Εconomist: Ο κορωνοϊός εκθέτει τα λάθη των ηγετών με ανελέητη ταχύτητα

by Manifesto

Οι πολιτικοί ηγέτες των χωρών απολαμβάνουν μια αύξηση της δημοφιλίας τους, εν μέσω κορωνϊού, όμως μακροπρόθεσμα, καθώς θα έρθουν αντιμέτωποι με κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με το πως διαχειρίστηκαν την κρίση, θα σημάνει και η ώρα της απόδοσης ευθυνών.

Σύμφωνα με τον Economist, η δημοτικότητα που τώρα απολαμβάνουν οι ηγέτες των χωρών που αντιμετωπίζουν την κρίση του κορωνοϊού, όταν αυτή τελειώσει,  θα πρέπει να λογοδοτήσουν για όσα έκαναν ή δεν έκαναν.

Λίγοι θα ζήλευαν τους πολιτικούς τους ηγέτες τους σε τέτοιες στιγμές. Η μάχη με τον covid-19 είναι μια μάχη με έναν εχθρό στον οποίο οι πολιτικοί φαίνεται να χάνουν και να αγωνίζονται να ακολουθήσουν τον ρυθμό των γεγονότων. Ο κορωνοϊός δεν θα υποταχθεί στο οπλοστάσιο των υποσχέσεων, των απειλών ή της κολακείας, χρηματοδoτώντας δεσμεύσεις ή κυρώσεις. Σε αντίθεση με την οικονομία, στην οποία τα αποτελέσματα των ενεργειών αποτυπώνονται σε μήνες ή χρόνια, ο κορωνοϊός εκθέτει τα λάθη των ηγετών με ανελέητη ταχύτητα. Και πολύ συχνά τους απειλεί προσωπικά, όπως έγινε με τον πρωθυπουργό της Βρετανίας, Μπόρις Τζόνσον, που ευτυχώς είναι έξω από το νοσοκομείο”, σημειώνει ο Economist.

“Μια παρηγοριά για τις κατεστημένες κυβερνήσεις είναι ότι στις εθνικές κρίσεις – πόλεμος, φυσική καταστροφή, λιμός – τείνουν να βλέπουν τη δημοτικότητά τους να αυξάνεται. Κυριαρχούν στην κάλυψη του Τύπου, οδηγώντας την εθνική αντίσταση. Οι φωνές της αντιπολίτευσης είναι σιωπηλές, εμφανιζόμενες έως και προδοτικές. Αυτά τα βραχυπρόθεσμα κέρδη, ωστόσο, αποτελούν μικρή αποζημίωση μποστά στους κινδύνους που ενέχει η πανδημία  για τους πολιτικούς μακροπρόθεσμα”, σημειώνει το δημοσίευμα.

Όπως αναφέρει, και οι ίδιοι οι πολιτικοί είναι ευάλωτοι στον κορωνοϊό. “Ο Μπόρις Τζόνσον απέχει πολύ από τον μοναδικό κορυφαίο πολιτικό που προσβλήθηκε από τον covid-19. Στο Ιράν αρκετοί πολιτικοί και αξιωματούχοι έχουν πεθάνει και στους μολυσμένους περιλαμβάνονται ο  Ali Akbar Velayati σύμβουλος του Ayatollah Ali Khamenei, του ανώτατου ηγέτη. Ανώτεροι πολιτικοί στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία έχουν βρεθεί θετικοί. Ο Justin Trudeau, πρωθυπουργός του Καναδά, έπρεπε να απομονωθεί μετά τη θετική διάγνωση της γυναίκας του. Το ίδιο έκανε και η Άνγκελα Μέρκελ, καγκελάριος της Γερμανίας. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει υποβληθεί δύο φορές σε τεστ που προέκυψαν αρνητικά”.

Ευάλωτοι οι πολιτικοί

Συνεχίζοντας το δημοσίευμα αναφέρει ότι “οι πολιτικοί ενδεχομένως να να είναι πιο ευάλωτοι στη μόλυνση επειδή το βρίσκουν ακόμα πιο δύσκολο αυτές τις μέρες από ό, τι σε κανονικές συνθήκες να κάνουν ένα διάλειμμα. Για όσους εμπνέονται από την ηγεσία, μια κρίση είναι πραγματικά μια ευκαιρία, μια στιγμή που αισθάνονται το βάρος της ιστορίας. Δεν είναι μια στιγμή που ένας φιλόδοξος πολιτικός θα θέλει να μείνει πίσω, πόσο μάλλον να απομονωθεί σε πλήρη καραντίνα με ξεκούραση στο κρεβάτι. Το δημόσιο αξίωμα, εξάλλου, δεν μπορεί να έχει κανέναν ευγενέστερο στόχο παρά να ηγείται σε μια εποχή τέτοιας απειλής. Και, καθώς εξαπλώνεται η πανδημία, ο αριθμός των ικανών να αναλάβουν αυτό το ρόλο μπορεί να μειώνεται. Πιο κυνικά, ποιος θα ήθελε να δώσει στον αναπληρωτή την ευκαιρία να ξεπεράσει το αφεντικό;”

Άθλημα επαφής η πολιτική

Σε περιόδους όπως αυτές, η πολιτική φαντάζει μια επικίνδυνη δουλειά, σημειώνει ο Economist. Όπως υπογραμμίζει, κανονικά η πολιτική είναι ένα άθλημα επαφής, αφορά από συναντήσεις ανθρώπων, ομιλίες  σε πολυσύχναστα (όπως ελπίζεται) πλήθη που πανηγυρίζουν, μαχητικές συζητήσεις σε κλειστά κοινοβουλευτικά σώματα, μέχρι φιλιά σε μωρά. Όλα αυτά είναι πολύ πιο δύσκολα σε μια περίοδο ημι-καραντίνας. Ο κ. Μπάιντεν, για παράδειγμα, έχει σχεδόν ξεθωριάσει, καθώς έχει αγωνιστεί να μεταφέρει το μήνυμά του από το υπόγειό του.

Ελπίζοντας στη δυσφορία

Όσοι είναι εκτός κυβέρνησης, μπορούν να παρηγορηθούν με την ελπίδα ότι μια παρατεταμένη περίοδος εθνικής δυσφορίας μπορεί να στρέψει τους ανθρώπους ενάντια στους κυβερνήτες τους. Οι ηγέτες, ιδίως εκείνοι που έχουν επιβάλει περιορισμούς στους πληθυσμούς τους, αναμένεται να είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε κατηγορίες υποκρισίας, αν δεν πράττουν το ίδιο. Στη Βρετανία, ένας υπουργός της κυβέρνησης έπρεπε να προσπαθήσει να δικαιολογήσει γιατί έφυγε από το Λονδίνο για το άλλο σπίτι του και γιατί οδήγησε 40 μίλια (64 χιλιόμετρα) για να επισκεφτεί τους γονείς του, προφανώς παραβιάζοντας τις κυβερνητικές οδηγίες. Ήταν πιο τυχερός από τρεις βουλευτές στη Μποτσουάνα που αναγκάστηκαν σε καραντίνα που εποπτεύεται από την κυβέρνηση, αφού «πιάστηκαν να ψωνίζουν» και λεηλατήθηκαν στα κοινωνικά μέσα.

Όμως, οι πολιτικοί αντιμετωπίζουν μια πολύ πιο θεμελιώδη δυσκολία: πώς να εξηγήσουν τη σοβαρότητα της στιγμής χωρίς να προκαλέσουν απογοήτευση στην ηγεσία τους και, τελικά, στο κοινό τους. Τόσο βαθιά ριζωμένη είναι η επιθυμία να διηγηθούμε ιστορίες με χαρούμενο τέλος που πολλοί πολιτικοί απέκρυψαν τις δυσοίωνες προοπτικές για τον περιορισμό του ιού – για παράδειγμα ο Ντόναλντ Τραμπ που, έχοντας προβλέψει ότι η υπόθεση θα εξαφανιστεί θαυματουργικά, προειδοποίησε πρόσφατα τους Αμερικανούς, πως “θα υπάρξει πολύς θάνατος”.

Τα χειρότερα έρχονται

Άλλοι προσθούν να βρουν θετικά μηνύματα επικαλούμενοι την ιστορία, υπενθυμίζοντας στους πολίτες τους, «έχουμε επιβιώσει χειρότερα πριν». Ο Εμμανουήλ Μακρόν, πρόεδρος της Γαλλίας, ήταν από τους ηγέτες που είπαν πως «βρισκόμαστε σε πόλεμο». “Αλλά η πολεμική γλώσσα είναι πανταχού παρούσα, μαζί με την σιωπηρή έκκληση για τον ηρωισμό του παρελθόντος. Το ένστικτο να συσπειρωθεί ο λαός γύρω από τη σημαία σε μια στιγμή κινδύνου μπορεί να μην διαρκέσει πολύ. Η έλλειψη μιας «στρατηγικής εξόδου», μιας ξεκάθαρης πορείας από την τρέχουσα δυστυχία της κοινωνικής απόστασης και του κλειδώματος – και βλέποντας πόσο καλύτερα προετοιμασμένες χώρες αντιμετώπισαν αποτελεσματικότερα την πανδημία – δεν αρκεί.

Τα χειρότερο έρχονται, συνεχίζει ο Economist. Σε πολλές χώρες, η αντίδραση στον ιό, όταν τελικά αυτός εξοντωθεί, θα αποτελέσει αντικείμενο έρευνας. Οι έρευνες θα επισημάνουν τα πολλά λάθη που έχουν γίνει – τη μη αναγνώριση της σοβαρότητας του ιού εγκαίρως, την καθυστέρηση στην προστασία του πληθυσμού, τις ελλείψεις ακόμη και βασικού ιατρικού εξοπλισμού για την αντιμετώπισή του, τις χιλιάδες ζωές που χάθηκαν άσκοπα , και πολλα ακόμα. Θα κατανεμηθούν ευθύνες. Και οι κυβερνήσεις που βρίσκονται στην εξουσία τότε δεν θα είναι σε θέση να τα αποφύγουν όλα.

Η αίσθηση ότι οι άνθρωποι και οι κυβερνήσεις τους αντιπροσωπεύουν μια ενοποιημένη πολιτεία μπορεί τότε να αποδειχθεί ότι ήταν απατηλή. Σε τελική ανάλυση, η πιο ισχυρή επίδειξη αλληλεγγύης ήταν οι εκδηλώσεις εκτίμησης σε ορισμένες χώρες απέναντι σε αυτούς που θέτουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο – τα τελετουργικά μαζικών χειροκροτημάτων για τους εργαζομένους στον τομέα της υγείας και άλλες. Καθώς οι πολιτικοί συμμετέχουν στην επευφημία για τους ήρωες του κοινού, κάποιοι πρέπει να αναρωτιούνται: πόσος καιρός χρειάζεται πριν μετατραπεί σε κατάρα εναντίον των ηγετών;

Σχετικα Αρθρα

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies και άλλες τεχνολογίες καταγραφής για να εξασφαλίσει την σωστή λειτουργία της Δέχομαι Περισσότερα