Η χθεσινή ανακοίνωση της «Επιτροπής Διεύρυνσης και Συμπαράταξης» του ΠΑΣΟΚ δεν χρειάστηκε δεύτερη ανάγνωση για να γίνει κατανοητή.
Το αφήγημα είναι σαφές: το ΠΑΣΟΚ «ανοίγει», αλλά ανοίγει προς μία και μόνο κατεύθυνση. Προς τα αριστερά του. Και μάλιστα προς πρόσωπα που μέχρι χθες δεν έκρυβαν την περιφρόνησή τους για το κόμμα στο οποίο σήμερα επιστρέφουν ως πολύτιμα αποκτήματα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που θα ξανακάνει το ΠΑΣΟΚ δύναμη εξουσίας και σταθερότητας. Όμως η στρατηγική της διεύρυνσης που ακολουθεί γεννά εύλογα ερωτήματα. Διότι πρόκειται για μια διεύρυνση που δεν αγγίζει το κέντρο, δεν συνομιλεί με την κοινωνική πλειοψηφία και δεν εκπέμπει αίσθηση πολιτικής αυτοπεποίθησης. Αντιθέτως, ανακυκλώνει πρόσωπα που διετέλεσαν σε κορυφαίες θέσεις της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και στόλισαν το ΠΑΣΟΚ με βαρείς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.
Ο Μάρκος Μπόλαρης είχε μιλήσει για ΠΑΣΟΚ-«συμπλήρωμα της Δεξιάς», για «πολιτική εξαΰλωση» και για προδοσία των αρχών της 3ης Σεπτέμβρη. Ο Γιάννης Πανούσης, αν και δήλωνε «ΠΑΣΟΚογενής», κατηγορούσε το κόμμα για «ιδεολογικό εκφυλισμό» και για ρόλο πολιτικού δεκανικιού. Η Γεωργία Γεννιά, από τα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ, το ταύτιζε με το «παλιό πολιτικό σύστημα», τους «υπεύθυνους της καταστροφής» και τη διαπλοκή. Ο Αντώνης Μαρκούλης μιλούσε για «ιδεολογικό κενό» και πολιτική ανυπαρξία, ενώ ο Άγης Τάτσης κατηγορούσε την ηγεσία για «συντηρητική στροφή» εις βάρος των εργαζομένων.
Σήμερα, όλες αυτές οι δηλώσεις παρουσιάζονται περίπου ως παραφωνίες μιας άλλης εποχής. Όμως στο εσωτερικό του κόμματος προκαλούν εύλογες αντιδράσεις, ιδίως από στελέχη που έμειναν στο ΠΑΣΟΚ στα δύσκολα χρόνια και βλέπουν τους πιο σκληρούς επικριτές να επιστρέφουν χωρίς καμία πολιτική αυτοκριτική.
Η σύγκριση με τη διεύρυνση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αναπόφευκτη. Εκείνος επέλεξε σοβαρά, πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που κράτησαν υπεύθυνη στάση την περίοδο της κρίσης. Όχι πολιτικούς γυρολόγους που αλλάζουν στρατόπεδο αναζητώντας την επόμενη καρέκλα. Και αυτή είναι μια διαφορά που καμία επικοινωνιακή ωραιοποίηση δεν μπορεί να κρύψει.
