ΗΠΑ: Συνέλαβαν δημοσιογράφο του Independent επειδή έκανε ρεπορτάζ!

18

Κατά τη διάρκεια των πολυπληθέστατων διαμαρτυριών μετά την δολοφονία του George Floyd είναι γνωστό ότι η αστυνομία σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ υπερέβη τα εσκαμμένα. Για την ακρίβεια η αστυνομική βία ήταν παρούσα με το παραπάνω.

Ενδεικτική του κλίματος της αίσθησης της παντοκρατορίας που αφέθηκαν να έχουν οι αστυνομικές αρχές ήταν η αναίτια και πρωτοφανής σύλληψη δημοσιογράφου του Independent, Andrew Buncombe.

Όπως ο ίδιος αφηγείται σε άρθρο-μαρτυρία, μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ , στις ΗΠΑ η αστυνομία άρχισε να αντιμετωπίζει την Αμερική σαν εμπόλεμη ζώνη.
Στην διαδήλωση που ο ίδιος κλήθηκε να καλύψει δημοσιογραφικά όλοι οι αξιωματικοί ήταν οπλισμένοι, με αυτόματα  όπλα και περίσσεια βίαιης συμπεριφοράς.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, σε διαδήλωση στο Σιάτλ, «οι αξιωματικοί πήραν το τηλέφωνό μου και μου είπαν ότι ήμουν υπό κράτηση. Ζήτησα αρκετές φορές να μου πουν ποια είναι η κατηγορία, και να μου διαβάσουν τα δικαιώματά μου. Μου είπαν μόνο ότι είχα το «δικαίωμα να παραμείνω σιωπηλός».

Στη συνέχεια με χειροπέδες, αλυσόδεσαν τους αστραγάλους μου και με φόρτωσαν σε ένα φορτηγό. Το αστυνομικό φορτηγό ξεκίνησε προς το δυτικό περίβολο, σταματώντας να παραλάβει διαδηλωτές. Ένας άντρας σε όλη τη διαδρομή φώναζε «Black Lives Matter»ενώ μια γυναίκα έκλαιγε με λυγμούς.

Στον περίβολο, ενημέρωσα και πάλι τους αστυνομικούς πως ήμουν δημοσιογράφος και ζήτησα να καλέσω τον δικηγόρο μου, τον αρχισυντάκτη μου και τη βρετανική πρεσβεία. Μάταια. Με φωτογράφισαν και μου είπαν ότι κατηγορούμαι για «αποτυχία διάλυσης», έναν δημοτικό νόμο του Σιάτλ που απαιτεί από τους παριστάμενους σε διαδηλώσεις να είναι μέρος μιας ομάδας τεσσάρων ή περισσότερων ατόμων.

Η μέγιστη ποινή είναι 364 ημέρες φυλάκισης και πρόστιμο 5.000 $. Οι δημοσιογράφοι εξαιρούνται σε μεγάλο βαθμό από το νόμο. “Καμία τέτοια εντολή δεν ισχύει για δημοσιογράφο ειδήσεων ή άλλο άτομο που παρακολουθεί ή καταγράφει τα γεγονότα εκ μέρους του δημόσιου Τύπου ή άλλων ειδησεογραφικών μέσων, εκτός εάν εμποδίζει σωματικά τις νόμιμες προσπάθειες αυτού του αξιωματικού να διαλύσει την ομάδα”, λέει ο νόμος.

Μετά από μια ώρα σε ένα κελί και ενώ οι χειροπέδες παραμένουν, κάποιος με έδεσε και στα πόδια με σαν να πηγαίναμε στον κόλπο του Γκουαντάναμο.

Κάποια στιγμή, η αλυσίδα γύρω από τους στραγάλους μου που ενώνονταν με άλλη που  ήταν γύρω από το στομάχι μου άρχισε να με πνίγει και δεν μπορούσα να αναπνεύσω καλά.
Ένας από τους αξιωματικούς απάντησε: «Εάν μπορείτε να μιλήσετε, μπορείτε να αναπνεύσετε.»

Στιγμιαία, φαίνεται ότι η κατάσταση επρόκειτο να βελτιωθεί. Τα δεσμά και οι χειροπέδες αφαιρέθηκαν, δυστυχώς αυτό συνέβη για να βγάλω όλα τα ρούχα μου, και να φορέσω την κόκκινη «στολή»  των κρατουμένων με παντελόνι και σακάκι, και πορτοκαλί σαγιονάρες.

Άρχισα να νιώθω ένοχος, σαν να είχα κάνει κάτι λάθος.

Αυτός, σίγουρα, ήταν ο σκοπός της μεταχείρισης των διαδηλωτών με τον ίδιο τρόπο σαν να είχαν κατηγορηθεί για ένοπλη ληστεία. Η επιθετικότητα που επέδειξαν οι αστυνομικοί και οι φρουροί φυλακών ήταν σίγουρα σκόπιμη, εν μέρει τιμωρητική και αποτρεπτική, ακόμη και για άτομα που κατηγορούνται για μικρά εγκλήματα, και κανένα από αυτά δεν έχει ακόμη επιδικαστεί. Επίσης αποπροσανατολισμός ήταν η απουσία ρολογιών, όπως και στα καζίνο, και σίγουρα εξίσου προοριζόταν ώστε οι άνθρωποι να χάσουν το χρόνο τους.

Προτού  μου επιτραπεί να χρησιμοποιήσω το τηλέφωνο, ένας αξιωματικός έπρεπε να πάρει εκ νέου τα στοιχεία μου. Μου τηλεφώνησαν από το κελί , μου είπαν να σταθώ μπροστά σε ένα γραφείο και να γράψω το όνομά μου. Ο αξιωματικός δεν μπορούσε να με ακούσει, οπότε εξήγησα ότι μπορεί να ήταν η προφορά μου (είμαι Βρετανός). Για λόγους που ήταν ασαφείς, η γυναίκα προσβλήθηκε. «Επιστρέψτε στο κελί. Χάσατε την ευκαιρία σας», μου είπε.

Αυτό που έζησα ήταν ένα σύντομο παράθυρο σε ένα σύστημα ποινικής δικαιοσύνης που φαινόταν να στερείται ανθρωπιάς ή δικαιοσύνης. Όχι ,νομίζω ότι αυτό που μου συνέβη είναι συγκρίσιμο με τις κακοποιήσεις που διαπράττονται σε αυτό το έθνος κάθε στιγμή σε ανθρώπους χωρίς το λευκό δέρμα. Ωστόσο, αν μου είχαν επιτρέψει να παραμείνω στο πάρκο Cal Anderson και να καλύψω την αστυνομική επιχείρηση, δεν θα είχα δει ούτε βιώσει όλο αυτό που περιγράφω.

Μεταξύ αυτών που ήταν στο κελί ήταν ένας νεαρός αφρικανικός Αμερικανός που ονομάζεται Κάι. Ήταν στο χώρο διαμαρτυρίας για 30 ημέρες και συνελήφθη εκείνο το πρωί. Είπε ότι οι αξιωματικοί είχαν γονατίσει στην πλάτη του.

Είπε επίσης ότι απειλήθηκε από μια γυναίκα αξιωματούχο της φυλακής, η οποία του είπε να βγάλει τα χέρια του από το παντελόνι του αλλιώς θα τον χτυπούσε στο κεφάλι.

Είμαι 30 χρόνια δημοσιογράφος και ήταν η τρίτη φορά που με είχαν προσαγάγει οι αρχές. Η πρώτη ήταν στην Κούβα το 2006, ενώ κάλυπτα την ανακοίνωση του Φιντέλ Κάστρο ότι αποχωρεί. Η δεύτερη ήταν το 2011 στο Πακιστάν, τραβώντας φωτογραφίες έξω από το συγκρότημα του Οσάμα Μπιν Λάντεν στο Abbottabad, έξι μήνες μετά τη δολοφονία του από τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ.

Η συνάντησή μου με την αστυνομία του Σιάτλ ήταν η πρώτη φορά που η προσαγωγή αυθαίρετα έγινε σύλληψη. Δεν είχα ποινικό μητρώο. Ως αποτέλεσμα, με άφησαν ελεύθερο στις 6μμ αφού υπέγραψα ένα κομμάτι χαρτί που έλεγε ότι θα εμφανιστώ στο δικαστήριο».

Πηγή : Independent

Όλες οι ειδήσεις που έχουν σημασία, από την Ελλάδα και τον Κόσμο, έγκυρα και έγκαιρα στο tomanifesto.gr