Δημήτρης Καπράνος
“Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση” έλεγε ο μέγας Μάο όταν έπειθε τους Κινέζους ότι η μαύρη τυραννία μπορεί να αποκληθεί “Πολιτιστική επανάσταση”.
Πιστεύω ότι το ανωτέρω ρηθέν, ταιριάζει “γάντι” σε εμάς τους δημοσιογράφους. Καθ’ ότι, φίλτατοι, αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας τον τελευταίο καιρό , είναι “βούτυρο στο ψωμί μας”.
Εκλογές τριπλές, δημοτικές, κοινοτικές και ευρωπαϊκές! Τέσσερις κάλπες στην τιμή της μιας! Και μόνο το μπέρδεμα που προμηνυόταν με την εξαγγελία του “τουρλού-τουρλού” συστήματος, κάτι καλό έδειχνε ότι θα προκύψει.
Διότι μην μου πείτε ότι δεν καταλάβατε πως πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η δημιουργία σύγχυσης στον ψηφοφόρο, ώστε να ρίξει την ψήφο του υπό συνθήκες “αμάν, άντε να τελειώνουμε” ή, στην άλλη περίπτωση, να πει “περιμένω δυο ώρες στην ουρά, άι σιχτίρ, πάω σπίτι μου”!
Ήταν, όμως, δίκοπο μαχαίρι, καθ’ ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν υπολόγισε ότι ο Έλληνας είχε να ψηφίσει τέσσερα και βάλε χρόνια! Βρισκόταν δηλαδή, στην ακριβώς αντίθεση διάθεση από εκείνη του 2012 και του 2014-2015 που έδειχνε να έχει σιχαθεί τις εκλογές και τα κόμματα.
Τώρα, ήταν “χαρμάνης” και είχε όλη την διάθεση να “ξεχαρμανιάσει”. Πήγε, λοιπόν, στο εκλογικό τμήμα, είδε την “ουρά”, σκιάχτηκε αλλά είπε μέσα του :” Όχι, ρε φίλε! Πέντε χρόνια έχω να δω κάλπη και να χαϊδέψω ψηφοδέλτιο! Δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω!”. Και έμεινε και (κατα) ψήφισε.
Το έζησα στην ουρά στο δικό ,μου εκλογικό τμήμα. Δεκαπέντε νοματαίοι πριν από εμένα και η σειρά προχωρούσε με ταχύτητες κουτσής χελώνας! Έλειπαν μέλη τη Εφορευτικής, ένας νεαρός που έδινε τα ψηφοδέλτια έδειχνε ότι εκτελούσε καταναγκαστικό έργο και, φυσικά, κάτι γιαγιούλες, ασυνόδευτες, χρειάζονταν περισσότερο από ένα τέταρτο τη κάθε μία μέχρι να ολοκληρώσουν το ύψιστο καθήκον.
“Εμένα η κόρη μου δίνει Πανελλήνιες αλλά φοβάμαι τώρα που θα πάει στο Πανεπιστήμιο” έλεγε η κυρία, μπροστά ,ου, στην φίλη της, με την οποία είχαν έλθει μαζί για την ψήφο. “Πού να πάει το παιδί; Μπαίνει ο καθένας κουκουλοφόρος και σπάει κεφάλια! Τρέμω στην ιδέα και λέμε να πάει η μικρή στην Κύπρο!”. Την κατάλαβε αυτή την “τάση” η κυβέρνηση; Αποκλείεται!
Μπροστά ,μου ένας κύριος, νεότερός μου., με κοστούμι και γραβάτα, όπως κι εγώ. “Σαν τις μύγες μέσα στο γάλα είμαστε” μου λέει. Και συμφωνώ, καθώς πίσω μας είναι δυο νεαροί με “σαγιονάρες” και βερμούδες.
Η χαμένη αστική τάξη, η οποία αισθάνεται να πνίγεται με όλη αυτή την προς τα κάτω ισοπέδωση. Υπολόγισε αυτή την “τάση” η κυβέρνηση; Υπολόγισε το μέγεθός της; Αποκλείεται! Και, ξέρετε, εμείς είμαστε τελικά οι “πολλοί”!
