Γκολ, δύο ασίστ, 85.000 άνθρωποι στο «Μονουμεντάλ», δάκρυα και ένα ολόκληρο έθνος όρθιο για τον άνθρωπο που σημάδεψε μια εποχή.
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που αποχωρούν. Υπάρχουν θρύλοι που αποχαιρετούν. Και υπάρχει ο Λιονέλ Μέσι, για τον οποίο η Αργεντινή χρειάστηκε μια ολόκληρη βραδιά για να πει ένα «ευχαριστώ» που έτσι κι αλλιώς μοιάζει μικρό.
Έπειτα από 21 χρόνια με τη φανέλα της εθνικής ομάδας, ο 39χρονος Μέσι έπαιξε για τελευταία φορά με την «αλμπισελέστε». Το «Μονουμεντάλ» γέμισε με περίπου 85.000 ανθρώπους για το φιλικό απέναντι στο Μπενίν και το αγωνιστικό φινάλε αποδείχθηκε σχεδόν κινηματογραφικό: νίκη με 3-0, ένα γκολ και δύο ασίστ από τον άνθρωπο για τον οποίο είχε στηθεί όλη η γιορτή.
Η τελευταία παράσταση είχε την υπογραφή του
Το πρώτο ημίχρονο πέρασε χωρίς γκολ, παρά τις προσπάθειες του Μέσι. Μετά την ανάπαυλα, όμως, αποφάσισε να γράψει ο ίδιος το σενάριο του αποχαιρετισμού του. Στο 48' εκτέλεσε το κόρνερ από το οποίο ο Νικολάς Οταμέντι, επίσης στην τελευταία εμφάνισή του με την εθνική Αργεντινής, πέτυχε το 1-0. Στο 61' ο Μέσι έδωσε τη δεύτερη ασίστ του στον Νίκο Παζ για το 2-0 και στο 71' ανέλαβε την εκτέλεση πέναλτι. Η μπάλα στα δίχτυα, το «Μονουμεντάλ» στο πόδι και όλοι οι συμπαίκτες του πάνω του. Το 3-0 είχε μικρή σημασία. Το τελευταίο γκολ του Μέσι με τη φανέλα της πατρίδας του είχε τεράστια.
Ήταν η 208η και τελευταία συμμετοχή του, ολοκληρώνοντας τη διεθνή καριέρα του με 126 γκολ και 69 ασίστ. Στη συλλογή του βρίσκονται το Παγκόσμιο Κύπελλο, δύο Copa America, το Finalissima και το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.
«Με πονάει πολύ που δεν θα ξαναπαίξω»
Μετά ήρθαν τα δάκρυα. Είχαν, βέβαια, εμφανιστεί πολύ νωρίτερα. Ο Μέσι δυσκολευόταν να συγκρατήσει τη συγκίνησή του ακόμη και κατά τη διαδρομή προς το γήπεδο. Στο τέλος βρέθηκε στις αγκαλιές συμπαικτών και αντιπάλων, πριν πάρει το μικρόφωνο.
«Ό,τι καλύτερο μου συνέβη ήταν το να αγωνίζομαι με την εθνική Αργεντινής», είπε, κάνοντας μια αναδρομή στις μεγάλες χαρές αλλά και στις απογοητεύσεις δύο δεκαετιών. Και όταν έφτασε στη στιγμή του αποχωρισμού, τα λόγια έγιναν ακόμη πιο βαριά: «Το να μην ξαναπαίξω για την εθνική είναι ένας πολύ μεγάλος πόνος για μένα».
Κάποια στιγμή παραδέχθηκε αυτό που έβλεπαν όλοι: «Μιλάω συνέχεια τώρα διότι δεν θέλω να φύγω από εδώ». Ήθελε να καθυστερήσει λίγο ακόμη το αναπόφευκτο.
Από την… απόσυρση του 2016 στην κορυφή του κόσμου
Η διαδρομή του Μέσι με την Αργεντινή κάθε άλλο παρά ανέφελη υπήρξε. Θυμήθηκε ο ίδιος τη στιγμή που είχε ανακοινώσει την αποχώρησή του από την εθνική το 2016, ακόμη και μικρά παιδιά, που του ζητούσε να επιστρέψει. Επέστρεψε και τελικά κατέκτησε όσα έμοιαζαν να του λείπουν για χρόνια.
Κυρίως κατέκτησε ξανά την ίδια την Αργεντινή. Από τον ποδοσφαιριστή που κάποτε άκουγε κριτική επειδή δεν μπορούσε να επαναλάβει με το εθνόσημο όσα έκανε σε συλλογικό επίπεδο, μετατράπηκε στον αρχηγό που σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο και έγινε σημείο αναφοράς μιας ολόκληρης χώρας.
«Η αιωνιότητα τον υποδέχθηκε»
Μετά το τελευταίο σφύριγμα, ένα εντυπωσιακό σόου με drones έβαψε τον ουρανό του Μπουένος Άιρες γαλανόλευκο, σχηματίζοντας ακόμη και τη μορφή του Μέσι πάνω από το «Μονουμεντάλ».
Ο αργεντίνικος Τύπος αναζήτησε τις κατάλληλες λέξεις. Η «La Nacion» έγραψε ότι ο Μέσι «χτύπησε την πόρτα της αιωνιότητας» και πως η αιωνιότητα τον υποδέχθηκε. Η «Olé» αποτύπωσε μια χώρα που, για λίγες ώρες, άφησε στην άκρη όσα τη χωρίζουν και ενώθηκε γύρω από τον άνθρωπο που την οδήγησε ξανά στην κορυφή του κόσμου.
Και κάπως έτσι έκλεισε ένας κύκλος 21 ετών. Από το παιδί που φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Αργεντινής μέχρι τον αρχηγό που σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο και αποχώρησε μπροστά σε ένα κατάμεστο «Μονουμεντάλ». Ο Μέσι έφυγε από την εθνική όπως ακριβώς έπαιξε σε αυτήν μέχρι το τέλος: με την μπάλα στα πόδια, με γκολ, με ασίστ και με ολόκληρη την Αργεντινή να φωνάζει το όνομά του
