Μία από τις μόνιμες προεκλογικές υποσχέσεις του Αλέξη Τσίπρα ως αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και «η μείωση της ανεργίας σε γρήγορους ρυθμούς».
Σήμερα, ως αρχηγός της ΕΛΑΣ, λέει πως η ανάπτυξη δεν έχει περάσει στην κοινωνία.
Διαψεύδεται από τα στοιχεία για τη μείωση της ανεργίας από το 17,3% στο 8,9% και τη δημιουργία σχεδόν 600.000 νέων θέσεων εργασίας.
Την ίδια ώρα, οι καθαρές αμοιβές ανά εργαζόμενο αυξήθηκαν κατά 32% και ο κατώτατος μισθός κατά 41,5%.
Τι συνέβη επί των ημερών του; Τα ακόλουθα:
Αρνητικό ρεκόρ δεκαπενταετίας
Τα στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ για τον Οκτώβριο του 2016 –μετά τα γνωστά ηρωικά όπως το δημοψήφισμα, η 17ωρη διαπραγμάτευση και οι εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015– έδειξαν αρνητικό ρεκόρ δεκαπενταετίας στην απώλεια θέσεων εργασίας!
Μόνο μέσα στον Οκτώβριο του 2015 χάθηκαν 82.810 θέσεις εργασίας – η μεγαλύτερη απώλεια θέσεων εργασίας από το 2001!
Την ίδια στιγμή, επίσης τον Οκτώβριο του 2016, περίπου το 62% των νέων προσλήψεων ήταν με συμβάσεις ελαστικής απασχόλησης.
Συγκεκριμένα, το 46,54% ήταν συμβάσεις μερικής απασχόλησης και το 15,14% ήταν συμβάσεις εκ περιτροπής εργασίας.
Και μόλις το 38,32% ήταν συμβάσεις πλήρους απασχόλησης.
Ευέλικτες μορφές απασχόλησης: Εσπασε το φράγμα του 50%
Είχαν προηγηθεί τα εξαιρετικά απογοητευτικά στοιχεία του Αυγούστου 2016 όταν έγινε γνωστό ότι οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης τη διετία 2015-2016 έσπασαν το φράγμα του 50%.
Ειδικότερα, την περίοδο Ιανουαρίου-Αυγούστου 2015, οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης βρέθηκαν στο 53,77%, την αντίστοιχη περίοδο του 2016 βρέθηκαν στο 52,12%, ενώ την ίδια περίοδο του 2014 βρίσκονταν στο 47%.
Τον Αύγουστο του 2016 (δηλαδή κατά τον κατ’ εξοχήν τουριστικό μήνα) το ισοζύγιο των ροών μισθωτής απασχόλησης ήταν το χειρότερο της δεκαετίας.
Ακόμη και μέσα στην τουριστική περίοδο, η σχέση απολύσεων-προσλήψεων ήταν αρνητική με τις απολύσεις να ξεπερνούν τις προσλήψεις κατά 16.128.
Σύμφωνα με τον ΟΑΕΔ, αυξημένοι κατά 5,98% ήταν οι εγγεγραμμένοι άνεργοι για τον Αύγουστο του 2016, σε σχέση με τον Ιούλιο του 2016.Αυτή η ποσοστιαία μεταβολή μεταφράζεται σε 50.562 άτομα.
Συγκεκριμένα, οι εγγεγραμμένοι άνεργοι του Αυγούστου ανέρχονταν σε 896.562, έναντι 846.000 τον Ιούλιο.
Σύμφωνα με τη Euostat, υποτριπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου ήταν το ποσοστό των ανέργων στην Ελλάδα το οποίο βρήκε δουλειά μεταξύ του δ' τριμήνου του 2015 και του α' τριμήνου του 2016.Δηλαδή, το ποσοστό των ανέργων που έφυγαν από την κατάσταση της ανεργίας στην Ελλάδα το α΄ τρίμηνο του 2016 έφτασε στο μόλις 4,3%. Αντίθετα, το ευρωπαϊκό μέσο ποσοστό ανήλθε στο 15,4%.
Ετσι, στην Ελλάδα, το 94,6% των ανέργων του δ' τριμήνου του 2015 παρέμεινε άνεργο και το α΄ τρίμηνο του 2016 (έναντι 65,7% στην ΕΕ).
Ο αριθμός των ανέργων ανήλθε σε 1.126.455 άτομα, με το μεγάλο πρόβλημα να εντοπίζεται, εκτός από τους νέους σε ηλικία, και στα άτομα 55-64 ετών όπου η ανεργία –λόγω απολύσεων και πρόσληψης στη θέση τους χαμηλόμισθων– αυξήθηκε κατά 3,5 μονάδες σε ένα έτος.
Στα νησιά του Αιγαίου, η ανεργία αυξήθηκε κατά 4 μονάδες, γεγονός που αποδίδεται και στην πτώση της τουριστικής κίνησης, λόγω προσφυγικού.
Πάνω από 30% η πραγματική ανεργία
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εκ μέρους του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ ανάλυση των στατιστικών δεδομένων της ανεργίας, σύμφωνα με την οποία στο β΄ τρίμηνο του 2016 το ποσοστό της πραγματικής ανεργίας ανήλθε σε 30,8%.
Σύμφωνα με την ενδιάμεση έκθεση του Οκτωβρίου του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, για τον υπολογισμό ενός δείκτη που θα προσεγγίζει καλύτερα τα επίπεδα της πραγμτικής ανεργίας, θα πρέπει να συνυπολογίζουμε στους ανέργους το εν δυνάμει πρόσθετο εργατικό δυναμικό (ανθρώπους που αναζητούν εργασία, αλλά δεν είναι διαθέσιμοι κατά την περίοδο της έρευνας, καθώς και αυτούς που είναι διαθέσιμοι, αλλά δεν αναζητούν εργασία), όπως και τους εργαζόμενους που υποαπασχολούνται.
Οπως αναφερόταν στην έκθεση, τα τελευταία 15 τρίμηνα, από το τέταρτο τρίμηνο, δηλαδή, του 2012 μέχρι και το δεύτερο τρίμηνο του 2016, ο αριθμός των μακροχρόνια ανέργων, δηλαδή αυτών που ήταν αποκλεισμένοι από την αγορά εργασίας για περισσότερους από 12 μήνες, ήταν σταθερά πάνω από 800.000 άτομα.
Ολα αυτά την ώρα που, σύμφωνα με τη Eurostat, το ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη τον Ιούνιο του 2016 υποχώρησε στο χαμηλότερο επίπεδο από τον Ιούλιο του 2011 και διαμορφώθηκε στο 10,1% (όσο και τον Μάιο του 2016), όταν τον Ιούνιο του 2015 βρισκόταν στο 11%.
Το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας τον Απρίλιο κατεγράφη στην Ελλάδα, φτάνοντας το 23,3%.
Για τον ίδιο μήνα, η ανεργία στην Ισπανία ήταν 19,9%, ενώ σε αντίθετο κλίμα, σε Τσεχία και Μάλτα τα ποσοστά ήταν 4,1% και 4% αντίστοιχα.
Αλλωστε, ανησυχητικά ήταν και τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ και της ΕΛΣΤΑΤ για τον Ιούνιο του 2016.
Ταυτόχρονα, η διατήρηση της ανεργίας σε τόσο υψηλά επίπεδα επιφέρει απώλειες και στα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας ύψους 900 εκατ. ευρώ από εισφορές.
Σημειώστε ότι το 2012 η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είχε παραλάβει την ανεργία στο υψηλότερο επίπεδο που υπήρξε ποτέ, στο 27,9%!
Τον Ιανουάριο του 2015 η ανεργία είχε ήδη πλέον υποχωρήσει στο 25,7%, δηλαδή είχε επιτευχθεί μείωση 2,2%!
Θα καταργούσαν την ανεργία με… έναν νόμο!
Τότε, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν την πλήρη κατάργηση κάθε ευέλικτης μορφής απασχόλησης, πλήρη απασχόληση για όλους και 751 ευρώ κατώτατο μισθό για όλους!
Μάλιστα, τον Οκτώβριο του 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτο υπογράφοντα τον κ. Τσίπρα, κατέθεσε πρόταση νόμου για την «επαναφορά του κατώτατου μισθού στα προ μνημονίων επίπεδα, δηλαδή στα 751 ευρώ μεικτά μηνιαία, ανεξαρτήτως ηλικίας», καθώς και «για την αποκατάσταση του κατώτατου μισθού και του δικαίου της συλλογικής διαπραγμάτευσης και των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας».
Εγραφαν:
«Με την παρούσα πρόταση νόμου προτείνουμε την κατάργηση των μνημονιακών αντεργατικών και αντιδημοκρατικών νομοθετικών ρυθμίσεων του 2010-2014, που έπληξαν τον θεσμό των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες κατά παράβαση του συντάγματος και της διεθνούς εργατικής νομοθεσίας».
Οπότε «προτείνουμε την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα προ των μνημονίων επίπεδα, δηλαδή στα 751 ευρώ μεικτά μηνιαία ανεξαρτήτως ηλικίας, από 586 ευρώ μεικτά μηνιαία και 511 ευρώ μεικτά μηνιαία για τους κάτω των 25 ετών που είχε μειωθεί, και τον επανακαθορισμό του με Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, που θα συνάπτεται μεταξύ της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών φορέων».
Και ιδού τι κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα με τις αλλοπρόσαλλες πολιτικές του:
Τον Ιούνιο του 2016 (ΕΡΓΑΝΗ και ΕΛΣΤΑΤ), για πρώτη φορά οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης έσπασαν το φράγμα του 50% και ξεπέρασαν την πλήρη απασχόληση.
Τον Οκτώβριο του 2016, το 61% των συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα αφορούσαν ελαστικές μορφές απασχόλησης και ο μέσος μισθός για μερική απασχόληση βρισκόταν στα 405,51 ευρώ.
Τον Μάρτιο του 2018, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, ένας στους τρεις εργαζόμενους αμειβόταν με 327 ευρώ!
Μεγάλη επιτυχία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, πράγματι.
Τον Ιανουάριο του 2019, οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης βρίσκονταν στο 56,22%.
Με το Μεσοπρόθεσμο (το επονομαζόμενο –και δικαίως– τέταρτο μνημόνιο) που ψήφισαν (νόμος 4472/2017, σελίδες 27 και 28) έφτασαν (οι προλετάριοι του ΣΥΡΙΖΑ) να νομοθετήσουν ακόμη και την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων!
Με τους νόμους 4430/2016, 4558/2018, 4574/2018, έφεραν τις ατομικές συμβάσεις και στο Δημόσιο.
Τι συμφώνησαν
Στις 16 Ιουνίου 2016, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υπέγραψε το συμπληρωματικό μνημόνιο με το οποίο συμφωνούσαν (σελίδα 25, αγορά εργασίας) στα εξής:
•Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να υιοθετήσουν τις ευρωπαϊκές καλές πρακτικές.
•Απαιτείται εξισορρόπηση μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης για εργαζόμενους και εργοδότες, αλλά και να ληφθούν υπ’ όψιν τα πολύ υψηλά επίπεδα ανεργίας.
•Η κυβέρνηση θα οργανώσει μια συμβουλευτική διαδικασία από ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων προκειμένου να αναθεωρηθεί ένας αριθμός υπαρχουσών ρυθμίσεων, συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, του λοκ άουτ και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, λαμβανομένων υπ’ όψιν των βέλτιστων πρακτικών διεθνώς και στην Ευρώπη.
•Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016, οι ελληνικές αρχές θα ευθυγραμμιστούν με τις βέλτιστες πρακτικές στην ΕΕ.
•Κάθε αλλαγή στο υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο θα γίνει μετά από συζήτηση και συμφωνία με τους Θεσμούς.
Καμιά αλλαγή στο ισχύον πλαίσιο όσον αφορά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν θα γίνει πριν από την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, συμπεριλαμβανομένου και του άρθρου 103 του ν. 4172/2013.
•Οι αλλαγές στην πολιτική της αγοράς εργασίας δεν πρέπει να οδηγήσουν σε πολιτικές του παρελθόντος που δεν είναι συμβατές με τους σκοπούς της βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης.
•Ο εξορθολογισμός του ισχύοντος εργατικού νόμου θα κωδικοποιηθεί με την ψήφιση ενός Κώδικα Εργατικού Νόμου ως τον Μάρτιο του 2017, με την υποστήριξη της τεχνικής βοήθειας.
Αύξηση υπερωριών και ομαδικές απολύσεις
Με τον νόμο 4354/2015 (άρθρο 20), τον ίδιο νόμο με τον οποίο μας κουβάλησαν τα ξένα funds (τα κατά Τσίπρα «κοράκια της καταστροφής»), νομοθέτησαν την υπερεργασία, μοιράζοντας παντού τεράστιους αριθμούς υπερωριών (μέχρι 120 γενικά, 200 στο ΕΚΑΒ, 180 στους ΟΤΑ και ούτω καθεξής).
Νόμος 4472/2017 (αυτός που επέβαλε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και έδωσε στα ξένα funds και τη διαχείριση των ακινήτων, καθώς και ασυλία στα στελέχη των τραπεζών που προχωρούν σε αναδιάρθρωση χρεών):
Καταργήθηκε η διαδικασία προέγκρισης των απολύσεων από το υπουργείο Εργασίας και προβλέφθηκε μόνο διαδικασία γνωστοποίησης των απολύσεων στο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας.
Ουσιαστικά, δηλαδή, απελευθερώθηκαν οι ομαδικές απολύσεις.
Οπως ακριβώς είχε προτείνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο!
Στην ουσία δημιουργήθηκε μια αμιγής διαδικασία «γνωστοποίησης» της βούλησης του εργοδότη για ομαδικές απολύσεις, η οποία δεν μπορεί από πλευράς κράτους να ανασχεθεί.
Αυτό, άλλωστε, είχε ισχυριστεί η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων στη Βουλή: Οτι ουσιαστικά απελευθερώνονται οι ομαδικές απολύσεις, ενώ με το άρθρο 20 για κήρυξη απεργίας καθιερώθηκε έμμεσα η ανταπεργία (λοκ άουτ).
Νόμος 4512/2018 (αυτός με τον οποίο επισπεύσθηκαν οι πλειστηριασμοί):
Ορίστηκε ειδική απαρτία κατά τις γενικές συνελεύσεις πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, προκειμένου να λάβει χώρα η συζήτηση και να ληφθεί απόφαση για την κήρυξη απεργίας.
Συγκεκριμένα, προβλέπεται η παρουσία τουλάχιστον του ενός δευτέρου (½) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών της συνδικαλιστικής οργάνωσης.
Φτώχεια και μισθοί πείνας
Στο μεταξύ, τον Μάρτιο του 2016, το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ έδωσε στοιχεία που αποδεικνύουν ότι τίποτε απ’ όσα είχε υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν γίνει πράξη:
Το 48% των ελληνικών νοικοκυριών ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το 50% των μισθωτών λάμβανε λιγότερα από 800 ευρώ.
Απ’ αυτούς, το 14,5% λάμβανε αμοιβή έως 499 ευρώ, το 22% μεταξύ 500 και 699 ευρώ και το 13,5% μεταξύ 700 και 800 ευρώ.
Οσον αφορά το υπόλοιπο ποσοστό των εργαζομένων, το 18,6% λάμβανε από 800 έως 1.000 ευρώ, το 15,7% άνω των 1.000 ευρώ, ενώ μόνο το 5,9% λάμβανε περισσότερα από 1.300 ευρώ.
Επίσης, το 20,9% των νοικοκυριών αδυνατούσε να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, ενώ το εν λόγω ποσοστό αυξανόταν στο 43,4% για την κατηγορία των ανέργων.
Τέλος, στην έκθεση του ΟΟΣΑ (Απρίλιος 2018), ο οργανισμός μιλούσε για «ανεργία, φτώχεια και ανισότητα σε υψηλά επίπεδα, χαμηλούς μισθούς, συμπιεσμένες επενδύσεις, συνεχώς μειούμενη παραγωγικότητα και εκτεταμένη φοροδιαφυγή που οδηγεί σε υψηλότερους συντελεστές φορολόγησης»…
