Με ένα τόπι στα χέρια και μια φανέλα με τα χρώματα της Μπαρτσελόνα πάνω στο τραπέζι ο Αλέξης Τσίπρας κάνει μια ακόμα προαναγγελία του κόμματός του.

Όπως μας ενημερώνει, βρήκε τα χρώματα, που είναι το «μπλε της πατρίδας μας» και το «κόκκινο των αγώνων μας».

Προφανώς ο κύριος Τσίπρας έχει κάποιο προβληματάκι, ίσως αχρωματοψία, ή μια αδυναμία, όπως οι περισσότεροι άρρενες, να ξεχωρίσει τις λεπτές αποχρώσεις της παλέτας.

Διότι αυτό που βλέπουμε και στο τόπι και στη φανέλα δεν είναι ούτε μπλε ούτε κόκκινο. Θα μου πείτε ζητώ πολλά από έναν άνθρωπο που δεν κατόρθωσε να μάθει τις διαφορές του Ναι από το Όχι, του σκίζω τα μνημόνια από το επιβάλλω μνημόνια, της Λέσβου από τη Μυτιλήνη, του αποτελέσματος που παράγεται από μια στροφή 180 ή 360 μοιρών και άλλα πολλά που όλοι θυμούνται με κόμπο στο στομάχι – εκτός από τον ίδιο που αποφάσισε να αλλάξει το παρελθόν γράφοντας την «Ιθάκη» του με τις δικές του αλήθειες.

Βέβαια, το παρελθόν, αν έχει μια ανακουφιστική επίδραση στο μέλλον, είναι ακριβώς αυτό: είναι παρελθόν και ποτέ δεν κατόρθωσε κανείς να το αλλάξει, παρά μόνον να το ξαναζήσει σε περίπτωση που κάτι δεν έμαθε την πρώτη φορά.

Ξανάρχεται λοιπόν ο πολλαπλώς πρώην με εμφανείς τις προθέσεις του να ποδοσφαιροποιήσει έτι περαιτέρω την ήδη γηπεδική ατμόσφαιρα που εργωδώς υπηρετεί η υπάρχουσα αντιπολίτευση μέσα και έξω από τη Βουλή, ελπίζοντας ενδομύχως ο Αλέξης να κερδίσει στα πέναλτι τη Μαρία Καρυστιανού, η οποία κατεβαίνει με τη ρομφαία της κάθαρσης και ένα μαύρο ρόδο στο πέτο, υπόμνηση πένθους και συντριβής πάνω στο άσπιλο λευκό όσων οραματίστηκε ο Καποδίστριας, φαντάστηκε ο Ντοστογιέφσκι, απήγγειλε ο Θανάσης Αυγερινός και τραγούδησε η Κατερίνα Μουτσάτσου κάνοντας τα διαλείμματα του Νίκου Ξυλούρη.

Τελειώνοντας και επειδή είμαι καλός άνθρωπος, ας ρίξουν μια ματιά οι νομικοί σύμβουλοι του Αλέξη αν είναι καλυμμένοι από τον νόμο περί πνευματικών και εμπορικών δικαιωμάτων χρώματος-σήματος της Μπαρτσελόνα. Οι δικηγόροι της Μαρίας Καρυστιανού δεν συντρέχει λόγος να κοπιάσουν, ό,τι έγραψε ο Μωυσής στις πλάκες δεν καλύπτεται λόγω θανάτου του προ αμνημονεύτων…