Το διεθνές δίκαιο δεν είναι πανάκεια, ιδιαίτερα σ’ ένα καθεστώς όπως του Ιράν όπου η κόρη του Ασκληπιού φοράει χιτζάμπ.
Η Αριστερά και η δεξιά της Δεξιάς υποστηρίζουν ότι η επίθεση κατά του ιρανικού καθεστώτος είναι εξ ορισμού παράνομη από την άποψη του διεθνούς δικαίου.
Στην περίπτωση του ιρανικού καθεστώτος –κράτους εξαγωγέα τρομοκρατίας– η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση είναι απολύτως νόμιμη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, διότι αποσκοπεί στην εξουδετέρωση μιας επίμονης απειλής.
Εάν δεχθούμε ότι παραβιάζεται το διεθνές δίκαιο, αποδεχόμαστε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν μπορεί να χρησιμοποιεί ως «ασπίδα» το διεθνές δίκαιο προκειμένου να συνεχίζει να σφάζει τους αντιφρονούντες του καθεστώτος, να απειλεί με εξόντωση το Ισραήλ και να χρηματοδοτεί και να υποστηρίζει τρομοκρατικές δραστηριότητες στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη, στο Ιράκ, στον Λίβανο, στις ΗΠΑ, στη Νότια Αμερική, ακόμη και στην Ευρώπη.
Συνεπώς, όσοι αναζητούν ελαφρυντικά που αθωώνουν στη συνείδηση της κοινής γνώμης ένα εγκληματικό καθεστώς –μετά μάλιστα από το ιστορικό προηγούμενο του ναζιστικού καθεστώτος που κατά σύμπτωση είχε κι αυτό στόχο τους Εβραίους και προκάλεσε έναν παγκόσμιο πόλεμο με εκατομμύρια νεκρούς– ας κοιτάξουν πόσο συνέβαλε στην ειρήνη η παθητικότητα του Τσάμπερλεν.
