Με αφορμή το ντοκιμαντέρ για το 2015 και τη δημόσια συζήτηση που έχει ανοίξει ξανά γύρω από την περίοδο της διαπραγμάτευσης, ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος προχώρησε σε μακροσκελή ανάρτηση για την εμπιστοσύνη στην πολιτική και τους πολιτικούς.
Ο ίδιος κάνει λόγο για «συλλογικό τραύμα» που αναβιώνει μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες, περιγράφοντας το 2015 ως περίοδο πολιτικής εξαπάτησης, οικονομικής ασφυξίας και θεσμικής ανασφάλειας για τη χώρα. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η μνήμη δεν πρέπει να «θαμπώσει», ειδικά όπως αναφέρει σε μια περίοδο όπου οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής επιχειρούν να επανέλθουν στο πολιτικό προσκήνιο.
Στην ανάρτησή του, ο Άκης Σκέρτσος αντιπαραβάλλει δύο διαφορετικές πολιτικές λογικές: από τη μία, όπως σημειώνει, την πολιτική των υπερβολικών υποσχέσεων και της «πολιτικής εξαπάτησης» και από την άλλη την κυβερνητική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, την οποία περιγράφει με τη φράση «το είπαμε, το κάναμε».
Επικαλούμενος μάλιστα την πορεία υλοποίησης του κυβερνητικού προγράμματος του 2023, τονίζει ότι το 98% των δεσμεύσεων έχει ήδη υλοποιηθεί ή βρίσκεται σε τροχιά υλοποίησης, θέτοντας ως βασικό πολιτικό δίλημμα της επόμενης περιόδου την επιλογή ανάμεσα «σε αυτούς που τάζουν 10 και κάνουν με το ζόρι 1 και σε εκείνους που υπόσχονται 10 και κάνουν τουλάχιστον τα 9».
Αναλυτικά η ανάρτηση του Άκη Σκέρτσου:
Πώς ξανακερδίζεται η εμπιστοσύνη στην πολιτική και τους πολιτικούς;
Τις τελευταίες εβδομάδες αναβιώνει κάθε Δευτέρα βράδυ μέσα από τις τηλεοπτικές μας οθόνες ένα συλλογικό τραύμα. Η πολιτική εξαπάτηση του 2015.
Μια ανοιχτή πληγή τόσο για εκείνους που πίστεψαν και εξαπατήθηκαν όσο και για εκείνους που διαφωνούσαν και ταυτόχρονα αγωνιούσαν για το προδιαγεγραμμένο αδιέξοδο μιας ανερμάτιστης και αυτοκτονικής διαπραγμάτευσης από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Ξαναθυμόμαστε και ξαναζούμε τι σημαίνει να μην έχεις ρευστότητα ως κράτος για να πληρώσεις μισθούς και συντάξεις, πόσο ατελέσφορο είναι να χρησιμοποιείς ως διαπραγματευτικό όπλο την οικονομική σου αυτοχειρία, τον μεγάλο κίνδυνο να εμπιστεύεσαι μια κυβέρνηση χωρίς κανένα σχέδιο και ανθρώπους χωρίς γνώση.
Και βεβαίως πόσο μας πληγώνει -ακόμη έως σήμερα παρότι έχουμε αφήσει πίσω μας αυτές τις εποχές- να βλέπουμε την πατρίδα μας να αντιμετωπίζεται περίπου σαν το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης.
Ολα αυτά συνέβησαν πριν λίγα χρόνια και μπορούν να ξανασυμβούν αν αφήσουμε τη μνήμη να θαμπώσει. Ειδικά τώρα που οι πρωταγωνιστές αυτής της σκοτεινής περιόδου διεκδικούν ξανά ρόλο χωρίς να έχουν μετανιώσει σχεδόν για τίποτα.Την επόμενη περίοδο θα αναμετρηθούν ξανά δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές προσεγγίσεις.
Η πρώτη επιμένει να στηρίζεται στην «τέχνη» της πολιτικής εξαπάτησης.
Του «λέμε 10 για να κάνουμε με το ζόρι το 1». Της φλύαρης ρητορικής που τάζει χωρίς να γνωρίζει αν μπορεί να δώσει ή σε ποιους πρέπει να δώσει, που δεν ξέρει πώς να δημιουργεί πρόσθετη ανάπτυξη, δουλειές και ευκαιρίες για τους πολλούς, που δεν στηρίζεται σε δεδομένα ή μελέτες παρά μόνο σε μια ψευδεπίγραφη επίκληση ενός σαθρού ηθικού πλεονεκτήματος και μιας δήθεν αυθεντικής ταύτισης με το λαό.
Απέναντί της βρίσκεται καταστατικά η πολιτική που εφαρμόζουμε από το 2019.
Αυτή είναι η πολιτική του «το είπαμε, το κάναμε». Δηλαδή, η πολιτική που «δεν τάζει λαγούς με πετραχείλια» στους πολίτες, αντιθέτως θέτει φιλόδοξους και ταυτόχρονα ρεαλιστικούς και υπεύθυνους στόχους για την πρόοδο της πατρίδας μας σε όλα τα πεδία, στην οικονομία, την ενέργεια, την άμυνα και την εξωτερική πολιτική, την ασφάλεια, την ψηφιοποίηση, την υγεία και την εκπαίδευση.
Θα έχουμε χρόνο να κάνουμε εκτενή απολογισμό πεπραγμένων το επόμενο διάστημα, γνωρίζοντας ότι οι εκλογές κερδίζονται όχι με βάση το παρελθόν αλλά με κριτήριο ένα ρεαλιστικό και φιλόδοξο σχέδιο για το μέλλον. Όμως η αξιοπιστία όλων μας τελικά κρίνεται στα πεπραγμενα μας. Διότι είμαστε οι πράξεις μας και όχι τα λόγια μας. Και τα πεπραγμένα αυτής της κυβέρνησης λένε ότι από τις 180 δεσμεύσεις του προγράμματος του 2023 για το οποίο εξελέγη, έχουν ήδη υλοποιηθεί και βαίνουν προς υλοποίηση το 98% αυτών.
Ένα από τα βασικά διλήμματα επομένως της επόμενης περιόδου δεν μπορεί παρά να είναι το ακόλουθο: με ποιους θέλουμε να είμαστε; Με αυτούς που τάζουν 10 και κάνουν με το ζόρι 1; Ή με αυτούς που υπόσχονται 10 και κάνουν τουλάχιστον τα 9 από αυτά; Διότι ο,τι δεν μετριέται δεν μπορεί να αξιολογηθεί.
Και μόνο ο,τι μετριέται μπορεί να λειτουργήσει σαν άγκυρα μνήμης για το παρελθόν αλλά και οδηγός για ένα καλύτερο μέλλον.
