Φέτος ανήμερα της Επετείου της 25ης Μαρτίου θα γράψω για τον Καποδίστρια, για αυτόν τον Ήρωα, για τον οποίο δεν γράφτηκαν τραγούδια πολλά, αλλά ούτε και είχε γυριστεί καμία ταινία - σταθμός για το πρόσωπό του, μέχρι πρότινος βέβαια.
Μέχρι που ο Γιάννης Σμαραγδής ήρθε αυτή τη σεζόν και κατέκλυσε τις αίθουσες, με μια ταινία που δεν αποτέλεσε απλώς ένα καλλιτεχνικό έργο, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη και ιστορική εμπειρία, δίνοντας στο ελληνικό κοινό τη δυνατότητα να γνωρίσει, να θυμηθεί και να συνδεθεί ξανά με τις ρίζες του.
Μέσα από την αφήγηση της ζωής του Ιωάννη Καποδίστρια ήρθαμε πιο κοντά σε μια προσωπικότητα που θυσίασε τα πάντα για την πατρίδα. Άφησε πίσω του μια σπουδαία διεθνή διπλωματική καριέρα, την προσωπική του ζωή και κάθε έννοια ιδιοτέλειας, για να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη δημιουργία ενός κράτους από το μηδέν. Με πείσμα, θέληση και βαθιά πίστη στο όραμά του, πάλεψε να βάλει τα θεμέλια της σύγχρονης Ελλάδας, και η «κακιά» Ελλάδα -που υπήρχε τελικά από τότε- τον αντάμειψε δολοφονώντας τον, στερώντας έτσι από την «καλή» Ελλάδα την ευκαιρία να μεταμορφωθεί σε αυτό το μεγαλειώδες κράτος που της άξιζε.
Το έργο του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, ανυπολόγιστο. Μέσα στις δύσκολες ισορροπίες της εποχής, με τις Μεγάλες Δυνάμεις να παίζουν καταλυτικό ρόλο στην Ιστορία, ο Καποδίστριας απάντησε όπως έπρεπε σε βασιλιάδες που λειτούργησαν ανασταλτικά και έβαλαν εμπόδια στο όραμά του για την πατρίδα. Μέσα από δυσκολίες και τρικλοποδιές, κατάφερε σε ελάχιστο χρόνο να σχεδιάσει και να βάλει τα θεμέλια του νέου κράτους.
Να τον μνημονεύουμε, είναι το ελάχιστο δείγμα της ευγνωμοσύνης που του οφείλουμε.
Χρόνια πολλά!
