Ο Θόδωρος Μαργαρίτης ξεσπάθωσε κατά του Νίκου Ανδρουλάκη για τη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντοπούλου.
Συγκεκριμένα ο Θόδωρος Μαργαρίτης προχώρησε σε ένα διπλό χτύπημα κατά του προέδρου του ΠΑΣΟΚ μέσα σε λίγες ημέρες. Αρχικά σε συνέντευξη του δήλωσε ότι η διαγραφή Κωνσταντινόπουλου φουντώνει την εσωστρέφεια του κόμματος και τόνισε ότι μπορεί να διαφωνεί μαζί του αλλά δεν γίνεται να διαγράφεται οποίος ασκεί κριτική στον Νίκο Ανδρουλάκη.
Όπως δήλωσε «Η διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντοπούλου έριξε περισσότερο λάδι σε αυτό που λέμε εσωστρέφεια. Θα μπορούσε να βγάλει μια ανακοίνωση το γραφείο τύπου και να του ασκήσει κριτική σε όσα είπε. Όμως τώρα με τη διαγραφή του, διότι ήταν ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, συζητάμε μόνο γι αυτό. Εκτιμώ ότι η διαγραφή ρίχνει λάδι στη φωτιά. Η εσωστρέφεια δεν είναι μόνο από τον Οδυσσέα, ο οποίος κατά τη γνώμη μου έκανε μια υψηλού κύρους κίνηση με το να παραδώσει την έδρα του, επέδειξε μια μεγάλη σοβαρότητα. Επομένως δεν πρέπει και οι ίδιοι να παράγουμε μια τέτοια εσωστρέφεια, μας υποχρεώνει τώρα, κι εμένα μαζί, να μιλάμε για τη διαγραφή και τις συνέπειες της».
Η ανάρτηση Μαργαρίτη
Προηγουμένως βέβαια το γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ έκανε και μια ανάρτηση, με την οποία τάχθηκε ξεκάθαρα κατά της διαγραφής του Οδυσσέα Κωνσταντοπούλου.
Σε αυτήν τόνισε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης πρέπει να έχει ανοχή στην κριτική και ότι η διαγραφή του δείχνει την κρίση που περνάει το ΠΑΣΟΚ. Και αντε να του δώσεις άδικο.
Μάλιστα κατέληξε ότι ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος έδωσε μάχη για το ΠΑΣΟΚ σε πολύ δύσκολες στιγμές και ήταν λάθος να διαγραφεί επειδή λέει τις απόψεις του. Τώρα βέβαια όλα αυτά μικρή σημασία έχουν, καθώς ο Νίκος Ανδρουλάκης νιώθει ότι απειλείται από παντού και κάνει κινήσεις απελπισίας.
Ακολουθεί η σχετική ανάρτηση:
«Στην μακρά κομματική μου εμπειρία ένα πράγμα έχω κατανοήσει. Οι διαγραφές δεν ήταν ποτέ ένδειξη ανάτασης και προώθησης. Ήταν πάντα ένδειξη κρίσης. Άλλωστε η εσωκομματική Δημοκρατία είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Όπως και η ίδια η κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Απαιτούν ανοχή στην διαφορετική άποψη. Είτε είναι σωστή, είτε λάθος. Με τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο είναι γνωστό ότι δεν είχα ίδιες απόψεις. Πρόσφατα η στήριξη μου στον Σάντσεθ για τον πόλεμο στο Ιράν ήταν μια χαρακτηριστική περίπτωση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η διαφωνία μου συνιστά ρήξη. Πολύ περισσότερο όταν με τον Οδυσσέα βρέθηκα στην Δημοκρατική Συμπαράταξη της Φ.Γεννηματά. Δύσκολα χρόνια! Θυμάμαι μάλιστα πού σχολιάζαμε με πόση δυσκολία είχαμε καταφέρει την προεκλογική συγκέντρωση τον Σεπτέμβρη του 2015 στην πλατεία Κοτζιά. Πόσο λίγοι είμασταν τότε που το ΠΑΣΟΚ ήταν στο 4%. Πόσο δύσκολη ήταν η στήριξη της τραυματισμένης Κεντροαριστεράς. Και αυτό κάτι λέει...»
