H επιμονή της Αγκυρας να εγείρει εκ νέου θέμα στην περιοχή της Κάσου δεν αποτελεί απλώς ακόμη ένα επεισόδιο ελληνοτουρκικής έντασης.
Αποκαλύπτει μια ποιοτική μετατόπιση: από τη διαχρονική τακτική της αμφισβήτησης σε μια πιο επιθετική στρατηγική, αυτή της ευθείας πρόκλησης!
Οι πληροφορίες ότι η Τουρκία εξετάζει το ενδεχόμενο διεξαγωγής ερευνών ακόμη και εντός των 6 ναυτικών μιλίων –δηλαδή εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων– δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών.
Δεν πρόκειται πλέον για «διαφορά». Πρόκειται για ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή. Ετσι, η Κάσος παύει να είναι μια ακόμη περιοχή όπου η Αγκυρα τεστάρει τις ελληνικές αντοχές και αντιδράσεις . Μετατρέπεται σε πεδίο εφαρμογής μιας πιο φιλόδοξης στρατηγικής, αυτής της σταδιακής μετατόπισης των ορίων από το «διαφιλονικούμενο» στο «διεκδικούμενο».
Το στοιχείο αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν ενταχθεί στο ευρύτερο περιβάλλον των τελευταίων εβδομάδων. Το κρεσέντο παραβάσεων και παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου, σε συνδυασμό με τις ολοένα και πιο επιθετικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων –ιδίως κατά της συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ– συνθέτουν μια εικόνα κλιμακούμενης πίεσης με σαφή γεωπολιτική στόχευση. Η συγκυρία μόνο τυχαία δεν είναι.
Η κορύφωση της έντασης στον Περσικό Κόλπο και η ανοιχτή σύγκρουση με το Ιράν δημιουργούν ένα περιβάλλον γενικευμένης αστάθειας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα ενισχύει την αποτρεπτική της παρουσία με την ανάπτυξη των συστημάτων Patriot στα Δωδεκάνησα και στη Βόρεια Ελλάδα και με την αποστολή φρεγατών και μαχητικών αεροσκαφών στην Κύπρο.
Η Αγκυρα, αιφνιδιασμένη από τις κινήσεις της Αθήνας, απαντά σπασμωδικά με τον δικό της γνωστό, προκλητικό τρόπο, αυξάνοντας την πίεση εκεί που θεωρεί ότι μπορεί να υπάρξει στρατηγικό κόστος. Την ίδια στιγμή, η ρητορική του Ταγίπ Ερντογάν κατά του Ισραήλ αποκτά χαρακτηριστικά ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Η Τουρκία επιχειρεί να επανατοποθετηθεί ως ηγετικός πόλος στον μουσουλμανικό κόσμο, αξιοποιώντας τη σχετική αποδυνάμωση του Ιράν.
Σε αυτό το πλαίσιο, η σύμπλευση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ δεν εκλαμβάνεται ως απλή συνεργασία, αλλά ως «γεωπολιτική πρόκληση» που πρέπει να εξισορροπηθεί. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι πλέον καθαρή.
Η Τουρκία δεν κινείται αποσπασματικά. Εφαρμόζει ένα πολυεπίπεδο μοντέλο πίεσης. Αμφισβήτηση στο πεδίο, ένταση στον αέρα, ρητορική κλιμάκωση και επιλογή χρονικής συγκυρίας που μεγιστοποιεί την αβεβαιότητα.
Το κρίσιμο στοιχείο, ωστόσο, είναι άλλο. Η Τουρκία δεν προβαίνει απλώς σε μια δοκιμή αντιδράσεων της Αθήνας...
Πρόκειται για δοκιμή αντοχής των κόκκινων γραμμών μας. Και σε περιόδους μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων οι «μικρές» κρίσεις σπάνια είναι πραγματικά μικρές!
