«Λαοδικεία» και… ψυχραιμία!

206

Αρκεσε μια δραματική και συγκινητική αγόρευση της εισαγγελέως στη δίκη Τοπαλούδη για να συμβούν πολλά. Να ταυτιστεί μαζί της ένα κομματικός χώρος, να διαμαρτυρηθεί ο Δικηγορικός Σύλλογος, να νιώσει την ανάγκη ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, Α. Σκέρτσος, να εκφράσει την προσωπική του άποψη στο fb, να αναγκαστεί η εισαγγελέας στη δευτερολογία της να ανασκευάσει εν μέρει και να ξεσπάσει ένας απίστευτης σφοδρότητας πόλεμος στο Διαδίκτυο μεταξύ των υποστηρικτών και την επικριτών της εισαγγελέως.

Η αγόρευσή της ήταν μνημείο ανθρωπιάς και καταπέλτης για τους δύο κατηγορουμένους για τη στυγερή και αποτρόπαιη δολοφονία της Ε. Τοπαλούδη. Συγκινητική, αποκαλυπτική για κάποια από τα κακώς κείμενα της Δικαιοσύνης, ανθρώπινη, φορτισμένη με τρόπο που άγγιζε κάθε άνθρωπο που καταλάβαινε το ειδεχθές του εγκλήματος που διαπράχθηκε. Δεν απέφυγε όμως την ταύτισή της με το θύμα. Κι αυτό είναι ατόπημα για έναν εισαγγελέα. Ο οποίος οφείλει να κρατά αποστάσεις ασφαλείας και χωρίς να αγνοεί το κοινωνικό περιβάλλον, να μην παρασύρεται απ’ αυτό. Αντιλαμβάνομαι ότι η εισαγγελέας, όχι συνειδητά, πλησίασε πολύ σε ένα είδος απόδοσης δικαιοσύνης το οποίο παραπέμπει σε «Λαοδικεία».

Εξ ου και η αυθόρμητη ταύτιση συγκεκριμένου πολιτικού χώρου μαζί της. Αντιλαμβάνομαι επίσης ότι τόσο ο ΔΣΑ όσο και ο Α. Σκέρτσος, χωρίς να εκφράζουν συντεχνιασμό ή να αποπειρώνται παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης, αισθάνθηκαν την ανάγκη να επισημάνουν ότι -έστω και άδολα- κινδύνευσε να παραβιαστεί η λεπτή κόκκινη γραμμή που διαχωρίζει τον σύγχρονο νομικό πολιτισμό από τη λογική των «Λαοδικείων». Το θέμα είναι εξαιρετικά λεπτό. Πρώτα απ’ όλα γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι με αισθήματα. Μετά, γιατί το έγκλημα ήταν ιδιαζόντως ειδεχθές με θύμα ένα νέο κορίτσι. Απ’ αυτά που εξοργίζουν. Ακολούθως, γιατί ήταν μια κρίσιμη στιγμή που η Δικαιοσύνη όφειλε να πείσει ότι είναι ψύχραιμη και όντως «τυφλή».

Το αν δικαίως θίχτηκαν όσο θίχτηκαν οι δικηγόροι ή το αν ο Α. Σκέρτσος, ως μέλος της κυβέρνησης, είχε το δικαίωμα να εκφράσει δημοσίως την προσωπική του άποψη -μιλώντας μάλιστα για «λαϊκή απογευματινή»- είναι ενδιαφέρουσες, αλλά «άλλες» συζητήσεις. Το μείζον εν προκειμένω είναι η σύγκρουση των δύο αντιλήψεων: Αυτής της ευλαβικής τήρησης του επιβεβλημένου νομικού πολιτισμού με αυτήν του λαϊκισμού που φόρτωσε στους ώμους της εισαγγελέως ένα βάρος, το οποίο μάλλον ούτε επιδίωξε η εισαγγελέας και σίγουρα δεν αντέχει. Ενα πραγματικό δράμα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως πεδίο σύγκρουσης ή επίλυσης των λογαριασμών εκείνων που προστατεύουν τον νομικό πολιτισμό με εκείνους που διψούν για «Λαοδικεία». Ψυχραιμία.
(Από τη στήλη του Μπάμπη Παπαπαναγιώτου «Δια Ταύτα» της έντυπης έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου)

Όλες οι ειδήσεις που έχουν σημασία, από την Ελλάδα και τον Κόσμο, έγκυρα και έγκαιρα στο tomanifesto.gr