Σήμερα έχω νεύρα. Σήμερα έχω πολλά νεύρα και η αλήθεια είναι τα νεύρα μου είναι από χθες.
Από χθες που γυρνούσα από τη Χαλκιδική και ήμουν μποτιλιαρισμένη. Και δεν έχω νεύρα γιατί ήμουν μποτιλιαρισμένη. Νεύρα έχω γιατί ενώ όλοι ή σχεδόν όλοι, μπορεί να ήταν λίγες οι εξαιρέσεις - αλλά ήταν, ήμασταν μποτιλιαρισμένοι για πάρα πολύ ώρα στις δύο λωρίδες που έχει ο δρόμος Θεσσαλονίκης –Μουδανιών, κάποιοι έξυπνοι, κάποιοι εξυπνάκηδες, βγαίνανε και πατούσαν τη ΛΕΑ και τρέχανε και μας προσπερνούσαν όλους.
Και εγώ, αλήθεια, εκείνη την ώρα θα ήθελα να έχω το δικαίωμα να σηκώσω το κινητό, να τραβήξω μια φωτογραφία με τις πινακίδες και να τη στείλω σε μια πλατφόρμα της Τροχαίας. Να εξετάζει μετά η Τροχαία αν κάποιος πάτησε τη ΛΕΑ γιατί έπρεπε να πάει σε νοσοκομείο και είχε ανάγκη, ή αν την πάτησε απλώς για να μας προσπεράσει και να πάει πιο γρήγορα.
Και μην ακούσω για ρουφιανιές και άλλα τέτοια επαναστατικά. Η πραγματική επανάσταση είναι όταν προστατεύεις τη ζωή σου και των συνανθρώπων σου, τα άλλα τα ακούω βερεσέ. Και εδώ συμφωνούμε όλοι, εκτός από αυτούς που νομίζουν πως πατάνε απλά στη ΛΕΑ, ενώ στην πραγματικότητα πατάνε στις ζωές συνανθρώπων μας.
Και κάτι ακόμη. Δεν ξέρω πώς θα ένιωθαν όλοι αυτοί αν ψυχορραγούσαν και αιμορραγούσαν πάνω στην άσφαλτο, ακούγοντας ένα ασθενοφόρο που δεν μπορούσε να φτάσει ποτέ εγκαίρως, επειδή κάποιοι άλλοι σαν αυτούς είχαν καταλάβει τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης.
Από τη στιγμή που κάποιοι δεν μαθαίνουν να σέβονται, πρέπει να μάθουν να φοβούνται τις συνέπειες. Χρέος της πολιτείας είναι να βρει περισσότερες δικλείδες να μας προστατεύσει.
