Πριν από μόλις δύο μήνες, ο Θανάσης Αυγερινός δεν ήταν ένας απλός συνεργάτης της Μαρίας Καρυστιανού.
Ήταν το πρόσωπο που ανέλαβε να δώσει φωνή στο νέο πολιτικό εγχείρημα, να το υπερασπιστεί δημόσια και να πείσει ότι η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» αποτελεί κάτι διαφορετικό από όσα γνώρισε μέχρι σήμερα η ελληνική πολιτική σκηνή. Σήμερα, ο ίδιος άνθρωπος αποχωρεί από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου, αφήνοντας πίσω του καταγγελίες για «φυτευτούς συμβουλάτορες», «παράλληλο Γραφείο Τύπου» και σκοτεινές εσωτερικές διαδρομές. Και κάπως έτσι, πριν καν συμπληρώσει δύο μήνες ζωής, το κόμμα που υποσχόταν μια νέα πολιτική κουλτούρα δείχνει να αναπαράγει τις χειρότερες παθογένειες του παλιού πολιτικού συστήματος.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, δεν είναι μόνο οι καταγγελίες. Είναι ποιος τις διατυπώνει. Ο άνθρωπος που μέχρι χθες στεκόταν δίπλα στη Μαρία Καρυστιανού σε κάθε δημόσια εμφάνιση, που παρουσίασε την ιδρυτική εκδήλωση του κόμματος στη Θεσσαλονίκη, που μιλούσε με ενθουσιασμό για το νέο πολιτικό εγχείρημα και απαντούσε σε κάθε επικριτή, είναι σήμερα εκείνος που καταγγέλλει ότι μέσα στο ίδιο το κόμμα λειτουργούσαν μηχανισμοί τους οποίους ούτε γνώριζε ούτε ενέκρινε. Δεν πρόκειται για έναν πολιτικό αντίπαλο που επιχειρεί να πλήξει την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Πρόκειται για έναν από τους ανθρώπους που συνέβαλαν στη δημιουργία και την προβολή της.
Μέχρι πριν από λίγες ημέρες, ο ίδιος ο Αυγερινός υποστήριζε ότι οι αποχωρήσεις στελεχών διογκώνονταν τεχνητά και ότι το κίνημα αποκτούσε καθημερινά νέα δυναμική. Διαβεβαίωνε ότι δεν υπήρχαν ακραίες επιρροές, απέκρουε τις αιχμές περί εξωγενών κέντρων και παρουσίαζε την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» ως ένα αυθεντικό κίνημα πολιτών. Αν λοιπόν σήμερα καταγγέλλει δημόσια μια διαφορετική πραγματικότητα, το ελάχιστο που δικαιούνται οι πολίτες είναι σαφείς και πειστικές απαντήσεις από την ηγεσία του κόμματος.
Αντί όμως να υπάρξει μια πολιτική εξήγηση για όσα καταγγέλλει ο μέχρι χθες στενότερος συνεργάτης της, η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε τη σιωπή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εμφανίστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χαμογελαστή, δημοσιεύοντας μια σέλφι μέσα από το αυτοκίνητο με τη λεζάντα «Λάρισα ερχόμαστε», καθ’ οδόν για κομματική εκδήλωση.
Η εικόνα αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Νίκου Πλακιά, ο οποίος υπενθύμισε ότι για τις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών η Λάρισα δεν αποτελεί έναν ακόμη σταθμό πολιτικής περιοδείας, αλλά τον τόπο όπου γράφτηκε η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής τους. Τα λόγια του δεν ήταν μια κομματική τοποθέτηση. Ήταν η κραυγή ενός πατέρα που υπενθύμισε πως υπάρχουν στιγμές όπου η πολιτική επικοινωνία οφείλει να υποχωρεί μπροστά στον σεβασμό.
Η πολιτική, άλλωστε, δεν είναι ζήτημα εικόνας. Δεν είναι χαμογελαστές φωτογραφίες, προσεκτικά επιλεγμένες αναρτήσεις και επικοινωνιακά στιγμιότυπα. Είναι λογοδοσία, καθαρές εξηγήσεις και ανάληψη ευθύνης. Όταν ο άνθρωπος που μέχρι χθες αποτελούσε το δημόσιο πρόσωπο του κόμματος αποχωρεί καταγγέλλοντας σοβαρές δυσλειτουργίες, η απάντηση δεν μπορεί να είναι μια σέλφι. Γιατί οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται με φίλτρα και λεζάντες. Αντιμετωπίζονται με αλήθεια. Και αυτήν, μέχρι σήμερα, η ηγεσία της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» εξακολουθεί να την οφείλει.
