Ένα Κουκάκι… χτισμένο στην άμμο

836

ΟΛΟ το αφήγημα στηρίχθηκε σε μια παραδοχή, η οποία ήταν ψευδής και γι αυτό κατέρρευσε: Δεν υπήρχε εισαγγελέας κατά την προσπάθεια εκκένωσης του κατειλημμένου κτιρίου στην οδό Ματρόζου. ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ότι υπήρχαν, όχι ένας, αλλά τρεις εισαγγελείς. Από το σημείο αυτό και μετά άρχισε το ξήλωμα του αφηγήματος περί παραβίασης του Συντάγματος. Μέσα απ αυτό το πρίσμα αλλάζουν όλα. Και η αφήγηση της οικογένειας και η βιασύνη του κ. Αλιβιζάτου και η απλόχερη πολιτική στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και το κύμα συμπαράστασης από επώνυμους καλλιτέχνες και κατά δήλωση τους διανοούμενους.

Γράφει ο ΦΟΝ ΚΑΡΑΓΙΑΝ ΤΗΣ ΚΥΨΕΛΗΣ
ΥΠΕΡΕΚΤΙΘΕΙΜΕΝΟΙ όλοι εγκατέλειψαν διακριτικά την συνταγματική νομιμότητα και στράφηκαν σε συναισθηματισμούς και συμβολοποίηση «ενός από εμάς». Ασφαλώς έχει μεγάλη σημασία τι θα βγάλει η έρευνα για τα πραγματικά περιστατικά κι αν υπήρξε αδικαιολόγητη αστυνομική βία. Κι αν υπήρξε, θα πρέπει να αποδοθούν ευθύνες και να υπάρξουν συνέπειες. Όμως…
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να κρυφτεί η πρεμούρα να κατασκευαστούν γεγονότα, τα οποία δήθεν δίνουν σάρκα και οστά στο αφήγημα του «αστυνομικού κράτους» και της «χούντας» που «δεν τέλειωσε το 74». Όσοι στηρίζουν αυτήν φαιδρή προσπάθεια, έχουν μερικά «προβληματάκια». Ας πούμε κανένας κανονικός πολίτης, που δεν «πετάει ένα σπίτι στους αστυνομικούς», δεν αντιμετωπίζει το παραμικρό πρόβλημα με την αστυνομία. Αντιθέτως οι πολλοί απ αυτούς ζητούν ασφάλεια και νομιμότητα (54% στην έρευνα της Pulse). Δεύτερο «προβληματάκι» είναι, ότι ταυτίζοντας τον δικαιωματισμό με τους μπαχαλάκηδες, καταργούν τα δικαιώματα. Και τρίτον, δείχνουν προσκολλημένοι σε ένα «τελειωμένο παρελθόν». Άλλες συνθήκες, άλλο κράτος, άλλη κοινωνία, άλλες ανάγκες και προτεραιότητες. Όλα είναι «άλλα», εκτός από την ίδια θολοκουλτουριάρικη και παρωχημένη αντίληψη της «αντίστασης» από τα μπαρ της αμφισβήτησης.
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Ινδαρέ θα φανεί, αν συμμετείχε ενεργά στο «έργο» που παίχτηκε ή αν υπέστη πράγματι αδικαιολόγητη βία. Είναι δύσκολο όμως να αποσιωπηθούν οι αντιφάσεις στα λεγόμενα της ή η σκόπιμη υποβάθμιση αυτών των αντιφάσεων. Και σε κάθε περίπτωση δεν εξηγείται λογικά αυτή η αρχική της αντίδραση παρουσία εισαγγελέα, αν δεν υπήρχε η προδιάθεση. Πόσο μάλλον, όταν ο κ. Ινδαρές χαρακτήρισε «ατυχία» την γειτνίαση με την κατάληψη της οδού Ματρόζου.
ΤΟ «ΚΟΥΚΑΚΙ» εξελίσσεται σε μια ακόμα απόπειρα αδικαιολόγητης ηρωοποίησης, προκειμένου ο «αγώνας» βα αποκτήσει πρόσωπα-σύμβολα. Την ώρα μάλιστα που οι οργανωμένοι καταληψίες με τους θανατηφόρους καταπέλτες και το «σχέδιο πολέμου», περνούν τεχνηέντως στο περιθώριο και εκτός κάδρου και η συζήτηση εστιάζεται στους αιφνιδίως ανακαλυφθέντες «νοικοκυραίους», που υπέστησαν «απερίγραπτα βασανιστήρια».