Ο Κιρ Στάρμερ βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.
Λίγο μετά τη νίκη του 2024, το Εργατικό Κόμμα βυθίζεται στις δημοσκοπήσεις. Σε πρόσφατες έρευνες του YouGov και του Sky News, οι Εργατικοί καταγράφονται μόλις στο 16%-19%, πίσω από το Reform UK του Φάρατζ, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και από τους Συντηρητικούς.
Η δημοφιλία του ίδιου του Στάρμερ έχει πέσει κατά 20 μονάδες από το καλοκαίρι του 2024. Οι εσωκομματικές φήμες για πιθανή αλλαγή ηγεσίας πληθαίνουν, ενώ οι δημοτικές εκλογές του Μαΐου 2026 προμηνύονται καταστροφικές.
Η μεγαλύτερη απειλή όμως για τους Εργατικούς δεν έρχεται από τα δεξιά. Στις 27 Φεβρουαρίου, το Κόμμα των Πρασίνων πέτυχε ιστορική νίκη στην προεκλογική αναμέτρηση του Gorton and Denton στο Μάντσεστερ – περιοχή με πάνω από 25% μουσουλμανικό πληθυσμό.
Η Χάνα Σπένσερ των Πρασίνων πήρε το 40,7% των ψήφων, αφήνοντας τους Εργατικούς τρίτους με μόλις 25%. Το κλειδί; Η μαζική μετακίνηση μουσουλμάνων ψηφοφόρων από το Εργατικό Κόμμα προς τους Πράσινους, λόγω της στάσης του Στάρμερ για τη Γάζα.
Οι Πράσινοι μίλησαν ούρντου σε βίντεο, υποσχέθηκαν «να σταματήσουν την ισλαμοφοβία» και παρουσίασαν τον εαυτό τους ως υπερασπιστές των Παλαιστινίων. Ο Τζορτζ Γκάλογουεϊ τούς στήριξε ανοιχτά. Το αποτέλεσμα, οι Πράσινοι κέρδισαν 15.000 νέα μέλη σε μία εβδομάδα και σε εθνικές δημοσκοπήσεις έφτασαν το 21%, ξεπερνώντας τους Εργατικούς του Στάρμερ.
Αυτή η «κλοπή» ψήφων από τους Πράσινους σε μουσουλμανικές κοινότητες αναγκάζει τον Στάρμερ σε απεγνωσμένες κινήσεις. Για να κρατήσει το μουσουλμανικό μπλοκ (ποσοστό 6,5% του πληθυσμού, συγκεντρωμένο σε κρίσιμες έδρες), η κυβέρνησή του προχώρησε σε μέτρα που κατηγορούνται ως «χάιδεμα»: υιοθέτησε επίσημο ορισμό «αντιμουσουλμανικής εχθρότητας» και διόρισε ειδικό απεσταλμένο, ενώ διστάζει να στηρίξει πλήρως τις αμερικανοϊσραηλινές επιχειρήσεις κατά του Ιράν.
Ο ίδιος ο Τραμπ δήλωσε ότι ο Στάρμερ «πιθανότατα κάνει τα χατίρια» των μουσουλμάνων ψηφοφόρων.
Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: αν δεν «χαϊδέψει» τις μουσουλμανικές κοινότητες, οι Πράσινοι θα συνεχίσουν να του κλέβουν ψήφους σε βόρειες και αστικές περιφέρειες. Αν το κάνει όμως, χάνει την εργατική βάση που φεύγει προς το Reform.
Ο Στάρμερ παλεύει να κρατήσει μία ισορροπία που γίνεται όλο και πιο αδύνατη. Η επόμενη κάλπη μπορεί να αποδειχθεί η αρχή του πολιτικού του τέλους.
