Με βαριές καταγγελίες και φορτισμένες συγκρίσεις, η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας επενδύει στην ένταση, εργαλειοποιώντας μια τραγωδία.
Σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη υπόθεση όπως η τραγωδία στα Τέμπη, όπου απαιτείται θεσμική σοβαρότητα και σεβασμός στη Δικαιοσύνη, η στάση της Ζωή Κωνσταντοπούλου επιβεβαιώνει την επιλογή της έντασης και της καταγγελτικής ρητορικής αντί της ψύχραιμης προσέγγισης.
Η ίδια περιγράφει μια «άδεια αίθουσα» και κάνει λόγο για «αστυνομοκρατία», φτάνοντας στο σημείο να παραλληλίσει τη διαδικασία με τη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Πρόκειται για μια σύγκριση βαριάς συμβολικής φόρτισης, που όμως περισσότερο στοχεύει στη δημιουργία εντυπώσεων παρά στην αποτύπωση της πραγματικότητας της δικαστικής διαδικασίας.
Πεδίο συνθημάτων
Στο ίδιο μοτίβο κινείται και η επίθεση κατά των κατηγορουμένων, τους οποίους χαρακτηρίζει «Golden Boys», επιχειρώντας να προκαταλάβει εντυπώσεις και να μεταφέρει τη συζήτηση από τη δικαστική κρίση στη δημόσια καταγγελία. Όταν η νομική διαδικασία μετατρέπεται σε πεδίο συνθημάτων, το ζητούμενο της αλήθειας μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.
Ακόμη και στην απάντησή της για τη δίκη με τα «χαμένα βίντεο», επιλέγει τη γραμμή της σύγκρουσης, κάνοντας λόγο για «δολοφονία προσωπικότητας» και «δηλητηριώδεις συκοφαντίες». Αντί για τεκμηριωμένη αποδόμηση των επικρίσεων, επενδύει στη δραματοποίηση και στην πόλωση, ενισχύοντας ένα αφήγημα διαρκούς δίωξης.
Τελικά, πίσω από τις βαριές εκφράσεις και τους υψηλούς τόνους, διαμορφώνεται μια στρατηγική που μετατρέπει μια τραγωδία σε εργαλείο πολιτικής πίεσης. Μια τακτική που, αντί να συμβάλλει στη διαλεύκανση της υπόθεσης, ενισχύει το κλίμα έντασης και απομακρύνει τη συζήτηση από την ουσία: τη Δικαιοσύνη και την απόδοση ευθυνών.
