Με βαθιά θλίψη γράφω αυτό το άρθρο, γιατί κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες, όπως και κοντά στην 28η Οκτωβρίου, επαναλαμβάνεται το ίδιο απογοητευτικό φαινόμενο.
Δημοσιογράφοι βγαίνουν στον δρόμο με ένα μικρόφωνο και ρωτούν νέους ανθρώπους, μαθητές και φοιτητές, τι ακριβώς γιορτάζουμε. Και οι απαντήσεις που λαμβάνουν, είναι στην καλύτερη περίπτωση συγκεχυμένες. Πολλοί μπερδεύουν τις εθνικές εορτές μεταξύ τους, άλλοι τις συνδέουν με το Πολυτεχνείο, ενώ δεν λείπουν και όσοι αναφέρουν ανύπαρκτες «γιορτές».
Ίσως κάποιοι να πουν πως πρόκειται για μικρό ποσοστό. Κι όμως, ακόμη και αυτό το ποσοστό φαντάζει ασύλληπτα μεγάλο, όταν μιλάμε για νέους που έχουν περάσει από το νηπιαγωγείο όλη την υποχρεωτική εκπαίδευση, που έχουν δει ή συμμετάσχει σε σχολικές γιορτές. Πώς είναι δυνατόν να μην γνωρίζουν τί συμβολίζει η 25η Μαρτίου; Πώς να εκτιμήσουν την αξία της ελευθερίας, όταν αγνοούν την ίδια την ιστορία της;
Η άγνοια αυτή δεν αφορά μόνο την εθνική συνείδηση, αλλά και τη θρησκευτική, καθώς η ημέρα συμπίπτει με τον Ευαγγελισμό. Δεν γνωρίζω αν η ευθύνη βαραίνει το εκπαιδευτικό σύστημα, τους δασκάλους ή τη γενικότερη αδιαφορία της κοινωνίας. Αυτό που γνωρίζω, όμως, είναι πως χωρίς ρίζες στην ιστορία και την παράδοση, δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικό μέλλον.
Και το χειρότερο δεν είναι η άγνοια. Είναι ότι πολλοί δεν ντρέπονται καν γι’ αυτήν.
