Ο Παύλος Μαρινάκης έγινε ο μακροβιότερος εκπρόσωπος στην περίοδο της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και κατά γενική ομολογία από τους πλέον επιτυχημένους.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Η θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι ίσως μαζί με αυτή του υπουργού Οικονομικών οι λεγόμενες «ηλεκτρικές καρέκλες» του Υπουργικού Συμβουλίου. Πολύ περισσότερο, από τη στιγμή που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι το alter ego του πρωθυπουργού και έχει καθήκον και υποχρέωσή του να εκπροσωπεί το σύνολο της κυβέρνησης, να επικοινωνεί το έργο της και γενικότερα να δίνει προς τα έξω τη «γραμμή», τότε έχει εξ ορισμού ένα σπουδαίο όσο και δύσκολο ρόλο να διαδραματίσει.
Ισως αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Παύλος Μαρινάκης αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τους κυβερνητικούς εκπροσώπους να είναι κατά βάση αναλώσιμοι. Συμπληρώνοντας τρία χρόνια σ’ αυτή τη θέση, είναι εκ των πραγμάτων όχι μόνο ο μακροβιότερος εκπρόσωπος στην περίοδο της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ήτοι από το 2019 έως και σήμερα, αλλά ένας από τους μακροβιότερους σ’ αυτό το πόστο.
Και κατά γενική ομολογία από τους πλέον επιτυχημένους, καθώς από την πρώτη στιγμή μπήκε στο πετσί του ρόλου και ουδέποτε έχει βρεθεί στο στόχαστρο των πολιτικών του αντιπάλων –και όχι μόνο– για οτιδήποτε πέραν της καθημερινής δουλειάς του. Να υπερασπίζεται δηλαδή το έργο της κυβέρνησης και ν’ αναδεικνύει την αλήθεια, κόντρα σε όσα ισχυρίζονται τα κόμματα και τα στελέχη της αντιπολίτευσης. Κι αν και μόλις 38 ετών, δηλαδή νέος και στη ζωή και στην πολιτική, φαντάζει να έχει αποκτήσει εμπειρία δεκαετιών.
Σ’ αυτά τα τρία χρόνια, λοιπόν, ο κ. Μαρινάκης κλήθηκε συχνά να κάνει πράγματα που φαντάζουν αυτονόητα, αλλά δεν είναι. Οπως το ν’ απαντήσει με επιχειρήματα και με οδηγό την αλήθεια στους κατά καιρούς ακραίους και εξωφρενικούς ισχυρισμούς συγκεκριμένων αρχηγών ή στελεχών της αντιπολίτευσης.
Από τα… ξυλόλια και τα χαμένα βαγόνια στην τραγωδία των Τεμπών έως τους απόλυτα επίκαιρους λόγω της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ «τουρκοφάγους» και όψιμους πατριώτες που δεν διστάζουν να πάνε κόντρα στο εθνικό συμφέρον για να ικανοποιήσουν τα μικροπολιτικά και μικροκομματικά τους σχέδια. Αλλά και σε άλλα ζητήματα της καθημερινότητας, όπως η ακρίβεια, οι εργασιακές σχέσεις, η ασφάλεια και το Μεταναστευτικό.
Παράλληλα, για λογαριασμό της κυβέρνησης ως η επίσημη φωνή της, ο κ. Μαρινάκης κλήθηκε να διαχειριστεί επικοινωνιακά μικρότερες ή μεγαλύτερες κρίσεις. Κατόρθωσε δε ν’ αντεπεξέλθει, εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, καθώς οι τοποθετήσεις του ουδέποτε έγιναν… viral στα social media, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν με τα αμήχανα «δεν γνωρίζω» και «δεν απαντώ» που συνήθιζαν να λένε προκάτοχοί του όταν έβλεπαν τα δύσκολα μπροστά τους.
Σεβόμενος εξάλλου απόλυτα τον θεσμικό του ρόλο, απέφυγε και αποφεύγει τις ακρότητες και τις εξάρσεις στον λόγο του, ενώ κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών δεν είναι από εκείνους τους εκπροσώπους που επιλέγουν δημοσιογράφους και μέσα ενημέρωσης. Αντιθέτως, συνειδητά επιδιώκει να απαντά σε όλες τις ερωτήσεις, απ’ όπου και αν προέρχονται, όσο δύσκολες κι αν είναι, με όποιο τόνο και τρόπο κι αν είναι διατυπωμένες. «Και χωρίς χρονόμετρο», όπως συνηθίζει να λέει.
«Η αλήθεια είναι ιερό καθήκον», ανέφερε στο βίντεο που ανήρτησε ο ίδιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη συμπλήρωση τριών ετών –και 255 briefings πολιτικών συντακτών– στο πόστο του porte-parole της κυβέρνησης. Στην εποχή των fake news και της (στρατευμένης) παραπληροφόρησης, το έργο του κυβερνητικού εκπροσώπου, άρα και του κ. Μαρινάκη, είναι ακόμη πιο δύσκολο απ’ ό,τι παλαιότερα. Διότι έχει να παλέψει και σε προσωπικό επίπεδο την τοξικότητα που προκαλούν μοιραία αυτά τα φαινόμενα, αλλά κυρίως να υπερασπιστεί την πραγματικότητα απέναντι στην κοινωνία που είναι συχνά δεκτική –άθελά της ή μη– σ’ αυτά τα φαινόμενα οργανωμένης παραπληροφόρησης.
Για όσους το λησμονούν, ο κ. Μαρινάκης είναι αρμόδιος λόγω του θεσμικού του ρόλου ως υφυπουργού και για τα δημόσια μέσα ενημέρωσης και τον Τύπο στο σύνολό του. Oπερ σημαίνει ότι εντός των αρμοδιοτήτων του είναι και νομοθετήματα που ήρθαν σε πέρας και βάζουν τάξη στο μιντιακό τοπίο στη χώρα, όπως τα Μητρώα Εντυπου και Ηλεκτρονικού Τύπου ή η αδειοδότηση των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών.
Και σε προσωπικό επίπεδο, όσο πλησιάζουν οι εκλογές, φουντώνει και η «μάχη» που δίνει στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας ως υποψήφιος βουλευτής για πρώτη φορά. Φροντίζοντας –όπως συνηθίζει να λέει πάλι ο ίδιος– να δίνει τις απαντήσεις και τη μάχη για την αλήθεια καθημερινά, εκτός από το press room, στις γειτονιές, συνομιλώντας πρόσωπο με πρόσωπο με τους πολίτες. Δίχως φόβο, αλλά με πάθος για την υπεράσπιση της αλήθειας.
