Ξέρω πως για τους περισσότερους από εμάς αυτό που θα διαβάσετε σήμερα ίσως μοιάζει ασήμαντο. Γιατί πολύ απλά, μια έξοδος από το σπίτι μας θεωρείται αυτονόητη.
Τι συμβαίνει όμως όταν αυτή η μια έξοδος και μάλιστα για να πάρεις τα φάρμακά σου είναι ένας Γολγοθάς χωρίς λύτρωση;
Μέσα στο τριήμερο που μας πέρασε γνώρισα μια κυρία μεγάλης ηλικίας, με σοβαρά κινητικά προβλήματα, και χρόνια προβλήματα υγείας. Ζει μόνη της στη Θεσσαλονίκη και λαμβάνει χρόνια φαρμακευτική αγωγή από τα φαρμακεία του ΕΟΠΠΥ. Κάθε μήνα έπρεπε να οργανώνει ολόκληρη επιχείρηση για να σταθεί στην ουρά και να προμηθευτεί τα φάρμακά της. Ο χρόνος αναμονής μεγάλος. Η μετακίνηση επίπονη, και το άγχος ακόμη μεγαλύτερο.
Δεν έχει ανθρώπους να τη βοηθήσουν συστηματικά. εκτός από μια γειτόνισσά της, που της κάνει παρέα αραιά και πού, αλλά δεν θέλει να τη «βαραίνει». Δεν θέλει να νιώθει εξαρτημένη. «Πρέπει να μπορώ μόνη μου», μου είπε. Και σε αυτήν τη φράση κρυβόταν όλο το μεγαλείο της αξιοπρέπειάς της.
Σήμερα, τα φάρμακά της φτάνουν στο σπίτι της. Η παράδοση κατ’ οίκον για ασθενείς με χρόνια αγωγή γίνεται δωρεάν, σε ειδικά διαμορφωμένες συνθήκες, με απλή εγγραφή στην πλατφόρμα για όσους δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν μέσω νοσοκομείου. Ένα μικρό βήμα της πολιτείας, που όμως της αφαίρεσε ένα τεράστιο βάρος, ένα μικρό βήμα που άλλαξε πολλά για την ηλικιωμένη.
Μπορεί για εμάς να είναι λεπτομέρεια, το ξαναγράφω. Για εκείνη, όμως, σημαίνει ότι δεν μετράει πια τις δυνάμεις της κάθε μήνα. Σημαίνει λιγότερη ταλαιπωρία, λιγότερο φόβο, περισσότερη ηρεμία, λιγότερη αγωνία για το αν θα βρέχει ή αν θα έχει καύσωνα, αν θα κάνει κρύο και αρρωστήσει.
Κάποιες αλλαγές δεν κάνουν θόρυβο. Εγώ ας πούμε δεν το ήξερα πως τα φάρμακα πλέον μπορούν να σταλούν και στο σπίτι των ασθενών.
Κάποιες αλλαγές δεν κάνουν θόρυβο. Κάποιες αλλαγές αλλάζουν ολόκληρες ζωές.
