Το, αμιγώς επικοινωνιακής υφής, κόμμα, του κ. Τσίπρα, αφενός με την, δια της τεθλασμένης αυτοκριτικής του, δια μέσου του ογκώδους βιβλίο του, το οποίο επιγράφεται, με τίτλο, το ομώνυμο ποίημα, του Μεγάλου Αλεξανδρινού Ποιητού Κωνσταντίνου Καβάφη, «Ιθάκη», επιδιώκοντας καθ’ όν τρόπον λίαν τεχνηέντως, να δημιουργήσει παράλληλους βαρύγδουπους συνειρμούς, δια το δήθεν καινοφανές, επιγενόμενο της κυβερνήσεως του, πολιτικό του όραμα και εξ ετέρου το εμπρηστικό και διχαστικό «ΕΛΑΣ», (με ένα λ, κατά το Γιάννης, με ένα ν), αποδεικνύοντας εκκωφαντικώς, την αδυναμία του αρτιφανούς και οψιγενούς των εξελίξεων, τούτου του κόμματος να ενώσει όλους τους Έλληνες.
Πρόκειται δια ένα κόμμα, το οποίο στερείται πλήρως ορισμένου ιδεολογικού στίγματος και σοβαρού προγράμματος, πέραν από ευχολόγια ή συνθηματολογικές ρητορικές ή διχαστικές δηλώσεις, περί της αναβιώσεως, ως σήμα κατατεθέντος του κόμματος την πιο μελανή και αλγεινή περίοδο της ιστορίας, την λαομίσητη περίοδο, του μεταπολεμικού εμφυλίου πολέμου, με ακραίες εκατέρωθεν εχθροπραξίας και όζουσες πληγές, οίτινες η σύγχρονη Αστική Δημοκρατία, επιδιώκει να αποσβήσει και να επουλώσει εις το διηνεκές, θέτοντας ως κράτιστο γνώμονα, την βέλιτιστη και ισότιμη εξυπηρέτηση του ενιαίου εθνικού συμφέροντος , άνευ πιστοποιητικών φρονημάτων.
Ο Σύριζα, όμως, επανέρχεται απευθυνόμενος εμμονικώς και εκθειάζοντας μονολιθικώς την ακρότητες των τότε εποχών, υπομημνίσκοντας ότι εκπροσωπεί μεροληπτικώς μία μόνον μερίδα του Ελληνικού λαού και αποκηρύττει μετά βδελυγμίας την άλλη, ως παράτερη, ακρωτηριάζοντας, μετά από 66 οπωσούν χρόνια, την εδραιωμένη εθνική ενότητα της Πατρίδος μας, εις την οποία έχει αποδυθεί πάση δυνάμει, η κεντροδεξιά παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.
Εις επίρρωσιν δε, της εμφατικής ελλείψεως ιδεολογικού υποβάθρου του πρώην στιγματισμένου πρωθυπουργού, ο οποίος χαράχθηκε ανεξίτηλα, εις το συλλογικό υποσυνειδήτο του Ελληνικού λαού, ως πρωθυπουργός του δημαγωγικού λαϊκισμού, των ταχυδακτυλουργικών πρακτικών, της οικονομικής καταβαράρθωσης, των επιδέξιων κυβιστήσεων και της διαπόμπευσης της Πατρίδας μας, ενός Πρωθυπουργού, όστις, διενήργησε, εξ ιδεοληψίας ορμώμενος, ένα άτοπο δημοψήφισμα, δίκην εντυπωσιοθηρίας, το οποίο, αυθωρεί και παραχρήμα, κατήργησε, εκ του αποτελέσματος, νοθεύοντας απατηλώς την ετυμηγορία του Ελληνικού λαού μονομιάς και ανερυθριάστως δια της παραχαράξεως της βουλήσεως του, καθότι έπραξε ακριβώς τα αντίθετα εξ αυτών των οποίων έλαβε την εντολή να ενεργήσει.
Ο Πρωθυπουργός, ο οποίος περιήγαγε σε αλλεπάλληλους οικονομικούς κλυδωνισμούς την χώρα και αμαύρωσε το κύρος της, με τους πολύμηνους παλινδρομικούς πειραματισμούς του, θέτοντας το ψευτοδίλημμα, εντός ή εκτός ευρώ, άνευ ουδενός πολιτικού υποβάθρου ή εφεδρικές εναλλακτικής, απλώς ως θηρευτής φληναφηματικής πομφολυγοθηρίας, αγόμενος και φερόμενος από τις ακραιφνείς φωνές των φραξιοναλιστών συντρόφων του, με αποτέλεσμα να κλείσουν επί μακρόν τα πιστωτικά ιδρύματα άνευ ουδενός προγράμματος και προοπτικής.
Ασφαλώς, ο ίδιος αυτοδιαψεύσθηκε παταγωδώς με τα μνημόνια και την διαρκή αυτοαναίρεσή κάθε του εγχειρήματος, σε κάθε βήμα των πολιτικών πεπραγμένων του, όταν δηλαδή, προέκυψε αδήριτη χρεία να επέμβει επικρουρικώς, η Ευρώπη άρον άρον, προς διασφάλιση της οικονομικής υποστάσεως της Πατρίδας, δρώσα εν αγαστή συμπνοία με τις ψύχραιμες και ορθολογιστικές πολιτικές εγχώριες δυνάμεις δια την προάσπιση του υπερτέρου εθνικού και του δημοσίου συμφέροντος.
Επί των ημερών του, ποινικοποιήθηκε η έννοια του έθνους, εβάλλετο λυσσωδώς η Χριστιανική μας πίστη μας δια λοιδοριών προς την Εκκλησία μας, εργαλειοποιήθηκε το μεταναστευτικό, δίκην εξυπηρετήσεως ορισμένων συμφερόντων αδήλου προελεύσεως μη κυβερνητικών οργανώσεων και επήλθε ως επιστέγασμα της πολιτικής αποσυνθέσεως της περιόδου εκείνης η κατάπτυστη και ετεροβαρής συμφωνίας των Πρεσπών, άνευ ουδενός σοβαρού αντισταθμίσματος για την χώρα και το Έθνος μας, η οποία κατ’ ουσίαν έμεινε εν τέλει κενό γράμμα επί τη πράξει συν τω χρόνω.
Ο κ. Τσίπρας, με κράτιστο γνώμονα, τον ακραία δημαγωγία, τον φανατισμό, και με εμπλουτισμένο, το επιμελώς ατημέλητο ενδυματολογικό του κώδικα, δήθεν φιλικό προς την «προλεταριοποιημένη» νεολαία, (αθλητικό υπόδημα, με υποκάμισο χαλαρό άνευ λεμοδαίτου), με στοχευμένη ρητορική δήθεν προς την αόριστη μεταρρύθμιση και το πολιτικώς κυφορηθησόμενο ασαφές απροσδιόριστο, μίας σύγχρονης ακατάληπτης αναφοράς περί της Αριστερής αλλαγής των πολιτικών πραγμάτων, πλην όμως λησμονώντας κραυγαλέως, ότι δεν διανύουμε το έτος 2015, όπου ο ίδιος αερολογούσε, εις επήκοον των φραξιοναλιστικών γκρουπούσκουλων των Εξαρχείων, τα οποία έτειναν ευήκοον ους, σε ανεδαφικές επαναστατικές κορώνες, αλλά εν τω μέσω του 2026, υπό την έννοια, ότι η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, ουδένα όραμα προήγαγε επί των ημερών του, πέραν των ανερμάτιστων θεωρητικών ιδεολογημάτων, συνθηκολογώντας με το ορκισμένο εχθρό της κομμουνιστογενούς ανθεωρητικής αριστεράς, ένθα είναι οι Η.Π.Α.
Ως εκ τούτου, η διάσταση θεωρίας και πράξης συνιστά θεμελιώδης υπόβαθρο της ιδεολογίας του Σύριζα, πλην όμως, τότε έπειθε ως κυβέρνηση με ηθική πλεονέκτημα και το ευπώλητο σύνθημα «πρώτη φορά Αριστερά», «φαντασία εις την εξουσία» κ.α χαριτωμένα, πλην όμως σήμερον τι έχει να είπει εις τον ελληνικό λαό.
Εν κατακλείδι, φρονώ, ότι παρήλθε η περίοδος χάριτος και ο λαός έχει ανανήψει ότι ο κ. Τσίπρας όχι μόνον Αριστερά δεν είναι αλλά απλώς, επιχειρεί να αποκτήσει την νομή της εξουσίας στυγνώς άνευ ετέρου τινός, πράγμα το οποίο εξάλλου ομολογεί, ότι το προσωπαγές του κόμμα, ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνον να φθείρει το κ. Μητσοτάκη, ανεξαρτήτως τι θα πράξει για τον καθημαγμένο Έλληνα Πολίτη.
Ως εκ τούτου, οι μάσκες έπεσαν, ευρισκόμεθα εις ένα κρίσιμο σταυροδρόμι εξελίξεων και εις ένα εκκρεμές λήψεως ακανθωδώς αποφάσεων, ανάμεσα σην σοβαρότητα, την συνέπεια, την σωφροσύνη, τον ρεαλιστιμό ,την αξιοπιστία που εγγυάτα αταλάντευτα το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και την δυστοπία του κόμματος του κ. Τσίπρα, όστις ερείδεται στην αναβίωση του επικοινωνιακού χυλού του 2015, δηλαδή μείγμα αντιεξουσιασμού με επίχρυσα όμως τουντεύθεν πασπαλίσματα, κυβερνητικού κατεστημένου.
Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής
