Υπάρχουν αριθμοί που δεν χρειάζονται πολιτική ερμηνεία. Μιλούν μόνοι τους. Το 72,2% στην απασχόληση είναι ιστορικό ρεκόρ για την Ελλάδα. Στις γυναίκες φτάνει το 63,6%. Η χώρα έχει πλέον το υψηλότερο ποσοστό απασχόλησης που έχει καταγράψει ποτέ.
Και υπάρχει ένας ακόμη αριθμός που αξίζει να θυμόμαστε. Το 2019 η ανεργία ήταν στο 18%. Σήμερα βρίσκεται κάτω από το 8%. Περισσότεροι από 563.000 άνθρωποι που τότε δεν εργάζονταν, σήμερα εργάζονται.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και απέναντί της υπάρχει μια αντιπολίτευση που εξακολουθεί να πολιτεύεται σαν να βρίσκεται η Ελλάδα στο 2015.
Ο Αλέξης Τσίπρας μιλά για τη δική του πολιτική κληρονομιά. Αλλά η αγορά εργασίας δεν θυμάται συνθήματα. Θυμάται την ανεργία του 18%. Θυμάται την οικονομική αβεβαιότητα. Θυμάται μια περίοδο κατά την οποία η χώρα προσπαθούσε να βγει από μια κρίση που είχε γίνει καθημερινότητα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, από την άλλη, εμφανίζεται συχνά να διεκδικεί τον ρόλο του επόμενου πρωθυπουργού. Θα ήταν χρήσιμο να εξηγήσει στους πολίτες τι ακριβώς προτείνει για αυτή την αγορά εργασίας που αλλάζει. Όχι γενικόλογες διακηρύξεις. Συγκεκριμένες πολιτικές.
Γιατί σήμερα η συζήτηση δεν αφορά μόνο πόσοι εργάζονται. Αφορά και τι δουλειές βρίσκουν. Η επαγγελματική εκπαίδευση συνδέεται πλέον με τις ανάγκες των επιχειρήσεων. Υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, σεφ, ζαχαροπλάστες και χειριστές μηχανημάτων βρίσκονται σε ζήτηση. Η μαθητεία συνδέει τη σχολή με την πραγματική εργασία. Και η απορρόφηση στην αγορά αγγίζει το 100%.
Την ίδια ώρα αυξάνονται και οι αποδοχές. Ο κατώτατος μισθός πήγε από τα 650 στα 920 ευρώ. Ο μέσος μισθός έφτασε τα 1.530 ευρώ. Ο στόχος για τα 1.500 ευρώ είχε τεθεί για το 2027. Επιτεύχθηκε νωρίτερα.
Και υπάρχει η Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας. Οι 2,7 εκατομμύρια επιπλέον καταγεγραμμένες υπερωρίες δείχνουν ότι η πραγματική εργασία καταγράφεται. Ο εργαζόμενος πληρώνεται για τον χρόνο που εργάζεται. Τα ασφαλιστικά ταμεία ενισχύονται. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός περιορίζεται.
Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Η πολιτική δεν είναι μόνο τι υπόσχεσαι. Είναι τι αλλάζει στην καθημερινότητα.
Ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης μπορούν να συνεχίσουν να αναζητούν το επόμενο σύνθημα. Η Ελλάδα, όμως, έχει ήδη αρχίσει να δίνει τη δική της απάντηση. Περισσότερη εργασία. Υψηλότεροι μισθοί. Περισσότερες γυναίκες στην αγορά εργασίας.
Οι αριθμοί δεν κάνουν αντιπολίτευση. Αλλά ούτε και χαρίζονται σε κανέναν.
