Στην ομόφωνη απόφαση που εκδόθηκε μετά τη συνεδρίαση της ΚΟΕΣ, όπου πάλι μαλλιοτραβήχτηκαν οι σύντροφοι ανταλλάσσοντας πυρά, κατέληξαν και σε κοινά συμπεράσματα. Πρώτο και βασικότερο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα… διαμαρτυρίας.
Όχι, δεν είναι αστείο. Αποτυπώνεται στην κοινή απόφαση της ΚΟΕΣ όπου καταγράφεται και ότι επαναβεβαιώνεται πως στόχος είναι η πρώτη θέση στις εκλογές – αν και δεν ξεκαθαρίζει για ποιες μιλούν.
Τώρα, όταν πρέπει να καταγραφεί σε μια απόφαση ενός οργάνου ότι ένα κόμμα δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας αλλά κόμμα, ή κόμμα εξουσίας, τότε κάτι δεν πάει καλά. Είναι ίσως η επιβεβαίωση ότι έχει μετατραπεί ή τείνει να μετατραπεί σε κόμμα διαμαρτυρίας. Αποτελεί ίσως και άδειασμα της ηγετικής του ομάδας και του αρχηγού τους.
Διότι όταν υποχρεώνεσαι να το καταγράψεις αυτό τότε υπάρχει πρόβλημα πρώτα απ’ όλα για τα ίδια τα στελέχη που μετέχουν στο όργανο καθώς και για όσα κινούνται εντός και πέριξ της Χαριλάου Τρικούπη. Υπάρχει πρόβλημα και απέναντι στους ψηφοφόρους που μάλλον φαίνεται ότι δεν το έχουν καταλάβει και πρέπει να το επικοινωνήσουν.
Κατέγραψαν επίσης ότι είναι και κόμμα εξουσίας. Ίσως για να μην ξεχνιούνται. Όπως έκαναν και για τον στόχο τον οποίο επαναβεβαίωσαν και είναι να νικήσουν στις εκλογές για να γίνει κυβέρνηση με κορμό το ΠΑΣΟΚ.
Ξέχασαν όμως να αποφασίσουν με ποιους θα συγκυβερνήσουν. Ποιες είναι αυτές οι προοδευτικές δυνάμεις. Διότι καλά τα περί αυτόνομης πορείας, αλλά κάποια στιγμή οι ψηφοφόροι θα πρέπει να μάθουν τι θα πάρουν ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ. Αν δηλαδή θα πάρουν δώρο-έκπληξη και έναν Τσίπρα, μια Ζωή, ίσως και έναν Γιάνη (με ένα ν).
