Η τραγωδία ανοιχτά της Χίου δεν πρόλαβε καν να μετρήσει τους νεκρούς της και ήδη κάποιοι έσπευσαν να βρουν ενόχους.
Όχι στα σκοτεινά κυκλώματα που στοιβάζουν ανθρώπινες ζωές σε σαπιοκάραβα, αλλά στο ελληνικό κράτος και στο Λιμενικό. Οι γνωστές φωνές της αριστεράς αντέδρασαν με την ίδια σχεδόν αντανακλαστική κατηγορία: «πολιτικές», «σύνορα», «κρατική ευθύνη». Η ουσία, όμως, χάθηκε από την πρώτη κιόλας ανακοίνωση.
Αντί η συζήτηση να στραφεί στους διακινητές –τους πραγματικούς αυτουργούς– μετατράπηκε για ακόμη μια φορά σε ιδεολογικό κατηγορητήριο κατά της χώρας και των ανθρώπων που φυλάνε τα θαλάσσια σύνορά της. Για το ΚΚΕ, τη Νέα Αριστερά, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κάθε λογής συλλογικότητα, το ναυάγιο βαφτίστηκε σχεδόν αυτομάτως «κρατικό έγκλημα». Ο δουλέμπορος εξαφανίστηκε από το κάδρο, λες και το πλοιάριο κινήθηκε μόνο του, λες και οι επικίνδυνοι ελιγμοί δεν ήταν επιλογή εκείνων που κερδίζουν από την ανθρώπινη απελπισία.
Το Λιμενικό Σώμα, που επιχειρεί καθημερινά σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, με πραγματικό κίνδυνο για τη ζωή των στελεχών του, παρουσιάζεται ξανά ως θύτης. Όχι ως δύναμη διάσωσης, όχι ως θεσμική ασπίδα σε ένα από τα πιο απαιτητικά θαλάσσια περάσματα της Ευρώπης, αλλά ως βολικός στόχος για μια πολιτική αφήγηση που αρνείται να αναγνωρίσει ότι χωρίς φύλαξη συνόρων, το μόνο που ενισχύεται είναι η βιομηχανία των διακινητών.
Η μονομερής αυτή στοχοποίηση δεν είναι απλώς άδικη, είναι και επικίνδυνη. Υπονομεύει το έργο εκείνων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, στέλνει λάθος μηνύματα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό και, τελικά λειτουργεί ως έμμεση ενθάρρυνση για τα κυκλώματα που γνωρίζουν πως, ό,τι κι αν συμβεί, η ευθύνη θα μεταφερθεί αλλού. Όταν τα σύνορα αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα και όχι ως αυτονόητη κρατική υποχρέωση, οι μόνοι που ωφελούνται είναι οι διακινητές.
Η τραγωδία της Χίου απαιτεί σοβαρότητα και καθαρές κουβέντες, όχι ιδεολογικά αντανακλαστικά. Η επιμονή της αριστεράς να αγνοεί τον πραγματικό ένοχο και να στοχοποιεί το Λιμενικό και το κράτος δεν προσφέρει λύσεις, αλλά συντηρεί τις ίδιες παθογένειες που οδηγούν επανειλημμένα σε τέτοια ναυάγια.
