Υπάρχει κάτι σχεδόν παράδοξο στους ήρωες του 1821.
Δεν είχαν όπλα, ούτε στρατό, ούτε εγγυήσεις επιτυχίας. Και όμως, αποφάσισαν να σηκωθούν όλοι μαζί. Από τον κληρικό μέχρι τον μικρό έμπορο, όλοι είχαν την ίδια επιθυμία, την ελευθερία. Αυτό που τους ένωσε δεν ήταν το συμφέρον ή ο φόβος, αλλά η συνείδηση ότι η ιστορία και η αξιοπρέπεια δεν περιμένουν.
Κοιτώντας τα λόγια του Κολοκοτρώνη και του Μακρυγιάννη, καταλαβαίνουμε ότι ο αγώνας τους δεν ήταν μόνο στρατιωτικός. Ήταν πολιτισμικός, ηθικός, βαθιά προσωπικός. Πολεμούσαν για να διατηρήσουν τη συνέχεια του Ελληνισμού, για να προστατεύσουν όχι μόνο την πατρίδα τους αλλά και την ίδια την αξία της γνώσης και της ιστορίας.
Η μάχη για τα μάρμαρα της Ακρόπολης δεν ήταν μόνο για πέτρες, ήταν για να μην ξεχαστεί ποιοι ήμασταν και ποιοι μπορούσαμε να γίνουμε.
Και εδώ είναι που χτυπάει το σύγχρονο πρόβλημα.
Σήμερα, ο δημόσιος βίος μοιάζει να ξεχνά το «εμείς». Οι ήρωες του 1821 το είχαν ξεκαθαρίσει, ότι ο πατριωτισμός δεν είναι «εγώ», αλλά «εμείς». Κι αυτό δεν αφορά μόνο το στρατό ή τη μάχη· αφορά τον τρόπο που ζούμε, συνεργαζόμαστε, δίνουμε αξία σε αυτά που μας ξεπερνούν. Χωρίς συλλογικό πνεύμα, όλα καταρρέουν.
Αυτοί οι άνθρωποι μας διδάσκουν μια απλότητα που σήμερα φαντάζει σκληρή αλλά αναγκαία, δηλαδή να κοπιάζουμε για γνώση, να υπερασπιζόμαστε τον πολιτισμό μας, να μην αφήνουμε την προσωπική φιλοδοξία να θυσιάζει το κοινό καλό. Η ελευθερία δεν κερδίζεται μόνο με μάχες, αλλά κερδίζεται με συνέπεια, με θυσία, με αίσθηση ευθύνης απέναντι στην ιστορία και στους ανθρώπους γύρω μας.
Αν υπάρχει ένα μάθημα που μας άφησαν οι ήρωες του 1821, είναι σαφές και διαχρονικό... δεν πολεμάς μόνο για να νικήσεις τον εχθρό, πολεμάς για να νικήσεις τη μικρότητα μέσα σου. Και όταν το καταφέρνεις, ανακαλύπτεις ότι η αληθινή ελευθερία είναι συλλογική, όχι ατομική, και ότι η αξία της πατρίδας δεν μετριέται σε εδάφη αλλά σε πράξεις, γνώση και σεβασμό στον πολιτισμό που μας έφερε ως εδώ.
