Οι “μασημένες” κουβέντες περί Δημοκρατίας κρύβουν αντιδημοκρατικές σκέψεις

84
Ασυλία Πολάκη: Γιατί ο Τσίπρας τράπηκε σε φυγή; tomanifesto.gr manifesto to manifesto manifesto gr manifesto.gr tomanifesto manifestogr μανιφεστο manifesto news efimerida manifesto eidhseis to manifesto eidiseisΑποκαλυπτικό παρασκήνιο

του Μπάμπη Παπαπαναγιώτου

ΟΠΩΣ ο φαιδρός Φάρατζ που πρωτοστάτησε για το Brexit και τώρα θέτει υποψηφιότητα για ευρωβουλευτής, έτσι και ο άνθρωπος που έκανε δεύτερη φύση του τον διχασμό, ανακάλυψε τώρα ότι οι πολιτικοί αντίπαλοι του, σπέρνουν διχασμό. Ο Α. Τσίπρας αγκαλιά με μια μεγάλη πολιτική ήττα προσπαθεί να «πιαστεί» απ όπου να’ ναι. Ο λόγος του ακόμα και τα τελευταία 24ωρα πριν από την κάλπη, παραμένει αλλοπρόσαλλος και αντιφατικός. Από την μια μιλάει υποκριτικά κατά του διχασμού και ταυτοχρόνως λέει (Θεσσαλονίκη): «Στην Ελλάδα θα διοικούν οι πολλοί και θα υπακούνε οι λίγοι»!
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν είναι το πολίτευμα στο οποίοι δεν υπακούνε κάποιοι σε κάποιους, αλλά όλοι στους νόμους και την νομιμότητα; Δημοκρατία δεν είναι το πολίτευμα της ελευθερίας και όχι της υποταγής; Δημοκρατία δεν είναι το πολίτευμα, στο οποίο οι πολλοί αποφασίζουν και οι μειοψηφίες είναι σεβαστές όσο και οι πλειοψηφίες; Δημοκρατία δεν είναι το πολίτευμα το οποίο οδηγεί την κοινωνία στην πρόοδο με την συνθέσεις των διαφορετικών απόψεων και την ανοχή στην διαφορετικότητα και την μειοψηφία;
ΠΡΟΦΑΝΩΣ η «Δημοκρατία» του Α. Τσίπρα είναι κάτι άλλο. Είναι κάτι που «επιβάλλεται» και κάτι που προβλέπει την «υπακοή» κάποιων σε κάποιους άλλους.
ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ, θα έλεγε κανείς, που ο Α. Τσίπρας μίλησε για την επιβολή των πολλών στους λίγους. Και δεν είπε αυτό που τον έχει γαλουχήσει πολιτικά από τα μαθητικά χρόνια του. Δεν είπε για την ανεκτίμητη αξία της «δικτατορίας του προλεταριάτου». Όπου οι λίγοι επιβάλλουν την επιθυμία τους στους πολλούς! Και μάλιστα και δια της βίας.
ΕΣΤΩ ΚΙ έτσι όμως, δεν έκρυψε ούτε τις αντιφάσεις του, ούτε την ροπή του στον καθεστωτισμό. Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ενωτικός και κατά του διχασμού και την ίδια στιγμή να μιλάς για υποταγή και υπακοή. Είναι δομική και κραυγαλέα η αντίφαση. Όπως και η διάθεση για επιβολή «υπακοής» έστω στους πολλούς αποπνέει καθεστωτισμό. Είναι όμως τόσο αθώα η εκδοχή της Δημοκρατίας που ανέπτυξε ο πρωθυπουργός; Όπως και η χρονική στιγμή, που επέλεξε να το κάνει; Ή σχετίζεται με ότι έχει στο μυαλό του για την Κυριακή το βράδυ;
ΟΠΩΣ «αρχή άνδρα δείκνυσι», έτσι και οι πραγματικές σκέψεις και επιθυμίες που έχει κανείς μέσα του φαίνονται, όταν υπάρχει πίεση. Ο Α. Τσίπρας 3 μέρες πριν από τις εκλογές βρίσκεται εμφανώς σε πίεση. Υπό την πίεση της πραγματικότητας και της επερχόμενης ήττας. Σπάνια στο παρελθόν, 3 μέρες πριν από εκλογές συζητούσαμε με πόση διαφορά θα χάσει κάποιος και όχι ποιος θα κερδίσει. Κι αυτό το ασυνήθιστο γεγονός είναι πιεστικό από μόνο του. Γιατί αναγκαστικά σε «βγάζει» από την εκλογική μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη και σε «βάζει» στην «επόμενη μέρα». Η οποία εκ των πραγμάτων κι αυτή, σε ότι αφορά τον Α. Τσίπρα, δεν έχει νίκη, χαρά και δικαίωση. Έχει ήττα, στενοχώρια και αποδοκιμασία.
ΚΑΙ ΜΑΖΙ με αυτά τα καθόλου ευχάριστα, έχει το καθήκον της διαχείρισης αυτής της ήττας. Είναι λογικό λοιπόν, να του ξεφεύγουν κουβέντες. Παράλογες είναι οι κουβέντες που του ξεφεύγουν. Και περιγράφουν μια «Δημοκρατία», που δεν είναι Δημοκρατία. Γι αυτό και προκαλεί εντύπωση η φράση του Α. Τσίπρα, όπως και η στιγμή που διάλεξε για να την πει.
ΕΙΝΑΙ εντελώς αντιδημοκρατικές οι σκέψεις που φαίνεται πως υπάρχουν στο Μ. Μαξίμου. Ότι δηλαδή, όποιο και να είναι το μεθαυριανό αποτέλεσμα, ο Α. Τσίπρας να κάνει πως δεν συνέβη και τίποτα. Και με ένα ανώδυνο και ανούσιο Παπανδρεϊκό «πήραμε το μήνυμα», να προσπαθήσει να συνεχίσει ως τον Οκτώβριο.
ΜΙΑ ΚΑΘΑΡΗ ήττα την Κυριακή δημιουργεί θέμα πολιτικής νομιμοποίησης. Και το δημιουργεί σε μια κυβέρνηση, η οποία εδώ και μήνες έχει χαρακτηριστικά «κουρελούς». Μια κυβέρνηση χωρίς πολιτική νομιμοποίηση, δεν μπορεί να συνεχίζει να είναι κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός οφείλει σε αυτή την περίπτωση να πάει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να ζητήσει την προκήρυξη εθνικών εκλογών. Τόσο απλή και τόσο καθαρή είναι η Δημοκρατία, την οποία αρνείται να καταλάβει ο Α. Τσίπρας. Και γι αυτό την διαστρεβλώνει.

Όπως άλλωστε και των λίγων κυβερνητικών στελεχών που δεν λάμπουν δια της απουσίας τους, από την προεκλογική μάχη.