Η επιστροφή της σταλινικής προπαγάνδας…: Η Αυγή, ο "υμνωδός του Τσέρνομπιλ" και η "μικρή Ελένη"

342
tomanifesto.gr manifesto to manifesto manifesto gr manifesto.gr tomanifesto manifestogr μανιφεστο manifesto news efimerida manifesto eidhseis to manifesto eidiseis Η επιστροφή της σταλινικής προπαγάνδας Η Αυγή, ο «υμνωδός του Τσέρνομπιλ» και η

Επιστρέφοντας στην «Αυγή» από το Μ. Μαξίμου, ένας από τους «αριστερούς», που επηρέαζαν περισσότερο τον Α. Τσίπρα ώστε να βαυκαλίζεται, ότι «παραμένει αντισυστημικός», ανέλαβε διπλή αποστολή. Αφ ενός να ανατάξει το τσακισμένο ηθικό των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και αφ ετέρου να ανυψώσει σε νέες ανώτερες σφαίρες την έννοια της προπαγάνδας και των fake news.

Ασυλία Πολάκη: Γιατί ο Τσίπρας τράπηκε σε φυγή; tomanifesto.gr manifesto to manifesto manifesto gr manifesto.gr tomanifesto manifestogr μανιφεστο manifesto news efimerida manifesto eidhseis to manifesto eidiseisΑποκαλυπτικό παρασκήνιοΓράφει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου
Ένα-ένα. Ο «υμνωδός του Τσέρνομπιλ», παραδέχεται το προφανές. Ότι μετά τις ήττες-όχι ΤΗΝ ήττα, όπως λέει-έχουν πέσει σε κατάθλιψη. Λογικό θα πει κανείς. Κανένας δεν ευτύχησε ηττώμενος. Πόσο μάλλον κάποιος, που ακόμα-2 μήνες μετά «δεν έχει καταλάβει Χριστό» γιατί έχασε. Σε αυτές τις περιπτώσει η κατάθλιψη αναγκαστικά γίνεται βαρύτερη. Ανατάσσεται όμως το πεσμένο ηθικό, αντιμετωπίζεται ριζικά η κατάθλιψη, αν κάποιος δεν παραδεχθεί την πραγματικότητα; Οι γιατροί είναι κατηγορηματικοί: Όχι και ποτέ.
Πολύ περισσότερο, όταν κάποιος συνεχίζει να οικτίρει τους «αχάριστους», οι οποίοι …δεν κατάλαβαν, πόσο …ευτυχισμένους τους έκανε η κυβέρνηση της αριστεράς. Και δεν εκτίμησαν το μεγαλείο μιας «πολιτικά μπάσταρδης» κυβέρνησης, όπως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (αυτό το έχουν ξεχάσει-διαγράψει ήδη κι ας διήρκεσε τα 4 από τα 4,5 χρόνια της ΠΦΑ…). Κι ακόμα περισσότερο, όταν αναγκάζεται να καταφύγει σε παιδικά παραμυθάκια, όπως αυτό με την «μικρη Ελένη». Δηλαδή, όπως κάνουν ακριβώς, όσοι μένουν στέρφοι από λογικά επιχειρήματα και καταφεύγουν σε φτηνούς συναισθηματισμούς. Οι οποίοι τις περισσότερες φορές, εκούσια ή ακούσια, έχουν και το στοιχείο της προσπάθειας ενοχοποίησης, εκείνων που δεν κατάλαβαν και…φταίνε. Αυτοί που είχαν την ευθύνη της πολιτικής και των αποφάσεων, δεν φταίνε ποτέ. Πάντα κάποιος άλλος ή κάποιο «κέντρο» ή κάποιο «σύστημα» φταίει.
Όμως αυτοί, σαν να μοιάζουν με τον ξένο, που πήρε και το δεύτερο νόμισμα της «μικρής Ελένης». Η οποία έκλαιγε γιατί κάποιος άλλος ξένος της είχε πάρει το πρώτο από τα δυο νομίσματα που είχε…Ντάλε κουάλε.
Ανέκαθεν η αριστερά, όταν δεν μπορούσε να βγάλει άκρη με την πραγματικότητα, το γύρναγε στο συναίσθημα και τους συμβολισμούς. Πάντοτε της ήταν η εύκολη λύση, για να «ξεπεράσει» τις λογικές τάφρους που συναντούσε στο διάβα της. Και νόμιζε, ότι έτσι τα «έλυνε» τα θέματα. Έτσι και τώρα ο «μέντορας». Προσπαθεί με ανώριμους συναισθηματισμούς να υπερβεί λογικά Ιμαλάια.
Το πως θα λύσει τα συναισθηματικά του και την κατάθλιψη του ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένα απολύτως σεβαστό θέμα. Το οποίο όμως αφορά μόνο τον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά το να διανοείται να λέει κάποιος, ότι το να σε ψηφίσει ένας στους τρεις Έλληνες «δεν το λες και ήττα», είναι από τα Άγραφα. Λες και είναι βγαλμένο από τα απόκρυφα της σταλινικής προπαγάνδας. Πέραν της άρνησης της πραγματικότητας ή του βίαιου βαπτίσματος του κρέατος σαν ψάρι, είναι και επικίνδυνο για τον δημόσιο βίο. Είναι άλλο πράγμα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συνετρίβη στις εκλογές-που ισχύει- κι εντελώς άλλο, ότι δεν ηττήθηκε και μάλιστα βαριά. 40% με 31,5% είναι μια πολύ βαριά ήττα. Είναι απ αυτό που αν δεν το λες ήττα, πρέπει να το κοιτάξεις με πιο ειδικούς.
Ωστόσο είναι φανερός ο στόχος, γι αυτό είναι και επικίνδυνο για τον δημόσιο βίο να βρίσκεται στην αντιπολίτευση ένα κόμμα, που νομίζει, ότι δεν έχει χάσει. Είναι αδύνατον να αποτελέσει μέρος της οποιαδήποτε κανονικότητας. Είναι αδύνατον να επιτελέσει στοιχειωδώς τα συνταγματικά του καθήκοντα. Είναι αδύνατον να στηρίξει οποιαδήποτε εποικοδομητική ή συναινετική προσπάθεια. Αντιθέτως είναι πολύ πιθανόν να καταφύγει σ αυτό που είναι στο εγγεγραμμένο στο πολιτικό DNA του. Στον διχασμό και την μπαχαλοποίηση. Οι επικοινωνιακές ανάγκες οποιουδήποτε κοματος είναι απολύτως θεμιτές. Υπό έναν απαράβατο όρο: Ότι δεν διαστρέφουν την πραγματικότητα και δεν δηλητηριάζουν-κι άλλο- τον δημόσιο βίο. Γιατί τότε η «μικρή Ελένη» όντως θα κλαίει όλο και πιο δυνατά και ασταμάτητα. Και μαζί της θα κλάψουν κι άλλοι, πολλοί.