Η υπομονή δεν έβλαψε κανέναν...
Ευαισθητούχος (ο) προνομιούχος που κάνει επίδειξη ευαισθησίας «δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θα ήθελα να δω τους ευαισθητούχους των Βορείων Προαστίων να μετακομίζουν στις περιοχές κάτω από την πλατεία Ομονοίας»
Θα σας πω ένα μυστικό σε σχέση με το περιστατικό στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 15 άνθρωποι: δεν είναι υποχρεωτικό να πιστέψουμε κάποιον. Δεν είναι υποχρεωτικό να πιστέψουμε το Λιμενικό ή τις ΜΚΟ ή τον κάθε αργόσχολο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μπορούμε απλώς να περιμένουμε να δούμε τι θα προκύψει από την έρευνα. Δεν είναι ντροπή να είμαστε σοβαροί.
Όπως δεν είναι ντροπή να νοιαζόμαστε ταυτοχρόνως και για τους δυστυχείς που πέφτουν θύματα των διακινητών και για τους ανθρώπους του Λιμενικού που κάνουν μια δουλειά πολύ δυσκολότερη και πιο επικίνδυνη από ό,τι οι δουλειές των περισσότερων από μας.
Ειδικά οι προνομιούχοι που η πιο δύσκολη απόφαση που καλούνται να πάρουν είναι σε ποιο τρέντι εστιατόριο θα φάνε το βράδυ, καλό είναι να μη μιλούν ούτε ως κατήγοροι των δε ούτε ως εκπρόσωποι των μεν. Ας περιορίσουν την επίδειξη ευαισθησίας στους μεταξύ τους κύκλους που συνιστούν και τη μόνη ζωή που καταλαβαίνουν.
Τόσο απλό
Δεν καταλαβαίνω σε ποιον καταγγέλλουν τη δράση των ΜΚΟ που ζουν από το Μεταναστευτικό οι υπουργοί της κυβέρνησης.
Αν οι ΜΚΟ δρουν με δόλο και παρανομούν, υπεύθυνο να τις περιορίσει και να τις τιμωρήσει είναι το κράτος το οποίο διοικείται από την κυβέρνηση. Ας κάνει λοιπόν το κράτος τη δουλειά του, να μην αλωνίζουν ανεξέλεγκτες οι ΜΚΟ.
Δεν είμαστε με τα καλά μας
Το ανεξέλεγκτο της εγκληματικότητας στη Δύση προφανώς οφείλεται στην προθυμία με την οποία οι νομοθέτες σπεύδουν να προστατεύσουν τους θύτες.
Αν αμφιβάλλετε γι’ αυτό που γράφω νομίζω ότι καλό είναι να ξέρετε πως ο τραμπούκος συμπατριώτης που σκότωσε στο ξύλο τον Γερμανό ελεγκτή μπορεί να δικαστεί για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας». Ίσως επειδή υπάρχει η πιθανότητα να μην τον γρονθοκόπησε στο κεφάλι όσο προσεκτικά θα όφειλε.
Ας της το εξηγήσουν
Άκουσα τη βουλευτή Αλεξοπούλου να μιλάει για «δολοφονία χαρακτήρα» και θα παρακαλούσα κάποιος να της εξηγήσει ότι «δολοφονία χαρακτήρα» έχουμε όταν βάζουν στο στόμα μας πράγματα που δεν έχουμε πει.
Όχι όταν μας επισημαίνουν τις ανοησίες που με καμάρι ξεστομίσαμε και για τις οποίες ζητήσαμε μια μισή συγγνώμη μέρες μετά.
