Ισπανία (η) 1. σύγκριση ανόμοιων πραγμάτων «περίμενα να ακούσω κάποια σοβαρή τοποθέτηση κι εσύ μου άρχισες τις Ισπανίες».
2. σύγκρουση αντικρουόμενων συμφερόντων «δεν είναι θέμα σωστού και λάθους αλλά θέμα Ισπανίας».
3. εντελώς άστοχο παράδειγμα «ήθελα ιδέες για διακοπές με το κορίτσι μου και ο πράκτορας μου παρουσίασε Ισπανίες με διακοπές για οικογένειες».
Η αλήθεια ως ασήμαντη λεπτομέρεια
Αφού δεν μπορούν να φέρουν ως παράδειγμα άξιου κεντροαριστερού ή αριστερού πολιτικού κανέναν από την Ελλάδα (σκεφτείτε μόνο ότι ηγέτες των κομμάτων του αυτοαποκαλούμενου «προοδευτικού» χώρου είναι ο Ανδρουλάκης, ο Φάμελλος, ο Χαρίτσης και η Κωνσταντοπούλου) οι σύντροφοι αποθεώνουν τη στάση του πρωθυπουργού της Ισπανίας Σάντσεθ απέναντι στην αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν και τον φέρνουν ως παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα.
Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνουν ότι η Ισπανία και η Ελλάδα είναι δυο διαφορετικές χώρες με διαφορετικά συμφέροντα (αν και κάποιοι μπορεί όντως να μην το καταλαβαίνουν).
Είναι ότι ανάμεσα στην αντιπολιτευτική (ή και αντιδυτική) μανία και την πραγματικότητα εξακολουθούν να επιλέγουν την αντιπολιτευτική (ή και αντιδυτική) μανία. Για την πραγματικότητα παραμένουν αδιάφοροι.
Αλίμονο...
Δεν χρειαζόταν να γράψει «Προφανώς και οι ξυλοδαρμοί δεν είναι λύση» στην ανάρτησή του για τον ξυλοδαρμό του διευθύνοντος συμβούλου της Cepal ο σύντροφος Πολάκης.
Όλοι ξέρουμε την απέχθειά του για τη βία η οποία επιβεβαιώνεται και από τη φράση του «Τα κοράκια των φαντς έχουν φτάσει τον κόσμο στα όριά του και θα δούμε άγρια πράγματα πλέον από την απόγνωση».
Σε άλλους ανήκουν τα μπράβο
Δεν θέλω να τους στεναχωρήσω, αλλά οι συγκεντρωμένοι το μόνο που κατάφεραν ήταν να αισθανθούν καλά με τον εαυτό τους και να βασανίσουν τους συμπολίτες τους.
Γιατί για την καταδίκη των εγκληματιών της Χρυσής Αυγής τα εύσημα ανήκουν σε αυτούς που ξεκίνησαν τη δίωξη, των δικηγόρων των θυμάτων και των δικαστών.
Φάτσα φόρα
«Εμείς ως ΚΚΕ καλούμε τον λαό να μη δείξει καμία ψυχραιμία, αντίθετα να ξεσηκωθεί» δήλωσε με επαναστατική ορμή το στέλεχος του ΚΚΕ (δεν ξέρω όνομα, αλλά δεν έχει και σημασία αφού τα στελέχη του κόμματος δεν έχουν προσωπικές απόψεις) επιβεβαιώνοντας τη συντρόφισσα Αχτσιόγλου που με θάρρος είχε αποκαλύψει ότι «η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά».
