Ο Θανάσης Καρτερός αναρωτήθηκε αν ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι «βλάκας» και ξαφνικά στη Χαριλάου Τρικούπη ανακάλυψαν την τοξικότητα.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ενοχλήθηκε, το κόμμα του αντέδρασε με σφοδρότητα και η κόντρα με τον Αλέξη Τσίπρα πέρασε σε νέα φάση. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: η τοξικότητα που σήμερα καταγγέλλει ο Ανδρουλάκης δεν εμφανίστηκε χθες. Απλώς αυτή τη φορά στράφηκε προς τον ίδιο.
Ο Καρτερός δεν είναι ένας τυχαίος σχολιαστής. Είναι άνθρωπος που συνδέθηκε στενά με τον Τσίπρα. Γι’ αυτό και η επίθεσή του αποκτά άλλη πολιτική βαρύτητα. Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει ότι πίσω από τη γραφίδα του βρίσκεται ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός. Ο Τσίπρας, βέβαια, δεν χρειάζεται να υπογράφει κάθε επίθεση για να κριθεί από το ύφος και το περιβάλλον της πολιτικής του επιστροφής.
Εδώ βρίσκεται και η ειρωνεία της υπόθεσης. Ο Τσίπρας επιστρέφει διεκδικώντας ρόλο πρωταγωνιστή στην κεντροαριστερά, αλλά μαζί του επιστρέφουν και οι παλιές μέθοδοι πολιτικής σύγκρουσης. Προσωπικές αιχμές, επιθετική ρητορική και μια διαρκής προσπάθεια να απαξιωθεί ο αντίπαλος. Τώρα που η ίδια συνταγή σερβιρίστηκε στον Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε πόσο δυσάρεστη είναι η γεύση της.
Βεβαίως, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το κλίμα που έχει διαμορφωθεί. Η σύγκρουσή του με τον Τσίπρα δεν είναι μια παρεξήγηση μεταξύ δύο πολιτικών αρχηγών. Είναι μάχη για την κυριαρχία στον ίδιο χώρο. Και όταν δύο επίδοξοι αρχηγοί της κεντροαριστεράς διεκδικούν το ίδιο ακροατήριο, η αβρότητα συνήθως πηγαίνει περίπατο.
Ο Ανδρουλάκης έχει κάθε δικαίωμα να απαντήσει. Αλλά ας μην παριστάνει τον έκπληκτο. Στην πολιτική, όποιος επενδύει στη διαρκή σύγκρουση δεν μπορεί να απαιτεί από τους άλλους να του απευθύνονται με το γάντι.
Το πραγματικό θέαμα, άλλωστε, βρίσκεται αλλού. Η κεντροαριστερά δεν έχει καταφέρει να λύσει ούτε το βασικό της πρόβλημα: ποιος θα ηγηθεί και ποιος θα αναγκαστεί να ακολουθήσει. Ο Τσίπρας θέλει να επιστρέψει ως κυρίαρχος. Ο Ανδρουλάκης αρνείται να του παραδώσει τον χώρο. Και οι δύο ανακαλύπτουν καθημερινά ότι η μεγαλύτερη δυσκολία τους δεν είναι ο αντίπαλος που βρίσκεται απέναντι, αλλά εκείνος που διεκδικεί την ίδια καρέκλα.
Όσο για την τοξικότητα, ο Ανδρουλάκης μόλις δοκίμασε μια δόση από εκείνες που επί χρόνια δηλητηρίαζαν την πολιτική αντιπαράθεση. Και, όπως φαίνεται, δεν του άρεσε καθόλου η γεύση.
