Ο χρόνος σταμάτησε στο Άουσβιτς και στα έξι εκατομμυρίων Εβραίων που δολοφονήθηκαν από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους.
Αλλά ο αντισημιτισμός δεν σταμάτησε. Επέστρεψε με ευθύνη των ίδιων θεσμών που δημιουργήθηκαν για να αποτρέψουν την επανεμφάνισή του. Αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που αντί για «Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Εβραίων» έχουμε χρέος να μιλάμε για «Ημέρα Ευθύνης» για το Ολοκαύτωμα.
Γιατί σήμερα ο αντισημιτισμός στοχεύει στην εξαφάνιση του Ισραήλ. Με την ανοχή των «προθύμων» και των «χρήσιμων ηλιθίων», που εμμέσως πλην σαφώς διαστρέφουν την πραγματικότητα μετατρέποντας την τρομοκρατία σε «απελευθερωτικό αγώνα» και τους τρομοκράτες σε «μαχητές».
Κι ενώ την ίδια ώρα υπάρχουν κράτη που κλείνουν τα μάτια στην εξαγόμενη από το Ιράν τρομοκρατία σε βάρος του Ισραήλ. Δηλαδή, επί της ουσίας «νομιμοποιούν» τον ισλαμιστικό φονταμενταλισμό, ώστε να εξακολουθεί να κάνει αυτό που ξεκίνησαν οι Ναζί: να εξολοθρεύσει τους Εβραίους.
Με μια διαφορά: οι Εβραίοι δεν είναι ανυπεράσπιστοι όπως ήταν το 1935 και το 1941. Έχουν το κράτος του Ισραήλ, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να πλήξει τους εχθρούς του. Σ’ αυτό το κράτος και σ’ αυτόν τον λαό έχουμε καθήκον να στεκόμαστε αλληλέγγυοι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνούμε μαζί του σε όλα.
