Η εμφάνιση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα αναζωπυρώνει τις εσωτερικές συγκρούσεις στην αντιπολίτευση, με το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά σε αναβρασμό.
Η συζήτηση γύρω από το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που εδώ και μήνες καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις και στην πολιτική πραγματικότητα: η κεντροαριστερά παραμένει εγκλωβισμένη σε έναν ατέρμονο κύκλο εσωστρέφειας, προσωπικών στρατηγικών και αναζήτησης ταυτότητας. Την ώρα που η κυβέρνηση συνεχίζει να κυριαρχεί στην πολιτική ατζέντα και να διατηρεί σαφές προβάδισμα στο πεδίο της διακυβέρνησης, τα κόμματα της αντιπολίτευσης μοιάζουν να αφιερώνουν περισσότερη ενέργεια στο να καθορίσουν τις μεταξύ τους σχέσεις παρά στο να πείσουν τους πολίτες ότι διαθέτουν ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Η εμφάνιση του νέου κόμματος Τσίπρα, οι συζητήσεις περί συνεργασιών, οι εσωκομματικές διαφωνίες και οι ανακατατάξεις στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς και της κεντροαριστεράς συνθέτουν ένα σκηνικό πολιτικής αβεβαιότητας που μόνο προβληματισμό προκαλεί στους ψηφοφόρους που αναζητούν πειστικές απαντήσεις.
Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ, όπου η δημόσια συζήτηση για τις πιθανές σχέσεις με το νέο κόμμα Τσίπρα προκάλεσε νέο κύκλο παρεμβάσεων και διευκρινίσεων. Ο Χάρης Δούκας έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι δεν τίθεται ζήτημα ενιαίου ψηφοδελτίου, επαναλαμβάνοντας τη γραμμή της αυτόνομης πορείας, ενώ η Άννα Διαμαντοπούλου υπογράμμισε πως το ΠΑΣΟΚ δεν παρακαλεί κανέναν για συνεργασίες. Την ίδια ώρα, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει ότι μόνο ένα πρώτο σε δύναμη ΠΑΣΟΚ μπορεί να φέρει πολιτική αλλαγή. Παράλληλα, στον ΣΥΡΙΖΑ αναμένονται κρίσιμες αποφάσεις από την Κεντρική Επιτροπή, ενώ στη Νέα Αριστερά οι πληροφορίες περί ανεξαρτητοποιήσεων βουλευτών δημιουργούν συνθήκες έντονης εσωτερικής αναταραχής και αμφισβήτησης της συνοχής του κόμματος.
Όλα αυτά διαμορφώνουν μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Διότι όσο οι πρωταγωνιστές του χώρου συζητούν για συνεργασίες που δεν θέλουν, συμμαχίες που διαψεύδουν και σενάρια που υποτίθεται ότι δεν υπάρχουν, τόσο ενισχύεται η εντύπωση ότι η βασική τους αγωνία δεν είναι το πώς θα κυβερνήσουν τη χώρα αλλά το πώς θα επιβιώσουν πολιτικά μέσα στον ίδιο τους τον χώρο.
Πολλοί αρχηγοί, λίγοι ψηφοφόροι και ακόμα λιγότερες απαντήσεις
Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στην ελληνική κεντροαριστερά: κάθε φορά που εμφανίζεται ένα νέο κόμμα, παρουσιάζεται ως η μεγάλη ελπίδα που θα ενώσει τον χώρο. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η συζήτηση μετατρέπεται σε διαγωνισμό προσωπικών φιλοδοξιών και αλληλοϋπονομεύσεων. Η περίπτωση του νέου κόμματος Τσίπρα δεν φαίνεται να αποτελεί εξαίρεση. Πριν καν καταγραφεί η πραγματική του δυναμική στην κοινωνία, έχει ήδη προκαλέσει νευρικότητα, αμηχανία και ανασφάλεια σε ολόκληρο το αντιπολιτευτικό φάσμα. Όσοι μέχρι χθες μιλούσαν για προοδευτικές συγκλίσεις, σήμερα σπεύδουν να διαβεβαιώσουν ότι δεν συζητούν συνεργασίες. Και όσοι διαβεβαιώνουν ότι δεν ενδιαφέρονται για το νέο εγχείρημα, αφιερώνουν καθημερινά ώρες για να εξηγήσουν γιατί δεν ενδιαφέρονται.
Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, δηλώνει ότι στοχεύει στην πρώτη θέση. Θεμιτός στόχος, ασφαλώς. Ωστόσο, όταν ένα κόμμα αναγκάζεται σχεδόν καθημερινά να διευκρινίζει τι εννοούν τα στελέχη του και τι δεν εννοούν, η εικόνα που εκπέμπεται δεν είναι εκείνη μιας δύναμης που ετοιμάζεται να κυβερνήσει αλλά μιας παράταξης που ακόμη αναζητά κοινή γραμμή πλεύσης. Η δε συζήτηση περί αυτόνομης πορείας έχει αρχίσει να ακούγεται τόσο συχνά, ώστε πολλοί αναρωτιούνται αν τελικά απευθύνεται στους πολίτες ή στα ίδια τα στελέχη που καλούνται να την εμπεδώσουν.
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, η Νέα Δημοκρατία παρακολουθεί σχεδόν αμέτοχη το θέαμα μιας αντιπολίτευσης που μοιάζει να επιβεβαιώνει καθημερινά το βασικό της πρόβλημα: δεν δυσκολεύεται να βρει αντίπαλο, δυσκολεύεται να βρει συνεννοημένο αντίπαλο. Όταν ο ένας ετοιμάζει νέο κόμμα, ο άλλος διαψεύδει συνεργασίες, ο τρίτος συνεδριάζει για να αποφασίσει τι ακριβώς είναι και ο τέταρτος κινδυνεύει να μείνει χωρίς κοινοβουλευτική ομάδα, το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χρειάζεται ιδιαίτερη βοήθεια από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Εκείνοι φαίνεται να κάνουν μόνοι τους τη δύσκολη δουλειά.
