Πλησιάζει η μέρα που πάγωσε τις καρδιές όλων.
Ήταν εκείνη η στιγμή που σκίστηκε η ψυχή της Ελλάδας, ο νους δεν μπορούσε να συλλάβει το αδιανόητο: δύο τρένα κινούμενα στην ίδια γραμμή συγκρούστηκαν μετωπικά στα Τέμπη. Όσες λέξεις κι αν επιστρατεύτηκαν δεν μπόρεσαν να περιγράψουν το μέγεθος της τραγωδίας, της οδύνης για την άωρη απώλεια πενήντα επτά ψυχών.
Ο Νίκος Πλακιάς είναι ο άνθρωπος που έκλαψε πάνω από τρία φέρετρα. Τύλιξε στο σάβανο τις δύο κόρες και την ανιψιά του, τη σάρκα της σάρκας του, τη χαρά της ζωής του, τα όνειρα και τη λαχτάρα να τις καμαρώσει σε ένα ευοίωνο μέλλον.
Από τις 28 Φεβρουαρίου 2023 ο χρόνος τρέχει στα ρολόγια, στέκει πέτρα, βράχος ακίνητος στον πατέρα. Ξεκίνησε ο αγώνας και η αγωνία για τη δίκη και τη δικαίωση, την τιμωρία των ενόχων, τη λύτρωση.
Οι συμπληγάδες του πόνου και των δακρύων συνέθλιψαν, αλλά έδωσαν και δύναμη – τη δύναμη του ανθρώπου να κινεί γη και ουρανό, να αντέχει, να μάχεται, να μη χάνει τον στόχο. Ο Νίκος Πλακιάς ξεχώρισε ακριβώς γι’ αυτό: δεν έχασε το κέντρο βάρους της σκέψης του.
Εν όψει της συμπλήρωσης σε λίγες εβδομάδες τριών χρόνων από κείνη την αποφράδα νύχτα ζητήσαμε σήμερα από τον κύριο Πλακιά να μας πει δυο λόγια για το τότε και για το τώρα που κατακλύζει τη δημοσιότητα η είδηση πως η Μαρία Καρυστιανού οδεύει στην ίδρυση πολιτικού κόμματος, γεγονός που έχει προκαλέσει αναταράξεις και έντονες αντιδράσεις στους κόλπους του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών και εμπλουτίζει τηλεοπτικές εκπομπές και εξώφυλλα εφημερίδων και περιοδικών.
«Μονοπωλεί»
Αναπόφευκτα ξεκινάμε τη συζήτησή μας από αυτό το σημείο, ρωτώντας τον πώς σχολιάζει το γεγονός ότι τις τελευταίες ημέρες η κ. Καρυστιανού απασχολεί όλα τα μέσα ενημέρωσης μετά την απόφασή της να κατέλθει στον πολιτικό στίβο. Η απάντησή του είναι λακωνική, βρίσκει απολύτως «λογικό να ασχολούνται με την απόφαση της Καρυστιανού μιας και μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κόσμου τα τελευταία χρόνια».
Γίνεται παύση, σήμα πως δεν θέλει να πει κάτι άλλο επ’ αυτού. Ρωτάμε αν θεωρεί ότι οι χειρισμοί του Συλλόγου «πληγώνουν» τον αγώνα που δίνουν και δηλώνει ανήσυχος ότι ενώ δεν «αγγίζει» καθόλου «το νομικό πλαίσιο», επηρεάζει όμως «παρά πολύ το πώς θα το δει η κοινή γνώμη» και συμπληρώνει πως «έτσι κι αλλιώς, οι πέντε οικογένειες του Συλλόγου δεν εκπροσωπούν ούτε το 5% του συνόλου των οικογενειών των θυμάτων».
Τα γεγονότα τρέχουν, η δίκη πλησιάζει, ταυτόχρονα πυκνώνουν δηλώσεις και αντιδηλώσεις για το «κόμμα Καρυστιανού», προκύπτουν αντιμαχίες, ρωτάμε αν πιστεύει ότι θα υπάρξουν συγγενείς που θα τη στηρίξουν στο πολιτικό εγχείρημά της. «Τη συγκεκριμένη στιγμή σχεδόν κανένας» είναι η εκτίμησή του, αλλά δεν μπορεί να αποκλείσει «ότι του χρόνου μπορεί να ακολουθήσουν πάρα πολλοί» – είναι κάτι που, όπως λέει, δεν μπορεί να το ξέρει από τώρα.
Η κουβέντα μας κάνει μια προβολή στο μέλλον, ρωτάμε αν σκέφτεται να πολιτευτεί κι ο ίδιος προκειμένου να χυθεί άπλετο φως στις αιτίες του τραγικού δυστυχήματος. «Όχι, καθόλου – αν και δήλωσα ότι αν είναι να δω στη φυλακή τους υπεύθυνους θα ασχοληθώ με την πολιτική, αλλά όχι με την έννοια που πολλοί κατάλαβαν» λέει και κλείνει τα σενάρια που τον θέλουν πολιτευτή, χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο να στηρίξει κάποιον πολιτικό ο οποίος θα εργαστεί «για να αποδοθεί δικαιοσύνη στο θέμα των Τεμπών».
«Ημέρα μνήμης»
Τελειώνοντας τη συζήτησή μας κάνει μια διευκρίνιση που θεωρεί απαραίτητη για το αν διαφωνεί με την πιθανότητα να εκπροσωπηθούν στη Βουλή μέσω της κ. Καρυστιανού: «Όχι, δεν ήταν αυτή η διαφωνία μου. Η διαφωνία μου είναι ότι δεν έπρεπε να γίνει τη συγκεκριμένη στιγμή η κίνησή της – έναν μήνα πριν από τα τρία χρόνια και δύο μήνες προτού αρχίσει η δίκη», λέει και ρωτάμε αν σκοπεύουν να κάνουν κάποιο κάλεσμα σε συγγενείς ανήμερα της μαύρης επετείου.
Τα λόγια του πέφτουν βαριά: «Εκείνη η μέρα δεν έχει ονοματεπώνυμο, είναι αποκλειστικά μέρα μνήμης για τους νεκρούς των Τεμπών και ημέρα θύμησης για τα παιδιά μας, δεν χωρούν σημαίες και πολιτικές».
Η τελευταία ερώτηση είναι δύσκολη: Είστε αισιόδοξος για τη δικαίωση των ψυχών των κοριτσιών σας σε αυτόν τον δύσκολο δικαστικό αγώνα; «Θα πάω στη δίκη, θα δω, θα παρακολουθώ και από εκεί και πέρα θα πάω βήμα βήμα και με άλλες λύσεις», λέει ο άνθρωπος που παλεύει με το κάθε βήμα του να χαράξει τον δρόμο που ίσως απαλύνει έστω και λίγο τον πόνο που εδώ και τρία χρόνια γδέρνει τα σωθικά του…
