Σήμερα συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, όταν η Χαμάς εξαπέλυσε την πιο αιματηρή επίθεση εναντίον του Ισραήλ εδώ και δεκαετίες.
Περισσότεροι από 1.200 άνθρωποι δολοφονήθηκαν και 251 οδηγήθηκαν ως όμηροι στη Γάζα. Ανάμεσά τους οικογένειες στα σπίτια τους, νέοι άνθρωποι που βρίσκονταν σε μια μουσική εκδήλωση και άνθρωποι που βρέθηκαν ξαφνικά αντιμέτωποι με μια οργανωμένη επίθεση που είχε ως στόχο και αμάχους.
Τρία χρόνια αργότερα, θα περίμενε κανείς ότι τουλάχιστον ένα πράγμα θα ήταν απολύτως ξεκάθαρο. Η 7η Οκτωβρίου δεν χρειάζεται πολιτική ερμηνεία για να καταδικαστεί. Δεν χρειάζεται να προηγηθεί ανάλυση της ιστορίας της Μέσης Ανατολής. Δεν χρειάζεται κανένα «ναι μεν, αλλά».
Κι όμως, ακριβώς εκεί βρίσκεται ένα από τα πιο παράδοξα στοιχεία της συζήτησης που ακολούθησε.
Ένα μέρος της ευρωπαϊκής και ελληνικής Αριστεράς έσπευσε να μετακινήσει τη συζήτηση από τη σφαγή στα αίτια που, κατά την άποψή της, την προκάλεσαν. Άλλοι μίλησαν για «αντίσταση», άλλοι έβαλαν την επίθεση μέσα σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο και άλλοι δυσκολεύτηκαν ακόμη και να χρησιμοποιήσουν χωρίς αστερίσκους τη λέξη τρομοκρατία.
Εδώ όμως υπάρχει μια θεμελιώδης διάκριση που δεν επιτρέπεται να χαθεί.
Οι Παλαιστίνιοι άμαχοι δεν είναι Χαμάς. Η ανθρωπιστική τραγωδία στη Γάζα δεν είναι κάτι που πρέπει να προσπερνάται. Η προστασία των αμάχων και η προοπτική μιας πολιτικής λύσης είναι αναγκαίες. Όλα αυτά μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν με μια καθαρή καταδίκη της 7ης Οκτωβρίου.
Γιατί η καταδίκη της Χαμάς δεν είναι φιλοϊσραηλινό σύνθημα. Είναι η ελάχιστη απαίτηση απέναντι στην τρομοκρατία.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η πολιτική συμπάθεια προς την παλαιστινιακή υπόθεση οδηγεί κάποιους σε μια παράξενη επιλεκτικότητα. Όταν για κάθε πράξη του Ισραήλ απαιτείται εξήγηση, ενώ για τις πράξεις της Χαμάς αναζητούνται κυρίως δικαιολογίες. Όταν ο Ισραηλινός άμαχος εμφανίζεται πρώτα ως θύμα και αμέσως μετά ως μέρος ενός μεγαλύτερου πολιτικού αφηγήματος.
Το Ισραήλ έχει δικαίωμα να υπάρχει, να προστατεύει τους πολίτες του και να απαιτεί ασφάλεια. Οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα σε ζωή, ασφάλεια, ελευθερία και προοπτική. Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.
Αυτό που τα ακυρώνει όλα είναι η τρομοκρατία.
Τρία χρόνια μετά, λοιπόν, δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στην ανθρωπιά για τους Παλαιστινίους και την αλληλεγγύη στο Ισραήλ. Χρειάζεται μόνο να αρνηθούμε να κάνουμε τη δολοφονία αμάχων αντικείμενο πολιτικής σχετικοποίησης.
Η 7η Οκτωβρίου ήταν σφαγή. Και το αυτονόητο δεν χρειάζεται αστερίσκους.
