Στο ΠΑΣΟΚ ακολουθούν την παροιμία «τρεχάτε, ποδαράκια μας» και ανοίγουν τις πόρτες για να μαζέψουν στελέχη και βουλευτές άλλων κομμάτων.
Πριν από την κολλημένη βελόνα, ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανιζόταν να χαράσσει μια γραμμή ως προς τη διεύρυνση του κόμματος που είχε κεντρική ιδέα ότι το κόμμα ήταν ανοιχτό για όλους όσοι συμφωνούν με τις θέσεις του, αλλά όχι για όσους «πλήγωσαν τη δημοκρατική παράταξη και συνέβαλαν στην απαξίωση της πολιτικής στα μάτια των πολιτών».
Μετά την κολλημένη βελόνα η θέση άλλαξε, οι πύλες άνοιξαν και ξεκίνησε η… ενσωμάτωση βουλευτών από κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που ναι μεν είχαν ανεξαρτητοποιηθεί στην πορεία, εν τούτοις είχαν βρεθεί απέναντι στο ΠΑΣΟΚ με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο.
Ε, και, θα πει κανείς. Ούτε οι πρώτοι είναι ούτε οι τελευταίοι και σε ό,τι αφορά τα κόμματα και σε ό,τι αφορά βουλευτές και στελέχη. Και έτσι είναι. Η πραγματικότητα είναι αυτή, βουλευτές που έχουν εκλεγεί με άλλα κόμματα να πηγαίνουν –μαζί με τις βουλευτικές έδρες– σε άλλα. Στελέχη που τάσσονται κάθετα απέναντι σε κόμματα και αρχηγούς να δηλώνουν μετανιωμένοι και να σπεύδουν να ασπαστούν θέσεις και προγράμματα που στην τελική δεν γνωρίζουν ποια είναι, όπως δεν γνωρίζουν και οι υπόλοιποι πολίτες.
Σε κάθε περίπτωση, το ν’ αλλάζει κάποιος άποψη και θέση δεν είναι και κακό. Το να μην αλλάζεις θέσεις ακόμη και αν είναι λάθος είναι χειρότερο. Απλά στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να επικρατεί πανικός. Και τα περί διεύρυνσης με επιτροπές και άλλα τινά να μετατρέπονται σε ένα «ανοίξαμε και σας περιμένουμε» μπροστά στην αγωνία που προκαλούν οι ανακατατάξεις στην Κεντροαριστερά και την Αριστερά μετά την εμφάνιση νέων κομμάτων που δημοσκοπικά είτε προηγούνται είτε κοντράρονται για την τρίτη θέση με τη Χαριλάου Τρικούπη.
Η πραγματικότητα είναι ότι διεύρυνση δεν γίνεται αν δεν βάλεις νερό στο κρασί σου. Εξαρτάται βέβαια πόσο νερό και κυρίως να μην κουνάς το δάχτυλο στους άλλους...
