Η πολιτική κυριαρχία δεν μετριέται μόνο σε ποσοστά, αποτυπώνεται κυρίως στη σχέση εμπιστοσύνης που χτίζεται ανάμεσα στην κοινωνία και την ηγεσία της σε περιόδους αβεβαιότητας.
Σήμερα, μέσα σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικών αναταράξεων και αυξημένης διεθνούς έντασης, αυτή η σχέση φαίνεται να παγιώνεται υπέρ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Οι πρόσφατες μετρήσεις κοινής γνώμης από τις Opinion Poll και ALCO, που παρουσιάστηκαν στα δελτία ειδήσεων του Action 24 και του Alpha αντίστοιχα, καταγράφουν μια σαφή τάση: η κοινωνία συσπειρώνεται γύρω από τη σταθερότητα. Η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί ότι οι διεθνείς εξελίξεις απαιτούν σταθερό πολιτικό τιμόνι, ενώ για πρώτη φορά η ψήφος με κριτήριο τη διακυβερνητική συνέχεια υπερισχύει καθαρά της ψήφου διαμαρτυρίας.
Το κλίμα αυτό δεν διαμορφώθηκε τυχαία. Οι αποφάσεις για την αμυντική ενίσχυση της Κύπρου, με αποστολή φρεγατών και μαχητικών αεροσκαφών, και η άμεση τοποθέτηση των PATRIOT στην Κάρπαθο λειτούργησαν ως μήνυμα αποφασιστικότητας σε μια στιγμή που η κοινωνία αναζητούσε ασφάλεια και θεσμική σοβαρότητα. Η αίσθηση ότι η χώρα διαθέτει σχέδιο και αντανακλαστικά ενίσχυσε αυτό που στην πολιτική επιστήμη αποκαλείται rally around the flag effect: τη συσπείρωση γύρω από την εκλεγμένη ηγεσία σε περιόδους κρίσης.
Παράλληλα, η εικόνα του πρωθυπουργού ενισχύεται ποιοτικά. Στην καταλληλότητα για τη διακυβέρνηση της χώρας, προηγείται με μεγάλη διαφορά, αφήνοντας τον επόμενο πολιτικό αρχηγό δεκάδες μονάδες πίσω. Το εύρημα αυτό δεν είναι απλώς δημοσκοπικό, είναι πολιτικό. Υποδηλώνει έλλειψη πειστικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας και αδυναμία των αντιπάλων να συγκροτήσουν αξιόπιστο αφήγημα διακυβέρνησης.
Ο Αλέξης Τσίπρας, η Μαρία Καρυστιανού και ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζουν περιορισμένη δυναμική σε επίπεδο προοπτικής, ενώ συνολικά ο χώρος της αντιπολίτευσης δείχνει κατακερματισμένος και στρατηγικά αμήχανος. Η πολιτική πρωτοβουλία παραμένει σταθερά στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ενδεχόμενο μιας τρίτης συνεχόμενης θητείας στο Μέγαρο Μαξίμου παύει να είναι θεωρητικό σενάριο και μετατρέπεται σε ρεαλιστική πιθανότητα. Αν επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για ιστορικό ορόσημο καθώς κανένας πολιτικός στην ιστορία της Ελλάδος δεν κατάφερε κάτι τέτοιο εκτός του Εθνάρχη. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διετέλεσε πρωθυπουργός αδιάλειπτα από τον Οκτώβριο του 1955 έως τον Ιούνιο του 1963 - σχεδόν οκτώ συνεχόμενα χρόνια - κερδίζοντας τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις (1956, 1958, 1961) ως ηγέτης της ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) και διατηρώντας αδιάλειπτη κοινοβουλευτική κυριαρχία. Εάν ο σημερινός πρωθυπουργός επιτύχει τρίτη διαδοχική εντολή, η δική του περίοδος διακυβέρνησης θα εκτείνεται σε δωδεκαετή ορίζοντα, μια διάρκεια που υπερβαίνει σαφώς το ιστορικό προηγούμενο της προμεταπολιτευτικής αλλά και της μεταπολιτευτικής περιόδου καθώς κανείς πολιτικός της μεταπολίτευσης δεν κατάφερε να κερδίσει τρεις διαδοχικές θητείες στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η ιστορία, όμως, δεν χαρίζεται. Η προοπτική μιας τρίτης εντολής περνά μέσα από πραγματικές δοκιμασίες: οικονομικές πιέσεις, κοινωνικές απαιτήσεις, γεωπολιτικούς κινδύνους. Η σταθερότητα δεν είναι σύνθημα· είναι καθημερινή άσκηση ευθύνης. Αν κάποιος έχει αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί κρίσεις -υβριδικές και μη- με θεσμική ψυχραιμία και επιχειρησιακή επάρκεια, είναι ο σημερινός πρωθυπουργός. Το αν θα βρεθεί αντιμέτωπος μόνο με την ιστορία, θα το κρίνουν οι επόμενες μάχες.
