Τον Γιώργο Τσαλακό τον συνάντησα ως διευθυντή Ειδήσεων στην ΕΡΤ, γνωρίζοντας το αποτύπωμα που είχε αφήσει το πέρασμά του από την «Εξόρμηση» και το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ.
Η καταγωγή μου από την πλευρά του πατέρα μου και η πολιτική δράση του Παύλου Παυλίδη, γυμνασιάρχη Πάφου και εθναρχικού συμβούλου στις Συμφωνίες του Λονδίνου, αποτέλεσαν το εκλυτικό αίτιο μιας σχέσης που κράτησε πολλά χρόνια.
Και πήγε να ζήσει πλέον μόνιμα στην Κύπρο, συνδέοντας την εκεί παρουσία του με τον ΑΝΤ1 Κύπρου, ο οποίος αποτελεί δικό του δημιούργημα, και κάθε επίσκεψή μου στη γενέτειρα του πατέρα μου είχε μόνιμη παρέα στα ταβερνάκια της Λευκωσίας τον Γιώργο.
Δεν χρειάζεται να μιλήσω για την καθοριστική του συμβολή στη διαμόρφωση της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Κύπρο (ΑΝΤ1, Alpha, Οmega κ.ά.), την προσφορά του στο ΡΙΚ στο οποίο διετέλεσε πρόεδρος, και στην εφημερίδα «Αλήθεια» της οποίας υπήρξε στυλοβάτης.
Θα αρκεστώ στο ήθος, στη μετριοπάθεια και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του. Θα θυμάμαι την αγάπη του στον Ανδρέα και τον Βάσσο Λυσσαρίδη, τον βαθύ σεβασμό για τον Γλαύκο Κληρίδη, αλλά και την εκτίμηση στον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Δεν του το ’χα», μου έλεγε κλείνοντας το μάτι.
Προσωπικά αισθάνομαι το κενό στη σκέψη ότι στην επόμενη επίσκεψή μου στη Λευκωσία δεν θα ακούσω τη χαρακτηριστική κυπριακή προφορά του Γιώργου να λέει: «Ελα, ρε Χάρη…». Κι εγώ δεν θα μπορώ να του πω… «Αντε, ρε Γιώργο, μου την έσκασες…».
