Τι είδαμε και τι δεν είδαμε -και φυσικά δεν θα θέλαμε να δούμε- στο 16ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας:
Σήμερα δεν θα γράψω για ομιλίες, χειροκροτήματα, πολιτικές αναλύσεις και λόγους. Σήμερα θα γράψω για την εικόνα. Για το κλίμα. Για αυτό που αποκόμισε κανείς περπατώντας στους διαδρόμους του συνεδρίου το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.
Και αυτό που είδαμε όσοι βρεθήκαμε εκεί, ήταν ένα κόμμα σε ξεκάθαρο προεκλογικό mood. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, είδαμε το κόμμα που από την επόμενη κιόλας μέρα των εκλογών λειτουργεί με τη λογική της επόμενης μάχης. Είδαμε χαμόγελα, πολλά μωρά στα καροτσάκια και στα μάρσιπο, αγκαλιές, πηγαδάκια, ωραίες πολιτικές συζητήσεις με ωραία ένταση αλλά και με μέτρο. Είδαμε συνέδρους με αγωνία για την εκλογή της Πολιτικής Επιτροπής, αλλά χωρίς τοξικότητα. Είδαμε ενότητα, αξιοπρέπεια και μια προσπάθεια να συζητηθούν όσα έγιναν και όσα πρέπει να γίνουν με σοβαρότητα και νηφαλιότητα. Πάνω στη σκηνή ανέβαιναν άνθρωποι με βιογραφικά, επαγγελματική διαδρομή και τεκμηριωμένο λόγο, άποψη και αιχμή.
Και τί δεν είδαμε; Δεν είδαμε καβγάδες, τσιρίδες από τα μικρόφωνα, σπρωξίματα, αποχωρήσεις, διασπάσεις και δράματα όπως σε συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ακούσαμε λέξεις όπως «ψεκασμένοι», «καφενόβιοι» και φράσεις όπως το «αποτύχαμε σύντροφοι» να εκτοξεύονται σαν πολιτικές ντομάτες σε λαϊκή αγορά.
Τρεις μέρες στο Συνεδριακό Κέντρο, χιλιάδες άνθρωποι, και δεν ήρθε ούτε ένας στα χέρια με κανέναν!
Ούτε μία αποχώρηση με δραματικό soundtrack. Η αλήθεια είναι, πως από τα τελευταία συνέδρια της αντιπολίτευσης, είχαμε ξεσυνηθίσει σε κάτι τόσο πολιτισμένο!
