«Ή εμείς ή κανείς». Ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να επιστρέψει με ένα δίλημμα που θα μπορούσε να είχε βγει αυτούσιο από τις παλιές, καλές ημέρες της πολιτικής πόλωσης.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Ο «κανείς» προηγείται σταθερά εδώ και χρόνια του ίδιου στις δημοσκοπήσεις για την καταλληλότητα στην πρωθυπουργία. Και αυτό κάνει τη δήλωση ακόμη πιο παράδοξη.
Ο άνθρωπος που εδώ και τουλάχιστον επτά χρόνια δυσκολεύεται να ξεπεράσει τον «Κανένα» έρχεται σήμερα να πει στους πολίτες «ή εμείς ή κανείς». Θα μπορούσε να το πει κανείς και αυτοσαρκασμό, αν δεν ήταν τόσο προφανής η σοβαρότητα με την οποία ειπώθηκε. Στην πραγματικότητα, ο Τσίπρας ζητά από την κοινωνία να αποδεχθεί ως πολιτική πραγματικότητα κάτι που οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις δεν επιβεβαιώνουν.
Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι πως αν την ίδια φράση την είχε πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα είχε ανοίξει αμέσως η γνωστή βιομηχανία καταγγελιών. Θα χυνόταν τόνος μελάνι για αλαζονεία, αυταρέσκεια, καθεστωτική αντίληψη και περιφρόνηση των πολιτικών αντιπάλων. Θα αναλύαμε επί ημέρες το πόσο επικίνδυνο είναι για έναν πρωθυπουργό να θεωρεί ότι απέναντί του δεν υπάρχει κανείς.
Όταν όμως το λέει ο Τσίπρας, ξαφνικά γίνεται στρατηγική. Μάλλον η αλαζονεία αλλάζει ονομασία ανάλογα με το ποιος την εκστομίζει.
Υπάρχει όμως και το «εμείς». Και εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντα. Γιατί το «εμείς» δεν είναι μια αφηρημένη λέξη. Παραπέμπει σε κυβερνητική ομάδα, σε πρόσωπα, σε σχέδιο και σε ικανότητα διακυβέρνησης. Ο Τσίπρας καλεί ουσιαστικά τους πολίτες να συγκρίνουν αυτό το «εμείς» με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μόνο που η σύγκριση δεν είναι απαραίτητα τόσο βολική όσο φαντάζεται.
Και ύστερα υπάρχει το «ή κανείς». Μια φράση που κουβαλά όλο το πολιτικό παρελθόν του Τσίπρα. «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». «Ή εμείς ή αυτοί». Τα ίδια διλήμματα, η ίδια λογική μηδενικού αθροίσματος, η ίδια αντίληψη ότι η πολιτική είναι μια διαρκής μάχη επιβίωσης.
Και κάπου εδώ γίνεται δύσκολο να πείσει ότι όλα αυτά ανήκουν στους παλιούς του συντρόφους. Στον Τζανακόπουλο, στον Παππά, στον Πολάκη και στους υπόλοιπους που σήμερα μπορεί να θεωρεί ότι αποτελούν βαρίδια του παρελθόντος. Αυτούς τους ανθρώπους, όμως, τους άνδρωσε πολιτικά ο ίδιος. Δεν βρέθηκαν τυχαία δίπλα του. Εκφράζουν μια πολιτική κουλτούρα που ο ίδιος ανέδειξε και χρησιμοποίησε όταν τον εξυπηρετούσε.
Οι πολίτες τον έστειλαν στο Σούνιο για να πάρει απόσταση από την πρώτη γραμμή. Φαίνεται πως η ηρεμία δεν κράτησε πολύ. Το rebranding προς το κέντρο απέτυχε παταγωδώς, γιατί δεν υπάρχει το αντίστοιχο πολιτικό κοινό για να το στηρίξει. Και όταν το καινούργιο πρόσωπο δεν βρίσκει κοινό, υπάρχει πάντα η επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Ο Τσίπρας ξαναβρήκε την παλιά του τοξικότητα. Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει ένα πρόβλημα. Λέει «ή εμείς ή κανείς», ενώ ο κανείς… προηγείται σταθερά.
