Άραγε αν ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν ήταν υπουργός Υγείας, θα είχαν συμβεί τα σημερινά επεισόδια-αίσχη στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας;
Μήπως όλη αυτή η κινητοποίηση είναι προσωπική για τον ίδιο, εξαιτίας του ότι είναι πολέμιος του κομμουνισμού και των συναφών ιδεολογιών; Άραγε αν στη θέση του βρισκόταν οποιοσδήποτε άλλος, θα βλέπαμε προπηλακισμούς, ύβρεις και ρίψεις αντικειμένων, σε μια εκδήλωση που θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον μια τυπική μικρή γιορτή, αφού αφορούσε αποκλειστικά τη βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας;
Αυτό που συνέβη δεν ήταν «διαμαρτυρία». Ήταν μια οργανωμένη επίδειξη εμπάθειας, από μια μειοψηφία συνδικαλιστών που επέλεξε να μετατρέψει μια ημέρα αναβάθμισης των ΤΕΠ σε σκηνικό έντασης. Και ας είμαστε ειλικρινείς: δεν τα έβαλαν επί της ουσίας με τον υπουργό. Τα έβαλαν με τους πολίτες. Με κάθε οικογένεια που θα περάσει την πόρτα των Επειγόντων. Με κάθε ηλικιωμένο, κάθε παιδί, κάθε εργαζόμενο που δικαιούται αξιοπρεπείς υποδομές. Τα έβαλαν με εσένα και με εμένα που πρέπει και που δικαιούμαστε να απολαμβάνουμε σωστές δομές υγείας στην ανάγκη μας, και που όσο αυτές γίνονται σωστότερες, κάποιοι ωρύονται και εξοργίζονται.
Το ίδιο μοτίβο είδαμε και στα εγκαίνια του ογκολογικού τμήματος στο νοσοκομείο της Σύρου, ενός έργου που έδωσε ανάσα στους καρκινοπαθείς των Κυκλάδων, απαλλάσσοντάς τους από εξαντλητικά ταξίδια προς την Αθήνα. Και τότε, αντί για στήριξη, υπήρξε προσπάθεια απαξίωσης, ένταση και επεισόδια. Και τότε επί της ουσίας τα έβαλαν με τους ίδιους τους καρκινοπαθείς.
Δεν τους νοιάζει τίποτα, δεν τους καίγεται καρφάκι για τον αν θα μπει ο ασθενής σε ένα καινούργιο τμήμα ΤΕΠ ή σε ένα που θα του πέσει το ταβάνι στο κεφάλι.
Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να εμφανίζονται ως υπερασπιστές του δημόσιου συστήματος όσοι πληρώνονται για να το υπηρετούν, αλλά επιλέγουν να το υπονομεύουν τη στιγμή που βελτιώνεται. Η δημοκρατία αντέχει την κριτική· δεν οφείλει να ανέχεται τον τραμπουκισμό. Όταν η ιδεοληψία υπερισχύει του κοινού καλού, τότε το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Είναι βαθιά θεσμικό και ηθικό, και καλά θα κάνει η ίδια η κοινωνία να αποφασίσει εάν θα αποβάλει τους πρωτεργάτες που το δημιούργησαν ή αν θα τους αποθεώσει.
