Χθες είδα στο βίντεο τη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη κατά την επίσκεψή του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Εκεί ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε στον κύριο Τασούλα την ένταξη των νοσηλευτών, των βοηθών νοσηλευτών, των βοηθών ασθενοφόρων και διασωστών ΕΣΥ και ΕΚΑΒ στα βαρέα και ανθυγιεινά, και το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι ήταν δίκαιο και προφανώς τώρα που το επιτρέπουν τα δημοσιονομικά θα γίνει πράξη.
Η κυβέρνηση προχώρησε σε μια ουσιαστική δικαίωση ανθρώπων που εδώ και χρόνια σηκώνουν ένα τεράστιο βάρος στις πλάτες τους. Και δεν μιλάμε μόνο για τη σωματική τους εξάντληση. Ναι, είναι άνθρωποι που μεταφέρουν ασθενείς, που δουλεύουν ατελείωτες ώρες, που δοκιμάζουν καθημερινά τα όριά τους. Υπάρχει όμως και μια άλλη, πολύ πιο βαριά πλευρά που δεν βλέπουμε συχνά οι υπόλοιποι: την ψυχολογική φθορά.
Έχω φίλο που εργάζεται σε πλήρωμα του ΕΚΑΒ και πραγματικά δεν θέλω να ακούω πολλές φορές όσα βλέπει σε κάθε βάρδια. Τροχαία, απώλειες, κραυγές αγωνίας, εικόνες που δεν φεύγουν ποτέ από το μυαλό ενός ανθρώπου. Αυτοί οι εργαζόμενοι επιστρέφουν στα σπίτια τους κουβαλώντας καθημερινά τον πόνο και την τραγωδία της κοινωνίας. Αυτό δεν αποτυπώνεται σε έναν μισθό, ούτε σε ένα ωράριο, κι όσο κι αν κάποιοι λένε πως συνηθίζουν, πάντα είναι άνθρωποι και πάντα υπάρχουν ώρες που δεν ξεχνιούνται.
Γι’ αυτό η ένταξή τους στα βαρέα και ανθυγιεινά αποτελεί μια ουσιαστική επιβράβευση και μια βαθιά ανθρώπινη δικαίωση. Και, ναι, το γεγονός ότι αυτό γίνεται τώρα, έχει μετά βεβαιότητας άμεση σχέση με μια σοβαρή και πειθαρχημένη δημοσιονομική πολιτική. Γιατί με τα λόγια χτίζεις ανώγεια και κατώγεια, δύσκολα όμως δημιουργείς τις συνθήκες ώστε μια χώρα να μπορεί πραγματικά να εφαρμόσει κοινωνικές πολιτικές για τους εργαζομένους.
