλους ρυθμούς. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη συνεχίζει να κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό, όχι λόγω κάποιου μαθηματικού σφάλματος, αλλά εξαιτίας της σταθερότητας και του μεταρρυθμιστικού έργου που παράγει.
Οι πολίτες, παρά τις δυσκολίες, εμπιστεύονται έναν πρωθυπουργό που μιλά με συγκεκριμένα πλάνα και όχι με ευχολόγια και «εκπλήξεις» που θυμίζουν... παιδικό πάρτι.
Είναι βέβαια συγκινητικό να βλέπει κανείς στελέχη του ΠΑΣΟΚ να αγωνίζονται για την «πολιτική αλλαγή», βαφτίζοντας ταυτόχρονα την υπόλοιπη αντιπολίτευση «παράλογη». Το πρόβλημα είναι ότι η δική τους ρητορική αρχίζει να μοιάζει με παράλληλο σύμπαν. Όταν η απόσταση από τη Νέα Δημοκρατία είναι ολόκληρα «έτη φωτός», το να μιλάς για πρωτιά δεν είναι φιλοδοξία, είναι πολιτική αυταπάτη.
Ας αφήσουμε λοιπόν τον κ. Παππά να περιμένει την «έκπληξη» του αιώνα. Μέχρι τότε, η κυβέρνηση θα συνεχίζει να ασκεί σοβαρή πολιτική, αφήνοντας στα στελέχη της αντιπολίτευσης την αποκλειστική προνομία να τσακώνονται με τα κομπιουτεράκια των δημοσκόπων.
